Μια υποβλητική παράσταση που καταβυθίζεται στα άδυτα της γυναικείας ψυχής και των αρχέγονων παθών ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα την Τρίτη 21 Απριλίου.
Το έργο «Όνομα μητρός Λίλιθ», σε κείμενο και σκηνοθεσία της Μαριάντζελας Κατσιαβριά, ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Μικρός Κεραμεικός για έναν εξαιρετικά περιορισμένο κύκλο 8 μόνο παραστάσεων.
Μια παράσταση-ταξίδι στη φύση της γυναίκας και τα πάθη της. Οι τέσσερις παντοδύναμες Μοίρες – Κλωθώ, Άτροπος, Λάχεσις και Τύχη – δουλεύουν αδιάκοπα.
Γίνονται ένα με τις γυναίκες τις ζωές των οποίων καθορίζουν. Γυναίκες που υπέφεραν, έζησαν και πέθαναν καταπιεσμένες. Γίνονται η Πανδώρα, η Ευρυδίκη, η Κασσάνδρα, η Μέδουσα. Μιλούν, φωνάζουν, σωπαίνουν και θρηνούν για εκείνες. Μα το νήμα δε σταματά ποτέ να κάνει τη δουλειά του.
Οι Μοίρες υφαίνουν το δράμα της γυναίκας
Στο επίκεντρο της δράσης βρίσκονται οι τέσσερις παντοδύναμες Μοίρες: η Κλωθώ, η Άτροπος, η Λάχεσις και η Τύχη. Δουλεύοντας ακατάπαυστα, γίνονται ένα με τις γυναίκες των οποίων το πεπρωμένο ορίζουν. Μέσα από τη δική τους ματιά, ζωντανεύουν μορφές που υπέφεραν, καταπιέστηκαν και θυσιάστηκαν στο πέρασμα των αιώνων.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Η παράσταση «Όνομα μητρός Λίλιθ» σε πρωτότυπο κείμενο της Μαριάντζελας Κατσιαβριά βασίζεται στον αρχαίο μύθο των μοιρών. Συγκεκριμένα σε μια παραλλαγή του Πίνδαρου σύμφωνα με την οποία υπάρχει και μια τέταρτη αδερφή-μοίρα, η Τύχη.
Οι τέσσερις μοίρες δουλεύουν ασταμάτητα καθορίζοντας τις ζωές και τους θανάτους. Αγέρωχες και κυνικές συνεχίζουν να κινούν και να κόβουν το νήμα τους ό,τι κι αν συμβεί.
Η Πανδώρα, η Ευρυδίκη, η Κασσάνδρα και η Μέδουσα παρουσιάζονται ως τραγικές φιγούρες που δε μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Το νήμα δε σταματά να κόβει ζωές γυναικών. Όσο όμως οι γυναικοκτονίες πληθαίνουν οι μοίρες καταλαβαίνουν πως κάτι πρέπει να αλλάξει.
Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό, τον νατουραλισμό και τον φορμαλισμό του σωματικού θέατρου. Είναι ένα σκοτεινό παραμύθι που έχει τελειώσει πριν ήδη καν αρχίσει. Μια κραυγή για τη βία που κυριαρχεί στη δική μας πραγματικότητα.
Τη βία που δέχονται τα σώματά μας καθημερινά. Ένας αναστοχασμός για τις δίκες μας ευθύνες και την παθητικότητα απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Μια ανέλπιδη προσπάθεια να μη συνηθίσουμε τον θάνατο. Ένα κάλεσμα να παλέψουμε όλες μαζί απέναντι σε όσες δυνάμεις μας φαίνονται ανέγγιχτες και τρομακτικές. Μια υπενθύμιση της δύναμης που έχουμε πραγματικά στα χέρια μας.
