Αλλάζω «πίστα» και περνάω στον πολύχρωμο κόσμο της Αριστεράς, αυτή τη φορά στην εκδοχή Κασσελάκη (σημείωση: αν έχει αλλάξει ιδεολογική ρότα, ας το βρει μόνος του). Ο άνθρωπος εξαφανίστηκε από το προσκήνιο από τότε που άναψε η φωτιά στη Μέση Ανατολή. Μην ρωτάτε εμένα τον λόγο, καλύτερα να ρωτήσει τον… Τραμπ. Πάμε παρακάτω.
Ο Στέφανος, με βλέμμα τύπου «Αλέφαντος που διάβαζε το παιχνίδι πριν παιχτεί», προσπαθώντας να περισώσει ό,τι απέμεινε από το εσωκομματικό του ακροατήριο, αποφάσισε να κάνει μια μεταγραφή που θεωρεί κορυφαία. Έβαλε επικεφαλής του Γραφείου Τύπου τον Μάκη Κοψίδη – για τον οποίο μάλλον δεν έχει πλήρη εικόνα. Ευτυχώς, υπάρχουμε εμείς.
Ο Κοψίδης, λοιπόν, έχει γράψει χιλιόμετρα. Ξεκίνησε από το ΚΚΕ ως εκπρόσωπος Τύπου, μετά πέρασε από την ΚΕΔΑ των Κωστόπουλου–Θεωνά, στη συνέχεια προσγειώθηκε στον Συνασπισμό. Το 2008 αποχώρησε, με την Κουμουνδούρου να βγάζει τότε μια ανακοίνωση–καρφί που έμεινε στην ιστορία: «Τον ευχαριστούμε για τη σύντομη στάθμευσή του στον ΣΥΝ, στο συνεχές ταξίδι του από κόμμα σε κόμμα… και του ευχόμαστε καλή διαμονή στο ρεύμα Βενιζέλου».
Αν ήξεραν τι θα ακολουθούσε, θα το διατύπωναν αλλιώς. Γιατί μετά το «ρεύμα Βενιζέλου» ήρθαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, και μετά ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τη διάσπαση του 2024, όπου τελικά συντάχθηκε με τον Στέφανο.
Τι να ευχηθούμε τώρα εμείς; Με τόσες αλλαγές στρατοπέδων, μάλλον «καλή δύναμη». Εγώ πάντως λαχάνιασα μόνο που τα έγραψα.
