Η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε ότι προχωρά στη δημιουργία πολιτικού φορέα που θα κατέβει στις επόμενες εκλογές. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στο πολιτικό σύστημα, όχι επειδή ένα πρόσωπο από την κοινωνία επιλέγει να δοκιμαστεί στην πολιτική -αυτό, σε μια δημοκρατία, είναι θεμιτό. Αλλά επειδή η συγκεκριμένη επιλογή έρχεται μετά από μια περίοδο όπου η ίδια εμφανιζόταν να αρνείται κατηγορηματικά ότι θα εμπλακεί κομματικά. Και όταν υπάρχει τέτοια δημόσια άρνηση, η στροφή δεν περνά ποτέ «αθόρυβα»: σηκώνει ερωτήματα για συνέπεια, σκοπιμότητα και τελικά για αξιοπιστία.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Χρήστου Μυτιλινιού για την εφημερίδα «Political», το νέο εγχείρημα συνοδεύεται από μια βαριά, σχεδόν απόλυτη έννοια: τη λέξη «κάθαρση». Όμως προς ώρας δεν συνοδεύεται από τα βασικά που θα έκαναν ένα πολιτικό σχέδιο χειροπιαστό: όνομα, σαφή ηγετική δομή, συγκεκριμένο πρόγραμμα, καθαρές δεσμεύσεις. Το αποτέλεσμα είναι να γεννιέται ένα παράδοξο: ένα κόμμα που ξεκινά με υψηλό ηθικό φορτίο, αλλά με οργανωτικά κενά που αφήνουν χώρο σε κάθε είδους ερμηνεία -από την αγνή πολιτική αφύπνιση μέχρι την κατασκευή ενός «προϊόντος οργής» που πατά πάνω στην κοινωνική φόρτιση.
Ποιοι είναι στο πλευρό της
Τώρα ποια ακριβώς θα είναι τα πρόσωπα που θα ακολουθήσουν το εγχείρημα, οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Σίγουρη περίπτωση ωστόσο φαίνεται πως είναι η δικηγόρος της Μαρίας Καρυστιανού, η κ. Μαρία Γρατσία, πρώην υποψήφια της Νίκης και ευρισκόμενη συνεχώς στο πλευρό της πελάτισσάς της. Από εκεί και πέρα, τα σενάρια ποικίλλουν, με τον επικεφαλής του κόμματος Χριστιανοδημοκράτες Νίκο Νικολόπουλο να ακούγεται έντονα ότι είναι πολύ κοντά στην κ. Καρυστιανού, ενώ ο Νικόλας Φαραντούρης, ειδικά μετά τη χθεσινή διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι έτοιμος να στηρίξει το νέο εγχείρημα.
Αν υπάρχει ένα σημείο που θα καθορίσει την πρώτη περίοδο ζωής του κόμματος, αυτό είναι η αντίφαση της αφήγησης. Όταν κάποιος λέει επί μήνες «δεν πάω στην πολιτική» και τελικά ανακοινώνει κόμμα, η κοινωνία -και ειδικά οι πιο ψύχραιμοι ψηφοφόροι- ζητά εξηγήσεις. Όχι απαραίτητα για να καταδικάσει, αλλά για να καταλάβει: τι άλλαξε; ποια δεδομένα μετακινήθηκαν; ποιος έπεισε ποιον; ποιοι είναι οι άνθρωποι που στήνουν τον μηχανισμό; ποιος χρηματοδοτεί, οργανώνει, καθοδηγεί;
Σε αυτή τη φάση, η επιλογή να παραμένει θολό το ποιος θα ηγηθεί -με φράσεις του τύπου «ο λαός θα δείξει τον ηγέτη»- μπορεί να ακούγεται «αντισυστημική», αλλά πολιτικά είναι επικίνδυνη. Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το συναίσθημα, αλλά και από τη δυνατότητα διακυβέρνησης. Κι εκεί δεν χωρούν γρίφοι.
