Τα ωραία λόγια, η συγκίνηση, οι γενικολογίες, οι αφορισμοί και η απουσία προσανατολισμού από κυοφορούμενα κόμματα, συστημικούς και αντισυστημικούς, μερικές φορές φέρνουν ψήφους. Καταλήγουν όμως κατά κανόνα σε αδιέξοδα.
Δεν υπάρχει ασφαλώς αντίλογος στο ότι πρέπει να γίνουν πάρα πολλά ακόμη για την όλη βελτίωση της λειτουργίας μας ως κράτους. Ούτε βεβαίως μπορεί να κατηγορήσει κανείς aprioriτην αντιπολίτευση για την κλιμακούμενη κριτική της κατά της κυβέρνησης για λάθη, παραλείψεις και ,κατά την άποψή της, εσφαλμένους χειρισμούς. Όμως τον τελευταίο χρόνο με επίκεντρο το διαχρονικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα μπλόκα των αγροτών, αλλά και το δυστύχημα των Τεμπών, ακόμη και την…Βενεζουέλα του Μαδούρο, η αντιπολίτευση, «συστημική και αντισυστημική», με επιχειρήματα ,που πολλές φορές δεν αντέχουν στην λογική τους επεξεργασία, έχει δημιουργήσει «σκηνικό παραζάλης», που επιτείνεται από τα πιο απίθανα σενάρια και τις πιο ακραίες απόψεις που, ως θέσφατα, διοχετεύονται στο πανελλήνιο κοινό και μέσω της «ηλεκτρονικής ανωνυμίας». Σαφές το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται τον τελευταίο καιρό από το «κίνημα της πλατείας», το οποίο στηρίζεται κυρίως από «αντισυστημικές» αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, αλλά και από γυρολόγους της πολιτικής και το κυοφορούμενο «κόμμα των Τεμπών»: η Δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένη και ελεγχόμενη, οι δημοκρατικοί θεσμοί έχουν διαβρωθεί από τη διαπλοκή με την πολιτική εξουσία, το πολιτικό σύστημα είναι πουλημένο στα συμφέροντα, ο πρωθυπουργός και οι γύρω του πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί …
Είναι βέβαια φανερό πως η αδυναμία της αντιπολίτευσης να αρθρώσει πολιτικό λόγο, να πείσει ότι μπορεί να εκφράσει μια νέα πορεία της χώρας, την οδηγεί και πάλι σε κατάσταση νευρικής κρίσης και σε νέα αδιέξοδα. Τα πολιτικά νοσηρά περιστατικά είναι πολλά και πληθαίνουν και δεν αφορούν μόνο σε κόμματα που κάνουν καριέρα ποντάροντας στην εχθροπάθεια, το μίσος, τον λαϊκισμό.
Αφορούν κύρια και αυτό είναι το πιο σοβαρό, κόμματα που κυβέρνησαν (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ). Και το ερώτημα, που αφορά κυρίως το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει κυβερνήσει τα μισά χρόνια της Μεταπολίτευσης, είναι ποια ακροατήρια προσπαθεί να πείσει ; Kαι συμβιβάζεται η θεσμικότητα που επικαλούνται ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ με ανιστόρητες επιθέσεις στελεχών τους περί χούντας Μητσοτάκη, κυβέρνησης αντιδημοκρατικής, που λαμβάνει ακόμη και αποφάσεις «ενάντια στα συμφέροντα του έθνους»;
Ακολουθώντας και σήμερα την τακτική αυτή είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα το πληρώσουν και πάλι, όπως το πλήρωσαν ακριβά όσοι την περίοδο των αγανακτισμένων καθύβριζαν τους πάντες και προπηλάκιζαν σπέρνοντας το μίσος και τον διχασμό. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για κόμματα που δεν μπορούν να παρουσιαστούν ως πολιτικές παρθένες .Που παριστάνουν ότι δεν ήξεραν τίποτα για παράνομες επιδοτήσεις αγροτών, κλεισίματος δρόμων από τρακτέρ και βίαιη απομάκρυνσή τους από τον εθνικό δρόμο με ξεφούσκωμα ελαστικών. Δεν ξέρουν τίποτε για διαφθορά, για σκάνδαλα, για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Εκμεταλλευόμενοι την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία προσφεύγουν μόνο σε ύβρεις, στη σκανδαλολογία, στην ηθικολογία.
Ναι, στο σύνολό της η κοινωνία δεν είναι σήμερα ευχαριστημένη με όσα συμβαίνουν. Και σημαντικά τμήματά της δεν τα βγάζουν πέρα αν και η ελληνική Οικονομία δείχνει να τα πηγαίνει καλά. Εκνευρίζεται όταν οικονομικά αντιμετωπίζει την ακρίβεια και την ίδια ώρα μαθαίνει για εκατομμύρια που γυρνάνε γύρω – γύρω και τα τσεπώνουν επιτήδειοι. Βιώνει μια δύσκολη διεθνή συγκυρία που τονώνει τον φόβο για το τι μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Αναζητεί ελπίδα, αλλά ελπίδα δεν έρχεται από την καταστροφολογία, ούτε από ένα πολιτικό λόγο που παρουσιάζει την Ελλάδα να πεινάει, να καταστρέφεται, να κυβερνάται περίπου από χούντα, να απομονώνεται διεθνώς. Είναι άγνωστο τι μπορεί να κρύβεται στους περίπου 15 μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές του 2027.Το σίγουρο όμως είναι ότι στην πολιτική και σε βάθος χρόνου κερδίζει όποιος εμπνέει σιγουριά, σταθερότητα, όποιος διαθέτει αφήγημα και θέληση να αλλάξει τη χώρα.
Κυοφορούμενα κόμματα πασπαρτού,πολιτικοί γυρολόγοι και συστημικοί χωρίς αρχές και πρόγραμμα, κόμματα της αντιπολίτευσης που συναγωνίζονται για το ποιο θα επικρίνει περισσότερο την Κυβέρνηση και που στηρίζονται μόνο στη γκρίνια, στην αοριστόλογη καταγγελία και μεμψιμοιρία ,δεν μπορεί να υπολογίζουν σε θετικά αποτελέσματα. Και ναι, τα ωραία λόγια, η συγκίνηση, οι γενικολογίες, οι αφορισμοί και η απουσία προσανατολισμού μερικές φορές φέρνουν ψήφους. Καταλήγουν όμως κατά κανόνα σε αδιέξοδα.
