Αν υπάρχει κάτι που λείπει περισσότερο από την ελληνική δημόσια ζωή, εκτός από αξιοπρεπείς μισθούς και λεωφορεία που φτάνουν στην ώρα τους, είναι η εμπιστοσύνη.
του Γιώργου Καραμανλή
Αυτό το άυλο πολιτικό κεφάλαιο που κάποτε δανειζόταν η κοινωνία από το κράτος, σήμερα δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Έχει εξατμιστεί σαν κρασί στο καζάνι.
Η γενιά των 20-35 δεν εμπιστεύεται κανέναν θεσμό που προϋπήρχε της δικής της γέννησης:
– όχι τα κόμματα,
– όχι τα ΜΜΕ,
– όχι την κυβέρνηση,
– όχι την αντιπολίτευση,
– όχι τον «πρώτο διαθέσιμο» ειδικό που εμφανίζεται στα κανάλια.
Και κάπως έτσι, στην πρώτη σοβαρή κρίση, η χώρα γεμίζει με νέους που έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη σε ένα 20λεπτο podcast γυρισμένο στο υπνοδωμάτιο ενός 25άρη παρά σε ένα πάνελ καθηγητών. Όχι επειδή ο podcaster έχει περισσότερη γνώση. Αλλά επειδή -επιτέλους- δεν τους μιλάει αφ’ υψηλού.
Η εμπιστοσύνη για τη νέα γενιά δεν χτίζεται από φορείς. Χτίζεται από ανθρώπους.
Και κυρίως: από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν.
Για χρόνια, τα ΜΜΕ λειτουργούσαν σαν να έχουν απέναντί τους κοινό που δεν καταλαβαίνει τι βλέπει. Υπερβολές, κραυγές, μονόλογοι. Μικρή λεπτομέρεια: η Gen Z μεγάλωσε στο Ίντερνετ. Ξεχωρίζει το framing από το ρεπορτάζ πιο γρήγορα απ’ όσο ξεχωρίζει το καλό filter από το κακό.
Τα κόμματα; Έχουν ακόμη την τάση να μιλάνε στους νέους σαν να είναι μαθητές δημοτικού που πρέπει να εντυπωσιαστούν από PowerPoint παρουσιάσεις.
Το κράτος; Θυμάται τους νέους μόνο σε δύο περιπτώσεις: όταν χρειάζεται ψήφους ή εθελοντές για κάτι δυσάρεστο.
Στην πράξη, η εμπιστοσύνη έσπασε αθόρυβα. Όχι με μια κρίση, αλλά με χίλια μικρά «δεν μετράω».
Δεν σε ακούνε.
Δεν σε εκπροσωπούν.
Δεν σε προστατεύουν.
Δεν σου λένε την αλήθεια ολόκληρη.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη φθορά των θεσμών και την κόπωση των νέων, εμφανίζεται ο άλλος πόλος:
– το podcast με τον τύπο που μιλάει σαν φίλος,
– το Reddit thread που λύνει απορίες με επιχειρήματα,
– ο YouTuber που κάνει αναλύσεις χωρίς φωνές,
– ο TikToker που εξηγεί οικονομική πολιτική σε 40 δευτερόλεπτα.
Η νέα γενιά δεν εμπιστεύεται αυτούς τους ανθρώπους επειδή «ξέρουν καλύτερα». Τους εμπιστεύεται επειδή δεν την κοροϊδεύουν. Γιατί το μεγαλύτερο πολιτικό κεφάλαιο του 2025 δεν είναι η ιδεολογία, αλλά η ειλικρίνεια.
Και υπάρχει μία ακόμη αλήθεια: Η εμπιστοσύνη δεν χάθηκε επειδή οι νέοι έγιναν κυνικοί. Χάθηκε επειδή οι θεσμοί έγιναν κουρασμένοι.
Η εμπιστοσύνη δεν ξαναχτίζεται με προεκλογικές αφίσες και πανηγυρικούς. Θέλει θεσμούς που δεν νιώθουν «αφεντικά», αλλά συνομιλητές. Θέλει ΜΜΕ που δεν μιλάνε σε κοινό, αλλά με κοινό. Θέλει πολιτικούς που δεν φωνάζουν για να ακουστούν, αλλά σιωπούν για να καταλάβουν.
Μέχρι τότε, η νέα γενιά θα συνεχίσει να εμπιστεύεται αυτόν που ακούγεται άνθρωπος. Όχι αυτόν που ακούγεται επίσημος.
