Τα μαγαζιά είναι γεμάτα. Τα μπαρ, ασφυκτικά. Οι ταράτσες έχουν κρατήσεις από Πέμπτη. Τα ποτήρια τσουγκρίζουν, τα φλας ανάβουν, τα stories ανεβαίνουν με ρυθμό καρδιογραφήματος. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, η σιωπή κάνει scroll.
Η γενιά των 20-35 έχει μάθει να ζει μέσα στη φασαρία. Η κοινωνικότητα είναι πια άμυνα και όχι επιλογή. Πίνουμε, μιλάμε, γελάμε, φωτογραφίζουμε. Όχι πάντα γιατί θέλουμε, αλλά γιατί το να μείνεις σπίτι Παρασκευή βράδυ μοιάζει ύποπτο. Σαν να λείπεις από την πλοκή. Όλοι έξω, όλοι μαζί, όλοι συνδεδεμένοι. Και, ταυτόχρονα, ο καθένας μόνος του πίσω από ένα ποτήρι και μια οθόνη.
Η μοναξιά τού σήμερα δεν φοράει πιτζάμες, φοράει καλά ρούχα. Δεν μένει σπίτι, βγαίνει. Κρύβεται σε γεμάτα μαγαζιά, σε γεμάτες φωτογραφίες, σε φράσεις όπως «πέρασα τέλεια» και «πάλι γελάσαμε». Είναι η μοναξιά που γεμίζει τα inbox μετά τις δύο το πρωί, εκεί που αρχίζουν τα «πού είσαι;» και τα «θες να τα πούμε;».
Η ειρωνεία είναι πως όσο πιο πολύ κοινωνικοποιούμαστε, τόσο λιγότερο επικοινωνούμε. Όσο περισσότερες παρέες, τόσο πιο ρηχές οι κουβέντες. Μια θάλασσα ανθρώπων, χωρίς βυθό. Οι λέξεις έγιναν emojis, τα βλέμματα κοιτάνε προς τις κάμερες κι όχι μεταξύ τους, τα «είμαι καλά» ακούγονται σαν αυτοματοποιημένες απαντήσεις.
Η ανάγκη να μη νιώθεις μόνος σε οδηγεί να περιβάλλεσαι από ήχο. Από μουσική, φωνές, ειρωνεία, χαμόγελα. Κι όμως, η σιωπή δεν φεύγει. Απλώς περιμένει να τελειώσει το τελευταίο τραγούδι, να αδειάσει το ποτήρι, να πέσει το κινητό από το χέρι σου. Και τότε -όταν όλα σωπάσουν-σε βρίσκει ξανά.
Δεν φταίει η κοινωνικότητα. Φταίει ο τρόπος που τη χρησιμοποιούμε. Αντί να συνδεόμαστε, δικτυωνόμαστε. Αντί να μιλάμε, μεταδιδόμαστε. Αντί να ακούμε, σχολιάζουμε. Όλοι κάπου ανήκουμε, αλλά λίγοι συνυπάρχουμε πραγματικά.
Η σιωπή παύει να είναι εχθρός και θεωρείται καθρέφτης. Κι αν δεν μπορείς να την αντέξεις, καμία γεμάτη ταράτσα, κανένα πάρτι, κανένα timeline δεν θα τη σβήσει. Γιατί στο τέλος της βραδιάς, όταν όλα σβήσουν και το πλήθος σκορπίσει, μένει πάντα η πιο δύσκολη συντροφιά: ο εαυτός σου.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η αληθινή κοινωνικότητα δεν είναι να μιλάς με όλους -είναι να μπορείς να μείνεις μόνος χωρίς να σωπαίνεις από φόβο.
του Γιώργου Καραμανλή
