«Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει να αλλάξουν οι συνθήκες της καθημερινής μας ζωής και οι περισσότεροι από όσους ασκούν εξουσία ως εκπρόσωποί μας». Αυτό αποτυπώνεται σε κάθε πολιτική διαδικασία (με πρώτη σε σημασία τις εθνικές εκλογές), έχει μονιμοποιηθεί σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις ανεξαιρέτως και είναι ήδη εδραιωμένη πεποίθηση του κοινού, προκαλώντας διάχυτο κλίμα απαισιοδοξίας.
Δυστυχώς, το κατεστημένο μας, βυθισμένο στη διαπάλη για νομή και κατανομή της όποιας και όσης εξουσίας τού έχει απομείνει, αδυνατεί να ανταποκριθεί στο πολιτικό αίτημα για Αλλαγή. Αυτή ακριβώς η παραγνώριση του δημόσιου αισθήματος εξελίσσεται σε ύβρη κατά της Δημοκρατίας μας και των εγγυήσεων της. Βάζει σε επισφάλεια, θεσμικά ασφαλώς, έως και συνταγματικά, όπως όμως και οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κεκτημένα. Και διαιωνίζει την ομηρία της χώρας μας από «πιστωτές», «συμμάχους» και εγχώριους ισχυρούς του χρήματος. Εξάρτηση η οποία, με τη σειρά της, υποβαθμίζει τη διεθνή θέση της χώρας μας, αναζωπυρώνοντας παλιές και επιτρέποντας νέες απειλές εις βάρος μας.
Μεγάλο μέρος του «πολιτικού προσωπικού» μας έχει ενσωματωθεί στο καθεστώς αυτό υπονομευμένης εκπροσώπησης και περιορισμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, στο οποίο έχουμε περιπέσει. Εδώ και αρκετά χρόνια, αυτή η δράκα του κατεστημένου μας, αντί να εκπροσωπεί εμάς, έχει ξεπέσει σε συμπαίκτη τρίτων. Ζητάει την ψήφο μας για να εξυπηρετήσει ίδια και όχι το εθνικό και δημόσιο συμφέρον.
Όσοι και όποιοι διάλεξαν αυτόν τον δρόμο έχουν απλώς ξεκόψει από τον δημοκρατικό χώρο, όποια και να είναι η κομματική τους στέγη. Με τα στερνά αρκετών να μην τιμούν τα πρώτα τους. Όπως έχουν έρθει τα πράγματα, μια δημοκρατική συνείδηση δεν δικαιώνεται με την αποχή από τη βαρβαρότητα. Ζητείται η στήριξή της σε ένα ευρύ, πολιτικό μέτωπο για ανατροπή των δεδομένων και αλλαγή πορείας. Αλλαγή η οποία περιλαμβάνει:
- την αποκατάσταση της πατρίδας μας, ως ανεξάρτητου κράτους με δικά του συμφέροντα,
- τη στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων, την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προστασία του περιβάλλοντος με συγκεκριμένα, μελετημένα μέτρα,
- την αποδοκιμασία όσων συμβιβάστηκαν και την τιμωρία όσων συνέργησαν στην υπονόμευση της δημοκρατίας.
Τη Βουλή με νομοθετική πρωτοβουλία και ουσιαστική ελεγκτική εξουσία έναντι όλων. Τη Δικαιοσύνη διατεθειμένη και ικανή να επιβάλει την ισονομία. Την κυβέρνηση σε αδρή ηθική βάση, έντιμη στις σχέσεις της μαζί μας, λιτή και δημοκρατική με ξεκάθαρες αρμοδιότητες και ευθύνες των μελών της, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανόμενου.
Ένα τόσο απαιτητικό διάβημα δεν θα άντεχε την επιβάρυνσή του από ιδιοτέλειες και γι’ αυτό χρειάζεται αγωνιστές και όχι καριερίστες. Χρειάζεται ακόμα αντικατάσταση στερεότυπων τα οποία έχουν πάψει να λειτουργούν από σχήματα τα οποία αποδίδουν. Με καθοριστικό ανάμεσα στα σχήματα αυτά, την εξεύρεση και υπόδειξη προσώπου το οποίο θέλει την Αλλαγή και μπορεί να νικήσει και σε δημοσκοπήσεις και σε εκλογές τον σημερινό πρωθυπουργό ή τον όποιον ίσως υποδεικνυόταν αντ’ αυτού. Αυτός είναι ο δρόμος μπροστά για δημοκρατικούς πολίτες, κινήματα, φορείς, οργανώσεις και κόμματα. Μπορούμε όλες και όλοι να σκεπτόμαστε πού βρισκόμαστε, τι διαθέτουμε και τι μας λείπει για να προχωρήσουμε. Και να κρινόμαστε από την ανταπόκρισή μας σ’ αυτή την πρόσκληση ελπίδας.
Γράφει ο Παντελής Οικονόμου Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ
