Η κοινή άσκηση «Stolen Cerberus XΙI» επιβεβαίωσε την εμβάθυνση της στρατιωτικής και πολιτικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που βλέπουν τη χώρα μας -σε αντίθεση με την αναξιόπιστη Άγκυραως σταθερή σύμμαχο σε μια περιοχή γεμάτη εντάσεις
Αδιαμφισβήτητα η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ στα διάφορα μέτωπα του πλανήτη προκαλεί εύλογο σκεπτικισμό αναφορικά με τη σταθερότητα των διατλαντικών σχέσεων.
Όπως γράφει ο Bασίλης Σκουλαράκος στην εφημερίδα «PAOLITICAL» η φημολογούμενη πρόθεσή του να μεταβεί στην Άγκυρα για συνομιλίες σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, σε μια περίοδο όπου η Τουρκία εντείνει τη γεωπολιτική της κινητικότητα, εκλαμβάνεται από κορυφαίους αναλυτές ως προσπάθεια διπλωματικής επανατοποθέτησης του Ταγίπ Ερντογάν στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, αποφεύγει την τακτικιστική διαχείριση και παραμένει σταθερή σε έναν στρατηγικό σχεδιασμό μακράς πνοής, που περιλαμβάνει την εμβάθυνση της στρατιωτικής και πολιτικής συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή η σταθερότητα φάνηκε ξεκάθαρα στη Ρώμη, όπου ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνάντησή του με την Ιταλίδα ομόλογό του Τζόρτζια Μελόνι, τόνισε την ανάγκη ενίσχυσης του ευρωατλαντικού πλέγματος ασφαλείας και της συνέχειας της αμυντικής συνεργασίας με την Ουάσιγκτον.
Μήνυμα αποφασιστικότητας
H διμερής άσκηση με την ονομασία «Stolen Cerberus XΙI», που διεξήχθη από 26 Απριλίου έως και 8 Μαΐου 2025, στο πλαίσιο της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ και υπό τον συντονισμό της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ) του ΓΕΕΘΑ, λειτουργεί ως απόδειξη της ουσιαστικής επιχειρησιακής συνάφειας των δύο χωρών.
Σκοπός της ήταν η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας και η προσομοίωση αποστολών ταχείας ανάπτυξης δυνάμεων σε συνθήκες επιχειρησιακής πίεσης. Εναέρια μέσα τακτικών μεταφορών, δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων και προσωπικό αερομεταφερόμενων μονάδων συμμετείχαν σε σενάρια ρίψης εφοδίων, εκκένωσης τραυματιών (Medical Evacuation – MEDEVAC), καθώς και άλματα ελεύθερης πτώσης και στατικού ιμάντα.
Από ελληνικής πλευράς συμμετείχε προσωπικό και μέσα της ΔΕΠ του ΓΕΕΘΑ και της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) του Πολεμικού Ναυτικού, προσωπικό της Σχολής Αλεξιπτωτιστών (ΣΧΑΛ) του ΓΕΣ, καθώς και μεταγωγικά αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας. Από αμερικανικής πλευράς, συμμετείχε προσωπικό της 37th Airlift Squadron (της 86th Airlift Wing) με τρία αεροσκάφη MC-130J.
Καθοριστικός ρόλος
Η συνεργασία αυτή συνιστά επιβεβαίωση της επιχειρησιακής αξιοπιστίας της Ελλάδας, η οποία αποτελεί
καθοριστικό και αναπόσπαστο τμήμα της αμυντικής θωράκισης της Ευρώπης. Η αναβάθμιση της βάσης της Αλεξανδρούπολης, η χρήση της Σούδας και η επιχειρησιακή ετοιμότητα των ελληνικών δυνάμεων ενισχύουν την εθνική ασφάλεια και παράλληλα εξυπηρετούν κρίσιμες αμερικανικές επιχειρησιακές ανάγκες.
Η αμυντική συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ(MDCA) δεν είναι πλέον απλώς μια διμερής ρύθμιση στρατοπέδευσης ή υποστήριξης. Έχει μετατραπεί σε στρατηγικό εργαλείο που εντάσσει την Ελλάδα σε ευρύτερα σχέδια απόκρισης και αποτροπής έναντι αναθεωρητικών απειλών. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων δεν
αποτελεί ετεροβαρή εξάρτηση, αλλά δομικό στοιχείο της ελληνικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Η τουρκική ρευστότητα
Από την άλλη πλευρά, η αναβαθμισμένη διπλωματική κινητικότητα της Τουρκίας δημιουργεί προβληματισμό στο ΝΑΤΟ. Η Άγκυρα εξακολουθεί να κινείται μεταξύ Δύσης και Ανατολής, φιλοδοξώντας να διατηρήσει πρόσβαση τόσο στον ευρωατλαντικό χώρο όσο και σε κύκλους που επιδιώκουν την αποδυνάμωση της Δύσης.
Ωστόσο, η Αθήνα οφείλει να εκμεταλλευτεί τη διεθνή της εικόνα ως σταθερού, αξιόπιστου και δημοκρατικού συμμάχου. Το χαρτοφυλάκιο της ελληνικής στρατηγικής πρέπει να περιλαμβάνει ενεργή διπλωματία, υψηλή αποτρεπτική ισχύ και συνεχή ενίσχυση των αμυντικών της υποδομών. Η σταθερότητα της εξωτερικής πολιτικής
έναντι της ρευστότητας της τουρκικής προσέγγισης είναι πλεονέκτημα, όχι αδυναμία και αυτό το γνωρίζουν καλά οι σύμμαχοι.
Η στρατηγική επιλογή της ενίσχυσης της ελληνοαμερικανικής σχέσης αποδίδει καρπούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εμπιστεύονται την Ελλάδα όχι μόνο ως σημείο στρατιωτικής υποστήριξης, αλλά και ως σταθερό σύμμαχο σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από πολιτικές εντάσεις, μεταναστευτικές πιέσεις και ενεργειακές προκλήσεις.
Ο ρόλος της Ελλάδας στον σύγχρονο χάρτη της ασφάλειας δεν είναι συγκυριακός. Είναι δομικός και, πλέον, αναγνωρίζεται ως τέτοιος τόσο στην Ουάσιγκτον όσο
και στις Βρυξέλλες
