Η κυβερνώσα ΝΔ όχι μόνον αντέχει να παραμένει στην εξουσία,
αλλά καλλιεργεί ελπίδες και δημιουργεί προϋποθέσεις για τρίτη κυβερνητική θητεία
Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο και σίγουρα μετά τις περσινές ευρωεκλογές, το βασικό συμπέρασμα στην πολιτική μας κατάσταση είναι πως επικρατεί μια παραδοξότητα. Υπό την έννοια ότι ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος έδειχνε, τουλάχιστον βάσει των δημοσκοπήσεων και για μεγάλο χρονικό διάστημα, να τιμωρεί την κυβέρνηση, που από το 41% κατέβηκε (στις ευρωεκλογές) στο 28% και, ταυτόχρονα, ότι δεν υπάρχει κόμμα της αντιπολίτευσης για να μπει απέναντι στο κυβερνών και να υπολογίζεται για διάδοχη κατάσταση. Στις ευρωεκλογές, ο μέχρι τότε δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ μόλις που πλησίασε το 17% και το ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξούσε να γίνει δεύτερο, αγκομαχώντας φτάνει σήμερα στο 13%-14%. Και η δημοσκοπική εκτόξευση της μονοπρόσωπης Πλεύσης της Ζωής δεν αλλάζει το βασικό συμπέρασμα. Αντίθετα, με αυτήν ως βασικό αντίπαλο στις προσεχείς εκλογές, η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, η οποία σε τελευταία δημοσκόπηση δείχνει να ξεπερνά και το 30%, μπορεί να ελπίζει ακόμα και σε ολική επαναφορά.
Ο μόνος εξάλλου που κάνει κάτι για να αλλάξει αυτή την εικόνα της παραδοξότητας (εννοείται προς όφελός του) είναι ο Μητσοτάκης. Και η αντιπολίτευση φαίνεται ανίκανη να κάνει κάτι για να αλλάξει τους σημερινούς συσχετισμούς. Στην προηγούμενη φάση ο πρωθυπουργός το «έστριψε» κάπως, κυνηγώντας τους απογοητευμένους δεξιούς ψηφοφόρους, ενώ άρχισε τις παροχές προς ειδικά και πολυπληθή εκλογικά κοινά. Πρώτα ήταν οι αυξήσεις προς τους ένστολους, μετά τα επιδόματα προς συνταξιούχους και ενοικιαστές. «Ψίχουλα» και «ασπιρίνες», λένε από την αντιπολίτευση. Ναι, αλλά είναι τα «ψίχουλα» αυτά που αυξάνουν το εισόδημα ιδιαίτερα ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και όλο και κάποια εκλογική απόδοση μπορεί να έχουν. Ο Μητσοτάκης γνωρίζει ότι η επιστροφή στην αυτοδυναμία, σε αυτήν τη φάση, είναι κάτι πολύ δύσκολο. Ναι, αλλά δείχνει να παλεύει γι’ αυτό και έχει βάλει μπροστά συγκεκριμένο κυβερνητικό σχέδιο. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν έχουν τίποτε να επιδείξουν, παρά μόνον «λόγια του αέρα». Μιλούν για συνεργασίες, αλλά προβάλλουν αυτά που τους χωρίζουν και όχι αυτά που μπορεί να τους ενώσουν. Στη ρητορική τους κυριαρχούν τα «θα έπρεπε», «θα μπορούσε», «υπό προϋποθέσεις», «πιθανώς», «ενδεχομένως»… να συνεργαστούμε προγραμματικά, να κάνουμε εκλογική σύμπραξη, να φτιάξουμε αντιδεξιό ή λαϊκό μέτωπο. Απουσιάζουν εντελώς οι βεβαιότητες, τα κατηγορήματα, οι κοινές θέσεις, τα κοινά προγράμματα. Αλλά τελευταία και όλοι με όλους. Γκρίνια, φασαρία και τσακωμοί, ανάμεσα στα κόμματα, αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων. Τσακώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ για το «δεξιό πέτο». Η Νέα Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την επιστροφή στο μαντρί και την