Τα πολεμικά μέτωπα είναι ανοιχτά αυτή την περίοδο. Θύματα των πολέμων πάντα οι άνθρωποι, όχι μόνο όσοι σκοτώνονται, αυτό είναι προφανέστατα αποτρόπαιο και δραματικό, αλλά και οι υπόλοιποι που μένουν ζωντανοί και έχουν αρνητικές συνέπειες στη ζωή και την καθημερινότητά τους. Ποιος υπολογίζει τους ανθρώπους σήμερα; Κανείς δυστυχώς.
- του π. Ηλία Μάκου
Είτε τα πετρέλαια είτε άλλα οικονομικά και γεωστρατηγικά και εθνικιστικά συμφέροντα προκαλούν πολέμους στ’ όνομα, παρακαλούμε, των διεθνών δικαιωμάτων!
Κάθε χώρα, σαφώς και η Αμερική ή το Ισραήλ, εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και μόνο, ανεξάρτητα από το ποια είναι η ηγεσία.
Και η Ελλάδα επιβάλλεται τα δικά της εθνικά συμφέροντα και μόνο να προτάσσει, γιατί οι άλλοι θέλουν να πάρουν από εμάς οφέλη και όχι να μας δώσουν. Και από τη μεριά τους καλά κι έξυπνα πράττουν…
Η στρατηγική της Αμερικής, για παράδειγμα, δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, αλλά με τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής, που έχει ένα βασικό δόγμα: Στη διπλωματία δεν χωρούν φιλίες και συναισθήματα, αλλά κυριαρχεί ο ψυχρός υπολογισμός και επιδιώκεται η πλήρης υποταγή των ανίσχυρων στους ισχυρούς.
Ένας μύθος του Αισώπου λέει ότι μπήκαν κλέφτες σε ένα σπίτι και δεν βρήκαν τίποτε άλλο από έναν κόκορα. Ενώ ετοιμάζονταν να τον σφάξουν, τους παρακαλεί ο κόκορας: Μην το κάνετε, γιατί είμαι χρήσιμος στους ανθρώπους, τους ξυπνάω να πάνε στις δουλειές τους. Οι κλέφτες του απάντησαν: Ένας ακόμα λόγος για να σε σφάξουμε, γιατί, ξυπνώντας εκείνους, δεν αφήνεις εμάς να κάνουμε τη δουλειά μας.
Ο καθένας, διδάσκει ο μύθος, με βάση τα δικά του οφέλη διαμορφώνει και τη δική του λογική.
Η Ελλάδα σε κρίσιμες καμπές της ιστορικής της πορείας αναδείχθηκε νικήτρια, γιατί στηρίχθηκε στη δική της ψυχή και όχι στις πλάτες των ξένων δυνάμεων, που συνεχώς την πρόδιδαν και φανερά και πισώπλατα.
Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, στην Επανάσταση του 1821 για παράδειγμα, την οποία θα γιορτάσουμε σε λίγες ημέρες, θα δούμε ότι η Αμερική αδιαφόρησε, στρατιωτικά και διπλωματικά, για την ελευθερία μας από τον Τούρκο κατακτητή.
Αργότερα η Αμερική δεν απέτρεψε, ενώ θα μπορούσε, τον σφαγιασμό και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και περιορίστηκε, αφού συνέβη ο όλεθρος, σε αποστολή επισιτιστικής βοήθειας.
Και στην τραγική για την Ελλάδα περίοδο του Εμφυλίου, μπορεί με το σχέδιο Μάρσαλ να βοήθησε οικονομικά την Ελλάδα, αλλά το έπραξε κρίνοντας ως μεγάλο κίνδυνο για την εξωτερική πολιτική της την απώλεια επιρροής στη χώρα μας.
Άλλες φορές τα νεότερα χρόνια, δεν ήταν απλώς ουδέτερη, αλλά διαδραμάτισε και αρνητικό ρόλο. Να θυμηθούμε ενδεικτικά την περίπτωση της Κύπρου, όπου δεν απέτρεψε την εισβολή των Τούρκων, αν δεν την ενθάρρυνε κιόλας.
Οι ΗΠΑ ακολουθούν τη στρατηγική που τις εξυπηρετεί και είναι φυσικό και δικαιολογημένο αυτό. Το ζήτημα και το ζητούμενο είναι να συνειδητοποιήσουμε για μία ακόμη φορά ως Έλληνες ότι είμαστε προορισμένοι να παλεύουμε μόνοι μας. Γιατί αν περιμένουμε από τους άλλους να μας λύσουν τα όποια προβλήματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μας δημιουργήσουν καινούργια και πιο δύσκολα.
Όταν σύννεφα βαριά γεμίζουν τον ορίζοντα, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή, ούτε να φοβόμαστε χρειάζεται ούτε πανικό να δείχνουμε αλλά ούτε και αμεριμνησία. Αν σταθούμε δυνατοί, σε όλα τα μέτωπα, ούτε από άλλα κράτη θα εξαρτιόμαστε, που δεν παρέχουν καμία υποστήριξη χωρίς ανταλλάγματα, και ο συννεφιασμένος ουρανός θα καθαρίσει.
Όταν οι καρδιές μας είναι ανεβασμένες, τίποτε δεν μπορεί να μας ρίξει κάτω. Τα κύματα θα σπάσουν πάνω στον βράχο, που λέγεται αγωνιζόμενη Ελλάδα.
Έτσι, αν και δεν είναι βέβαιο ούτε καν πιθανό ότι θα έρθει η θύελλα, είναι, όμως, βέβαιο ότι, και αν έρθει, θα περάσει…
