Η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στα Ιωάννινα, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη», λειτούργησε περισσότερο ως πολιτικό déjà vu παρά ως ουσιαστική τοποθέτηση για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής. Με αφορμή το τραγικό ναυάγιο ανοιχτά της Χίου, ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να επαναφέρει τον παλιό, γνώριμο λόγο του: υπαινιγμούς για «συγκάλυψη», αιχμές κατά του Λιμενικού Σώματος και μια γενικευμένη απόδοση ευθυνών στο κράτος, χωρίς σαφή διάκριση, χωρίς στοιχεία και -κυρίως- χωρίς αυτοκριτική.
- Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης, Φιλόλογος – δημοσιογράφος
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Τσίπρας επιχείρησε μια ελαφρά διαφοροποίηση στο ζήτημα της προστασίας των συνόρων: από το «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» πήγαμε στη φύλαξη συνόρων. Το λες και μια πρόοδο. Όμως αυτή η διαφοροποίηση εξαντλήθηκε σε λεκτικό επίπεδο. Στην ουσία, η πολιτική του σκέψη παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο ιδεολογικό σχήμα που οι πολίτες έχουν επανειλημμένως καταψηφίσει. Όσο και αν επιχειρείται ένα προσεκτικό rebranding, ο πυρήνας της προσέγγισης δεν αλλάζει.
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για «συγκάλυψη» και επιρρίπτει ευθύνες στο Λιμενικό, οφείλει πρώτα να θυμηθεί τη δική του διακυβέρνηση. Τα ναυάγια στο Αιγαίο δεν ξεκίνησαν σήμερα. Αντιθέτως, επί των ημερών του υπήρξαν σε πολύ μεγαλύτερη ένταση, με μια πολιτική ανοιχτών συνόρων που αποθράσυνε τα κυκλώματα των λαθροδιακινητών και μετέτρεψε τα νησιά σε αποθήκες ανθρώπινων ψυχών.
Τότε που η Μόρια έγινε παγκόσμιο σύμβολο ντροπής, χάους και κρατικής αδυναμίας. Τότε που η ανομία, η βία και η πλήρης απουσία σχεδίου χαρακτήριζαν τη μεταναστευτική πολιτική της χώρας. Τότε που ο κυβερνητικός του εταίρος απειλούσε ευθέως την Ευρώπη ότι «θα τη γεμίσει με τζιχαντιστές», χωρίς καμία σοβαρή αντίδραση από τον ίδιο, γιατί απλά ήταν μια από τις «μπλόφες» στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους. Αυτή ήταν η «ανθρωπιστική» πολιτική που σήμερα παρουσιάζεται, εμμέσως, ως ηθικό πλεονέκτημα.
Η εύκολη στοχοποίηση του Λιμενικού Σώματος δεν αποτελεί σε καμία των περιπτώσεων αναζήτηση αλήθειας. Είναι πολιτική εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας και ένα άμεσο «κλείσιμο του ματιού» προς τους ψηφοφόρους και τα στελέχη που κινούνται στην Αριστερά. Οι άνδρες και οι γυναίκες του Λιμενικού, την ίδια ώρα που στήνονται όλα αυτά τα παιχνίδια για την υφαρπαγή ψήφου και τη διατήρηση, αν όχι αύξηση δυνάμεων, βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή, σώζοντας ζωές και ταυτόχρονα προστατεύοντας τα θαλάσσια σύνορα της χώρας. Δεν είναι ούτε οι διακινητές ούτε οι υπεύθυνοι των κυκλωμάτων. Κι όμως, για κάποιους αποτελούν τον πιο βολικό στόχο.
Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να λησμονεί τα έργα και τις ημέρες του. Ή ίσως επιλέγει συνειδητά να τα παρακάμψει. Γιατί η μνήμη είναι άβολη όταν συγκρούεται με το αφήγημα. Και η πραγματικότητα είναι πως η πολιτική που υπηρέτησε όχι μόνο δεν μείωσε τις τραγωδίες, αλλά αντιθέτως αποτέλεσε κινητήριος δύναμη για να ενταθούν και να πολλαπλασιαστούν.
Όσο και αν προσπαθεί να εμφανιστεί διαφορετικός, η «καρδούλα» της πολιτικής του σκέψης παραμένει ίδια. Πιο κοντά στους πρώην συντρόφους που υβρίζουν το Λιμενικό, στο πλάι του Ιάσονα Αποστολόπουλου, παρά σε μια σοβαρή, ρεαλιστική και υπεύθυνη -μεταναστευτική και όχι μόνο- πολιτική.
Κάποιοι, τελικά, δεν αλλάζουν ποτέ. Και η κοινωνία το γνωρίζει καλά.
