Η δημόσια καταγγελία του Νίκου Πλακιά κατά του ευρωβουλευτή Κώστα Αρβανίτη για εργαλειοποίηση της υπόθεσης των Τεμπών με την Καρυστιανού στο Κοινοβούλιο δεν είναι ξέσπασμα. Είναι κατηγορητήριο.
Ένα κατηγορητήριο απέναντι σε μια πολιτική πρακτική που μετατρέπει το πένθος σε εργαλείο και τη δικαιοσύνη σε προεκλογικό ντεκόρ. Ο Κώστας Αρβανίτης δεν κατηγορείται επειδή πήγε στο Ευρωκοινοβούλιο. Κατηγορείται επειδή, σύμφωνα με τον Πλακιά, πήγε επιλεκτικά, μετρώντας δημοφιλία, κάμερες και ψήφους.
Όταν οι συγγενείς των θυμάτων γίνονται χρήσιμοι μόνο αν «πουλάνε», τότε κάτι έχει σαπίσει βαθιά. Η υπόθεση των Τεμπών δεν χρειάζεται σωτήρες με κομματική ατζέντα. Χρειάζεται αλήθεια, συνέπεια και σεβασμό σε όλους, όχι μόνο στους προβεβλημένους. Ο Πλακιάς μιλά σκληρά γιατί ζει σκληρά. Και η πολιτική οφείλει να ακούσει. Γιατί κάθε εργαλειοποίηση σήμερα, γίνεται αθώωση αύριο. Και αυτό δεν ξεπλένεται με δηλώσεις. Οι ευθύνες που περιγράφονται δεν διαγράφονται με συνεντεύξεις, ούτε με ηθικά μαθήματα, αλλά με πράξεις, διαφάνεια και ισοτιμία απέναντι σε κάθε οικογένεια που περιμένει δικαίωση. Αυτό απαιτεί σιωπή από τους επαγγελματίες της προβολής και καθαρό μέτωπο ευθύνης χωρίς καμία εξαίρεση.
Κρατάω τα όσα είπε ο ΚΥΡΙΟΣ Πλακιάς: «Όχι, κύριε Αρβανίτη, δεν πήγες για κανένα συγγενή και για κανένα ΤΕΜΠΗ. Πήγες μαζί με την Καρυστιανού μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτείς τη δημοφιλία της και να μαζέψεις ψήφους για το κόμμα σου και για τον εαυτό σου».
Μ.Σ.