Οι αποστάσεις των άλλων συγγενών
Άμεσο και ξεκάθαρο ήταν το άδειασμα στη Μαρία Καρυστιανού από τον αντιπρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων των Τεμπών Παύλο Ασλανίδη, ο οποίος ζήτησε την παραίτησή της από την προεδρία του συλλόγου, ξεκαθάρισε ότι κανένας συγγενής θύματος δεν στηρίζει τις κινήσεις της, ενώ την απέκλεισε εντελώς από τις εκδηλώσεις για τη μνήμη των θυμάτων της εθνικής τραγωδίας που επίκεινται στις 28 Φεβρουαρίου.
Από τη δική του πλευρά ο Νίκος Πλακιάς σχολίασε τη δημιουργία κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού με πολύ αιχμηρό τρόπο. Απαντώντας σε tweet χρήστη στο X, ο οποίος ζητούσε συγγνώμη γιατί στήριξε την Καρυστιανού πιστεύοντας ότι δεν θα πολιτευτεί αλλά και από τον ίδιο τον Νίκο Πλακιά, είπε: «Ο έξυπνος το παραδέχεται, ο κουτοπόνηρος δικαιολογείται και ο ηλίθιος επιμένει. Δεν είχες εσφαλμένη άποψη. Απλώς δεν γνώριζες και εσύ όπως και πολλοί άλλοι τι γινόταν στα ενδότερα των οικογενειών των θυμάτων. Θυμάσαι το έργο “Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”; Κάνε εικόνα τη σκηνή στο δικαστήριο. Ο Αντωνάκης από τη μια με τον ταξιτζή και όλοι οι άλλοι απέναντι. Θα το ξαναδείτε το έργο σε καινούργια εκδοχή».
Οι πρώτες αντιδράσεις
Το εγχείρημα δεν μπήκε σε «ουδέτερο χώρο». Μπήκε απευθείας στη σκληρή κομματική σύγκρουση. Ήδη ακούγονται επικριτικές φωνές που αποδομούν τη ρητορική περί «κάθαρσης» ως παλιά συνταγή (ΚΚΕ), άλλες που μιλούν για θολό ιδεολογικό πρόσημο και άλλες που επιχειρούν να προεξοφλήσουν ότι η νέα κίνηση θα ψαρέψει σε συγκεκριμένες δεξαμενές δυσαρέσκειας (Λατινοπούλου).
Ο Νίκος Καραχάλιος υπήρξε από τους πιο αιχμηρούς σχολιαστές της απόφασης της Μαρίας Καρυστιανού να ιδρύσει πολιτικό κόμμα, λέγοντας ότι είναι «αυταρχική» και «δεν δέχεται καμία κριτική ή βελτίωση» στον τρόπο που προσεγγίζει την πολιτική και τη δημόσια παρέμβαση. Αυτό, όπως τόνισε, δεν συνάδει με μια ρεαλιστική πολιτική πορεία, καθώς η δημοφιλία από μόνη της δεν αρκεί για να σηκώσει ένας νέος φορέας πολιτικό βάρος και να ηγηθεί χωρίς να συνεργαστεί με άλλους.
«Επικίνδυνο στρατόπεδο»
Παράλληλα υποστήριξε ότι η ίδια συχνά μιλά για «κάθαρση» χωρίς να εξηγεί πώς αυτή θα υλοποιηθεί στην πράξη και κατηγόρησε την Καρυστιανού ότι επιλέγει «επικίνδυνο στρατόπεδο» -αυτό της υπερδεξιάς- αντί να λειτουργήσει με ανοιχτό διάλογο και συμπράξεις με ευρύτερους χώρους της πολιτικής σκηνής.
Κοινός παρονομαστής: όλοι -φίλοι και αντίπαλοι- αντιλαμβάνονται ότι η Καρυστιανού δεν «κάνει μια δήλωση». Στήνει πολιτικό φορέα. Και αυτό σημαίνει ότι θα δεχθεί όλα όσα δέχεται ένα κόμμα: έλεγχο, σκληρή κριτική, ερωτήσεις για χρήμα, στελέχη, σχέσεις, παρελθόν, ατζέντα. Και το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι το «ρεύμα» γύρω από το νέο εγχείρημα προκαλεί ήδη μετακινήσεις, ρήξεις και… αναδιάταξη στρατηγικών.
