Μαύρες οι στατιστικές για ένα ακόμη καλοκαίρι, το φετινό. Για ένα ακόμη καλοκαίρι που η Ελλάδα μέτρησε κατά μέσο όρο δύο νεκρούς την ημέρα στην άσφαλτο και περισσότερους πολυτραυματίες.
Ένας εφιάλτης που τελειωμό δεν είχε, παρά τη θέσπιση στην αρχή του καλοκαιριού νέου, αυστηρότερου Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ο οποίος όμως όσο σύγχρονος, πλήρης και επιστημονικά τεκμηριωμένος και αν είναι, αποτελεί απλώς μέτρο καταστολής. Ακόμη και οι περίπου 1.500 κάμερες,που θα τοποθετηθούν σε επιλεγμένα σημεία και διασταυρώσεις, κυρίως της Αττικής, είναι ένα πολύ μικρό μέγεθος σε σχέση με το σύνολο. Το ίδιο μερικά και αποσπασματικά είναι και όσα γίνονται σε επίπεδο εκπαίδευσης (προγράμματα που εφαρμόζονται στα σχολεία).
Υπάρχουν βέβαια και άλλες αξιόλογες πρωτοβουλίες, από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, όμως δεν υφίσταται ενιαίο, υποχρεωτικό και καθολικό πρόγραμμα κυκλοφοριακής αγωγής σε όλες τις βαθμίδες. Και αυτό είναι που μας λείπει. Η κυκλοφοριακή αγωγή. Η πρόληψη. Γι’ αυτό χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα από πολλούς περισσότερους και σε κάθε σημείο επαφή με τους νέους: στο σχολείο, στις γειτονιές, στο ψηφιακό περιβάλλον και, βέβαια, στο σπίτι, στην οικογένεια. Εκεί, δηλαδή, όπου μπαίνουν οι βάσεις της κάθε συμπεριφοράς και της κάθε κουλτούρας.
Έως τώρα κάνουμε πολύ λίγα για κάτι τόσο μεγάλο, με ανάλογα μεγάλες επιπτώσεις στην κοινωνία και την οικονομία. (Μελέτες που έχουν γίνει στο παρελθόν έχουν υπολογίσει το ετήσιο κόστος των τροχαίων σε 4 δισ. ευρώ, χωρίς να «μετράνε» τον πόνο και τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία και στον κοινωνικό ιστό…) Απαιτείται κάτι πολύ μεγαλύτερο, το οποίο θα μας εμπλέκει όλους.
Επιβάλλεται μια καθολική επιστράτευση, να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί με συνέπεια και συνέχεια μια εθνική πολιτική με έναν και μόνο στόχο: Να φτιάξουμε καλύτερους οδηγούς και πεζούς. Για τώρα και για το αύριο.
του Φώτη Σιούμπουρα
