Από τις εκλογές της Άνοιξης του 2027 ή όποτε αυτές διεξαχθούν θα έχουμε κυβέρνηση (αυτοδύναμη ή «συμμαχική») ή θα προκύψει αδιέξοδο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Ήταν ουσιαστικά το βασικό ερώτημα στο οποίο αναζητείτο απάντηση σε όλες τις δημοσκοπήσεις, που έχουν διενεργηθεί τη χρονιά ,που σε λίγο μας φεύγει.
Απάντηση βέβαια σαφής και κατηγορηματική δεν έχει προκύψει και ούτε πρόκειται να δοθεί μέχρι ίσως και την παραμονή των εκλογών, που θα διεξαχθούν την Άνοιξη του 2027, όπως μας διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός. Από τις αναλύσεις όμως των «κρυφών» στοιχείων των δημοσκοπήσεων και τις εκτιμήσεις των δημοσκόπων εξάγονται κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Με το κυριότερο βέβαια ότι η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγούνται με άνεση στις δημοσκοπήσεις και δεν έχουν υπολογίσιμο αντίπαλο. Πάνω στα «κρυφά» όμως στοιχεία γίνονται αναλύσεις, που προκαλούν και προβληματισμούς σε όλα τα κόμματα και ιδιαίτερα στο κυβερνών.
Ο πρώτος προβληματισμός περιστρέφεται γύρω από τον αριθμό 30%, αν και μερικοί δημοσκόποι και αναλυτές από τον χώρο της αντιπολίτευσης αναφέρονται στον αριθμό 25%. Το 30% είναι το «ψυχολογικό όριο», που έχει θέσει τώρα το Μέγαρο Μαξίμου να ξεπεράσει στις δημοσκοπήσεις, για να αποτελέσει αυτό το ποσοστό το «εφαλτήριο» στο δρόμο προς την αυτοδυναμία, όπως ευελπιστεί. Και όπως έχουν δείξει οι τελευταίες δημοσκοπήσεις η ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου περιστρέφεται περί το 30%. Οι αναλύσεις όμως από την πλευρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης εστιάζονται στα ποσοστά που βγάζουν οι δημοσκοπήσεις, χωρίς την εκτίμηση ψήφου και που κινούνται, όσον αφορά τη ΝΔ, στο 25-26%. Εάν, υποστηρίζεται από αναλυτές- δημοσκόπους, η ΝΔ δεν πιάσει στις εκλογές το 25% δεν θα λάβει το περίφημο «μπόνους» του εκλογικού νόμου, με αποτέλεσμα να χάσει τους μισούς από τους σημερινούς βουλευτές της. Και φυσικά στην καθ όλα απίθανη αυτή περίπτωση ,βάσει των σημερινών δεδομένων, δεν θα έχουμε, κατά τις εκτιμήσεις της αντιπολίτευσης, κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ο δεύτερος προβληματισμός που προκύπτει από την ανάλυση των στοιχείων των δημοσκοπήσεων είναι το ενδεχόμενο να αποκτήσουν η ΝΔ και ο Μητσοτάκης υπολογίσιμο αντίπαλο, που σήμερα δεν έχουν. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ) απέχει παρασάγγας από τη ΝΔ και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος εσχάτως κάνει και διμέτωπο αγώνα (εναντίον Μητσοτάκη και Τσίπρα), δεν είναι «πρωθυπουργήσιμος». Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη σε πολύ ευνοϊκές συνθήκες (ευρωεκλογές 2024) δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί ούτε τη φθορά της ΝΔ, ούτε τις διαλυτικές τάσεις στον(τότε) ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη. Και ήρθε τρίτο. Έκτοτε κατέλαβε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν έχει «παράσταση νίκης». Το βράδυ των προσεχών εκλογών θα βρεθεί σε κλοιό ασφυκτικών πιέσεων προκειμένου να συμμετάσχει στον σχηματισμό κυβέρνησης κατά το πρότυπο του 2012. Ο Ανδρουλάκης έχει αποκλείσει κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ, αλλά γνωρίζει ότι η προσφυγή σε δεύτερες, απανωτές, εκλογές μπορεί να βυθίσει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Η μοναδική περίπτωση να ξεφύγει από αυτήν τη μέγγενη είναι «να νικήσει έστω με μια ψήφο διαφορά», όπως διακηρύσσει ο Ανδρουλάκης, αλλά το σενάριο αυτό κινείται στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Είναι δυνατόν όμως να αλλάξουν αυτά τα δεδομένα με την εμφάνιση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, όταν ανακοινωθεί και ΝΔ και Μητσοτάκης να αποκτήσουν υπολογήσιμο αντίπαλο; Από τα μέχρι τώρα στοιχεία των δημοσκοπήσεων και με δεδομένο ότι δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη το «κόμμα Τσίπρα» δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Σίγουρα η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού με την «Ιθάκη» του προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και με δεδομένο ότι υπάρχει «κενό ηγεσίας» στη σημερινή διασπασμένη Αριστερά-Κεντροαριστερά δεν αποκλείεται το «κόμμα Τσίπρα» να παίξει έναν ενωτικό ρόλο και να κερδίσει (στις εκλογές) τη δεύτερη θέση.
Στο Μέγαρο Μαξίμου όμως ποντάρουν στη «βεβαιότητα» ότι ένα «κόμμα Τσίπρα» απλώς θα διαιρέσει κι άλλο τον χώρο Κεντροαριστεράς – Αριστεράς και θα ευνοήσει έτσι τη ΝΔ. Δεν δείχνει όμως να ευνοεί τη ΝΔ ένα «κόμμα Σαμαρά», το οποίο αν δημιουργηθεί, φαίνεται να αποσπά ένα ποσοστό, ικανό να μειώσει σημαντικά την δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης. Ποντάρουν όμως στη ΝΔ σε ένα σημαντικό στοιχείο: την τοξικότητα, η οποία χαρακτηρίζει συνολικά την αντιπολίτευση, αλλά και τον επανακάμψαντα Τσίπρα. Και όσο η αντιπολίτευση δείχνει ικανή μόνο για να πετάει πέτρες στα τζάμια, όπως υποστηρίζει το Μαξίμου, τόσο θα παίζει το παιχνίδι της ΝΔ που εμφανίζεται ως μοναδικός φορέας προγραμματικής άποψης. Και σε αυτό το συσχετισμό αποτυπώνεται και η δυναμική μίας κοινωνίας πολλών ταχυτήτων. Για τους αδύναμους και το περιθώριο, η μόνη πρόταση που διατυπώνεται περιέχει αποκλειστικά και μόνο οργή. Από την οποία και μόνο ουσιαστικά θα διακατέχεται το φημολογούμενο κόμμα Καρυστιανού, αν και εφόσον δημιουργηθεί και το οποίο δεν πρόκειται να επηρεάσει την εκλογική βάση της ΝΔ.
Για την, κατά το Μέγαρο Μαξίμου, σιωπηρή πλειοψηφία η ΝΔ αποτελεί την πιο συμπαγή πρόταση διακυβέρνησης, η οποία και εγγυάται την πολιτική σταθερότητα. Και αυτό, πάντα κατά το Μαξίμου, από μόνο του αρκεί για να εξηγεί τις δημοσκοπήσεις σήμερα και να δώσει (ξανά) τη νίκη αύριο, προκειμένου η χώρα να μην περιπέσει σε αδιέξοδο.
