Στη μέση μιας πόλης που ποτέ δεν σταματά, ανάμεσα σε φασαρία, κόρνες και φωτεινές βιτρίνες που σου φωνάζουν «Γρήγορα! Πιο γρήγορα!», υπάρχει ένα μικρό μαγαζάκι. Ένα μαγαζάκι που δεν τρέχει. Κάνει το δικό του ρυθμό, με τα ρούχα του προσεκτικά κρεμασμένα, τα αξεσουάρ του να περιμένουν υπομονετικά τον περαστικό που θα σταματήσει.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Αθήνα είναι γεμάτη τέτοιες μικρές γωνιές. Το μπακάλικο στη γωνία που μυρίζει ακόμα ψωμί, το βιβλιοπωλείο που κρύβει ιστορίες σε κάθε ράφι, το καφέ που φτιάχνει τον καφέ σου όπως τον θυμάσαι από παιδί. Όλα αυτά τα μαγαζάκια είναι μικρές νησίδες αντίστασης στη φασαρία και στο τρέξιμο της πόλης.
Δεν έχουν neon φωτισμούς ούτε μεγάλες προσφορές στις βιτρίνες τους. Έχουν όμως ψυχή. Κάθε φόρεμα, κάθε μαντήλι, κάθε μικρή λεπτομέρεια φαίνεται να έχει μια ιστορία. Όπως και οι ιδιοκτήτες τους, που με υπομονή και μεράκι κρατούν τη μικρή τους γωνιά ζωντανή, ακόμα κι όταν η Αθήνα γύρω τρέχει με 1000.
Όταν όλα τρέχουν και ξεχνιούνται, αυτά τα μαγαζάκια παραμένουν εκεί. Σιωπηλά, γεμάτα ζωή, έτοιμα να σου θυμίσουν ότι η πόλη δεν είναι μόνο φασαρία και ταχύτητα. Είναι και μικρές, ζωντανές γωνιές όπου η καθημερινότητα βρίσκει χώρο να αναπνεύσει.