ανακατάληψη του οχυρού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όλοι μαζί με τη «μονοθεματική» Ζωή και για το αν η άνοδος της Πλεύσης Ελευθερίας είναι συγκυριακή ή όχι. Και άλλα σοβαρά και σημαντικά… προβλήματα, όπως η συμπερίληψη ή μη του Βαρουφάκη και του Κασσελάκη στη μεγάλη Κεντροαριστερά και άλλα «εδώδιμα και αποικιακά», εξόχως όμως σημαντικά, αφού η επίλυσή τους δεν αφήνει τους πολίτες να… κοιμηθούν τα βράδια ! Και από κοντά η επιστροφή του -οικειοθελώς αποχωρήσαντος- Τσίπρα με νέο κόμμα. Το φθινόπωρο, λένε κάποιοι της παλιάς φρουράς της Κουμουνδούρου, θα εμφανιστεί στη σκηνή ο Τσίπρας με πολιτική και πιθανώς και οργανωτική εξειδίκευση -δίκην μανιφέστου- της «προοδευτικής πυξίδας» του, που συγκρότησε κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ. Κάτι να… ήξερε ο Πάνος Καμμένος, όταν από την Ουάσιγκτον, όπου είχε μεταβεί για τα προεόρτια της ορκωμοσίας του Τράμπ, μας έστελνε το μήνυμα: «ερχόμαστε»;
Γενικά η κατάσταση στην αντιπολίτευση -και μιλάμε για τα κόμματα εκείνα που στο πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν ήταν κόμματα εξουσίας, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ- είναι απογοητευτική.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πετύχει κανέναν από τους στόχους που κατά καιρούς έχει θέσει. Στις ευρωεκλογές δεν κατάφερε να κατακτήσει τη δεύτερη θέση, παρά τη μεγάλη πτώση της ΝΔ και τη λαίλαπα Κασσελάκη που έπληττε τον ΣΥΡΙΖΑ. Και η συνέχεια δεν είναι καλή. Μολονότι οι δύο βασικοί αντίπαλοί του, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις και η εσωκομματική μουρμούρα επανέρχεται. Παρά τις συνεχείς διακηρύξεις του Νίκου Ανδρουλάκη ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να νικήσει τη ΝΔ στις προσεχείς εκλογές, οι αμφιβολίες είναι διάχυτες. Και επιτείνονται από τη δημοσκοπική απώλεια της δεύτερης θέσης, μετά την εμφανιζόμενη εκτίναξη της Πλεύσης Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Αυτό είναι και το νέο στοιχείο στον κομματικό χάρτη. Ένα κόμμα που οριακά κατάφερε να περάσει το όριο του 3% στις ευρωεκλογές, εμφανίζεται σήμερα να τον αναδιατάσσει, κατακτώντας τη δεύτερη θέση. Ακόμα κι αν η εκρηκτική άνοδος της Πλεύσης οφείλεται στην εκμετάλλευση της υπόθεσης των Τεμπών από την αρχηγό της, ουδείς μπορεί να πει αν η σημερινή εικόνα είναι προσωρινή ή αν θα έχει διάρκεια μέχρι τις εκλογές.
Στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση είναι χειρότερη, αφού τα κομμάτια που έχουν απομείνει μετά τη διάσπαση, αδυνατούν να συνεννοηθούν ακόμα και για τα στοιχειώδη.
Κατόπιν όλων τούτων, πού καταλήγουμε; Ότι έχουμε μια ΝΔ που όχι μόνον αντέχει να παραμένει στην εξουσία, αλλά καλλιεργεί ελπίδες και δημιουργεί προϋποθέσεις για τρίτη κυβερνητική θητεία. Αντιστοίχως, έχουμε μια κομματιασμένη και ακέφαλη αντιπολίτευση, από την οποία δεν βλέπουμε καμία προοπτική. Σήμερα η κυβερνώσα ΝΔ κυνηγάει και ήδη δείχνει να ξεπερνά -δημοσκοπικά- το 30%. Αύριο μπορεί να κυνηγήσει την αυτοδυναμία, αφήνοντας την αντιπολίτευση να κυνηγάει την ουρά της…
του Φώτη Σιούμπουρα
