Κάπου ανάμεσα σε ενοίκια που ανεβαίνουν, μισθούς που δεν ανεβαίνουν και καφέδες που έχουν πια την τιμή μετοχής, έσκασε η είδηση ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης -ο άνθρωπος που μας έμαθε να κάνουμε χαρτούρα χωρίς χαρτί- έγινε πρόεδρος του Eurogroup.
Η Ευρώπη χειροκροτεί, η κυβέρνηση πανηγυρίζει, τα κανάλια μιλάνε για «ιστορική στιγμή» και κάπου σε ένα διαμέρισμα 30 τμ, ένας 25άρης σηκώνει το βλέμμα από το TikTok και λέει: «Ωραία. Και τώρα;».
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, η ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία δεν αλλάζει ιδιαίτερα το πρόγραμμα ενός νέου που σήμερα δουλεύει, αύριο μπορεί να μη δουλεύει και μεθαύριο απλώς θα πληρώνει όλους τους λογαριασμούς με το ίδιο καρδιοχτύπι. Η Ελλάδα μπορεί να απέκτησε επιρροή στα κέντρα αποφάσεων, αλλά οι νέοι ακόμη παλεύουν να αποκτήσουν… σύνδεση στο κέντρο της πόλης χωρίς να δίνουν μισό μισθό για φως, νερό και WiFi.
Η εκλογή του Πιερρακάκη έχει σίγουρα συμβολική αξία. Ένας 40άρης Έλληνας στην κορυφή ενός από τους πιο σκληρούς ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Ναι, είναι επιτυχία. Ναι, είναι αναγνώριση. Ναι, μοιάζει με «new age» Μεγαλέξανδρο, αλλά με laptop αντί για σπαθί.
Αλλά η νέα γενιά έχει πάψει να συγκινείται από τίτλους. Θέλει μεταφράσεις: Τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά της; Τι σημαίνει για μισθούς, για στέγη, για φορολογία, για το μέλλον;
Γιατί οι νέοι ξέρουν πολύ καλά ότι η Ευρώπη δεν είναι selfie στις Βρυξέλλες. Είναι αποφάσεις που καθορίζουν πόσο κοστίζει η ζωή σε μια χώρα που οι ελπίδες της εξάγονται πιο γρήγορα από τα πορτοκάλια της.
Ο Πιερρακάκης είναι, ίσως, ο μόνος Έλληνας πολιτικός που συνδέθηκε με κάτι που η νέα γενιά νιώθει ότι ανήκει σε αυτήν: την ψηφιακή μετάβαση. Από το gov.gr μέχρι την ψηφιακή ταυτότητα, η Gen Z βρήκε επιτέλους έναν τομέα όπου η Ελλάδα δεν ήταν τελευταία στη λίστα αλλά… ανθρώπινη. Κι αυτό, όσο κι αν φαίνεται μικρό, είναι κεφάλαιο.
Από την άλλη όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η νεολαία δεν εντυπωσιάζεται πια εύκολα.
Γιατί ξέρει ότι μπορεί ένας Έλληνας να προεδρεύει στο Eurogroup, αλλά η ζωή στο Περιστέρι, στην Τούμπα, στο Ηράκλειο και στην Καλαμαριά παραμένει ίδια: δύσκολη, ακριβή, αγχωτική.
Ο νέος Έλληνας δεν πανηγυρίζει αλλά αναμένει. Κρατά μια σιωπηλή επιφύλαξη. Κι όχι από κυνισμό αλλά από ρεαλισμό.
Γιατί η γενιά που πίστεψε ότι θα αλλάξει η Ελλάδα με μνημόνια, μετά πίστεψε ότι θα αλλάξει με δημοψηφίσματα, μετά πίστεψε ότι θα αλλάξει με μεταρρυθμίσεις και τελικά είδε ότι δεν αλλάζει τίποτα γρήγορα… έχει μάθει πια: τα μεγάλα γεγονότα πρέπει να αποδειχτούν πρώτα, όχι να γιορταστούν.
Και ίσως αυτό είναι το πιο υγιές στοιχείο της νεολαίας. Δεν λέει «μπράβο, όλα καλά».
Λέει: «Ας δούμε τι θα σημάνει αυτό για εμάς -και μετά μιλάμε».
Η εκλογή του Πιερρακάκη στο Eurogroup είναι σημαντική για τη χώρα. Αλλά η νεολαία έμαθε πια να διαχωρίζει τη χώρα από την καθημερινότητά της. Αν αυτή η νέα θέση φέρει μια Ευρώπη που ακούει περισσότερο τους νέους, που καταλαβαίνει τις ανάγκες τους, που επενδύει στο μέλλον τους, τότε ναι, θα έχει νόημα.
Μέχρι τότε, η είδηση παραμένει αυτό που είναι: ένα μεγάλο βήμα για την Ελλάδα και ένα μικρό «θα δούμε» για τη γενιά που ζει μέσα της.
του Γιώργου Ν. Καραμανλή
