Σε… ψυχολόγο τον έστειλε κανονικά ο Γιάννης Ντσούνος τον συμπαρουσιαστή του στους Αταίριαστους, Χρήστο Κούτρα, όταν άκουσε το όνειρο που είδε το προηγούμενο βράδυ – ένα όνειρο τόσο σουρεαλιστικό που θα ζήλευε και ο Νταλί.
«Θέλω να μοιραστώ μαζί σου το όνειρο που είδα χτες το βράδυ», ξεκίνησε ο Κούτρας με εκείνο το ύφος του ανθρώπου που ξέρει ότι αυτό που θα πει δεν βγάζει νόημα ούτε με manual.
Ξαφνικά, λέει μέσα στο όνειρο, ανοίγει η πόρτα του σπιτιού του και μπαίνει πρώτος ο Χαρίλαος Φλωράκης. Δεν προλαβαίνει να συνέλθει και εμφανίζεται και ο Λεωνίδας Κύρκος, χαλαρός, σαν να ήξερε τον δρόμο. Κι εκεί που αρχίζει να αναρωτιέμαι τι ακριβώς συμβαίνει, μπουκάρουν αγκαζέ, χεράκι‑χεράκι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Τους βάζει όλους στο τραπέζι, τους κερνάει… κάτι, δεν θυμάται τι. Μόνο ο Φλωράκης κρατούσε μαγκούρα. Οι υπόλοιποι ήταν τόσο κοτσονάτοι που έμοιαζαν με… πρωταγωνιστές σε διαφήμιση πολυβιταμινών. Κι εκείνος εκεί, να προσπαθεί να φανεί φυσιολογικός, λες και τέτοια σκηνικά συμβαίνουν κάθε Τρίτη.
Και πριν προλάβει να ρωτήσει τον εαυτό του αν έχει πυρετό, βρίσκονται όλοι μαζί σε ένα δάσος. Κάθονται, λέει, σε κάτι ξύλινα παγκάκια, και φυσικά – γιατί όχι – έχουν και ορχήστρα. Και ποιος τραγουδάει; Ο Γιώργος Νταλάρας, χαρούμενος, κεφάτος, σαν να κάνει opening act σε φεστιβάλ… πολιτικής αναβίωσης.
Μετά, χωρίς καμία λογική συνέχεια, γυρίζει σπίτι παρέα με τον Νταλάρα και μια κιθάρα. Τραγουδάνε, χαμογελάνε, και δίπλα στο σπίτι έχει ξεφυτρώσει ένα ρυάκι με καθαρό, γάργαρο νεράκι — τόσο ειδυλλιακό που έμοιαζε με σκηνικό από διαφήμιση εμφιαλωμένου.
Ο Ντσούνος, προσπαθώντας να βρει μια λογική εξήγηση σε αυτό το πολιτικο-μουσικό crossover, του είπε:
«Τύχη και ευτυχία, ξέρω εγώ!»
Το κοντρόλ ρωτάει τι είχε φάει.
«Τίποτα! Είμαι στη δίαιτα», απαντάει ο Χρήστος.
Και ο Ντσούνος, σαν σωστός φίλος που δεν χάνει ευκαιρία:
«Στο είπα, τρώγε! Να τα αποτελέσματα! Παιδιά, άμα ξέρει κανείς να εξηγήσει αυτό το όνειρο…»
Και ο Κούτρας, με βλέμμα ανθρώπου που έχει αποδεχτεί τη μοίρα του:
«Χρειάζομαι ψυχολόγο ε;»
