Τις τελευταίες ημέρες, πολλά γράφονται και άλλα τόσα λέγονται για την τραγωδία των Τεμπών. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης «μιλάνε για έγκλημα» κάποιων υπουργών και του ίδιου του πρωθυπουργού. Ενώ η κυβέρνηση και σύμφωνα με τα αποδεικτικά στοιχεία των ειδικών (πόρισμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πιο γνωστό ως «πόρισμα Καρώνη» κ.λπ.) υποστηρίζει πως η υπόθεση είναι πλημμέλημα. Έτσι έχει δημιουργηθεί μια πολιτική κόντρα, η οποία θα δούμε τις επόμενες ημέρες τι κατάληξη θα έχει.
Συνέχεια, όλοι από την αντιπολίτευση στις ομιλίες τους, τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και έξω από αυτό, υποστηρίζουν πως η τραγωδία του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη είναι έγκλημα! Μάλιστα, πάνω σε αυτό έχει… χτίσει το αφήγημά της η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Και ομολογώ πως τα… πηγαίνει περίφημα. Κερδίζει πόντους, με αποτέλεσμα όλες οι δημοσκοπήσεις να τη φέρουν στη δεύτερη θέση, πολύ πάνω και από το ΠΑΣΟΚ, που είναι αξιωματική αντιπολίτευση! Όμως δεν έχω ακούσει ποτέ τη «Ζωή της Πλεύσης» να μιλάει για το έγκλημα της Marfin, ή για τη μεγάλη τραγωδία στο Μάτι με τους 102 νεκρούς, ή για τη Μάνδρα όπου χάθηκαν τόσοι άνθρωποι. Αυτά, Ζωή, δεν είναι εγκλήματα; Το πρώην κόμμα σας, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει ευθύνη; Γιατί λοιπόν δεν μιλάτε και γι’ αυτά τα εγκλήματα; Γιατί δεν καλείτε τον λαό να βγει στους δρόμους; Επειδή δεν έχετε να κερδίσετε κάτι; Δεν έχετε, δηλαδή, πολιτικά οφέλη; Η εργαλειοποίηση και το «κυνήγι μαγισσών», λοιπόν, σε όλο τους το μεγαλείο!
Για να δούμε τι είναι έγκλημα; Σύμφωνα με τα άρθρα 18 και 19 του ΠΚ, «κάθε πράξη που τιμωρείται με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη είναι κακούργημα και κάθε πράξη που τιμωρείται με φυλάκιση ή χρηματική ποινή ή περιορισμό σε ειδικό κατάστημα κράτησης», αναφέρει ο Ποινικός Κώδικας. Τώρα. Τι είναι ή μάλλον, ποιο λέγεται στην εγκληματολογία «πολιτικό έγκλημα» ή «πολιτικό αδίκημα»; Σύμφωνα λοιπόν με τον ΠΚ, «…είναι ένα αδίκημα που θίγει τα συμφέροντα του κράτους ή της κυβέρνησής του». Σε άλλο σημείο διαβάζουμε: «Το πολιτικό έγκλημα πρέπει να διακρίνεται από το κρατικό έγκλημα, στο οποίο τα κράτη παραβιάζουν τους δικούς τους ποινικούς νόμους ή το Διεθνές Δίκιο».
Όταν ρώτησα έναν καλό μου φίλο, γνωστό ποινικολόγο «πού τα κόμματα της αντιπολίτευσης στηρίζουν ως έγκλημα την τραγωδία των Τεμπών», μου είπε: «Ο χαρακτηρισμός συγκεκριμένων εγκλημάτων ως “πολιτικών” προϋποθέτει να έχει ξεκαθαρίσει αυτός που κρίνει -δικαστικά ή απλώς επιστημονικά- την ακριβή έννοια του πολιτικού εγκλήματος». Βέβαια, εδώ -όπως φαίνεται- τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα. «Επειδή δεν υπάρχει ομοφωνία γι’ αυτή στη νομική επιστήμη, μπορεί να θεωρήσει κανείς (σχετικά εύκολα και απλουστευτικά) μόνο την εσχάτη προδοσία (προσπάθεια μεταβολής του πολιτεύματος) ως έγκλημα πολιτικό (παραδοσιακή, αντικειμενική θεωρία) ή να επιλέξει “υποκειμενικότερη” άποψη. Όπως αυτή, η οποία στηρίζει τον χαρακτηρισμό στα πολιτικά κίνητρα του δράστη». Με την ευκαιρία, πρέπει να υπογραμμίσω πως «…δεν πρόκειται για πολιτικά εγκλήματα, εφόσον δεν έχει διατυπωθεί κατηγορία για πράξεις εσχάτης προδοσίας», όπως στο άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα αναφέρεται.
Κάποτε, ο μεγάλος Κωνσταντίνος Καραμανλής, αναφερόμενος στην πιθανή καταδίκη του Ανδρέα Παπανδρέου που κατηγορείτο εκείνη την εποχή για εμπλοκή του στο σκάνδαλο Κοσκωτά, το οποίο είναι μέχρι και σήμερα το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο στην Ελλάδα, είχε πει ότι «οι πρωθυπουργοί δεν πηγαίνουν στη φυλακή. Πηγαίνουν σπίτι τους!». Αυτή η φράση έμελλε να γίνει «μνημειώδης». Και είναι αλήθεια. Εάν θέλεις να τιμωρήσεις κάποιον πολιτικό, εμπλεκόμενο με τη δημόσια ζωή, δεν υπάρχει πιο σκληρή τιμωρία από να τον υποχρεώσεις σε… απόσυρση! Να τον στείλεις, δηλαδή, στο σπίτι του! Υπάρχει αντίρρηση;
Γράφει ο Γιώργος Κοντονής
