Ανάμεσα σε ταξίδια, φωτογραφίες και την καθημερινότητα που μοιράζεται με τους εκατοντάδες χιλιάδες followers της, η Ιωάννα Τούνη σήμερα (5/3) αποφάσισε αυτή τη φορά να κάνει κάτι λίγο διαφορετικό, να μοιραστεί σκέψεις. Πολλές σκέψεις. Υπερβολικά πολλές σκέψεις για ένα απλό story της Τούνη. Από αυτές που ξεκινούν με καφέ το πρωί και καταλήγουν σχεδόν σε μικρό φιλοσοφικό δοκίμιο για τη ζωή, με δάκρυα στα μάτια και μία βαριά ανάσα, ενώ βρίσκεσαι κουκουλωμένος και ξαπλωμένος σε εμβρυακή στάση.
Σε μια μακροσκελή ανάρτηση στο Instagram, η influencer μιλά για την ανθρώπινη φύση, την τάση μας να συνηθίζουμε όσα έχουμε και την αέναη αναζήτηση για κάτι περισσότερο. Με άλλα λόγια, για εκείνο το γνώριμο συναίσθημα που κάνει τους ανθρώπους να κυνηγούν συνεχώς τον επόμενο στόχο, χωρίς να σταματούν αρκετά για να εκτιμήσουν όσα ήδη έχουν κατακτήσει.
Η ανάρτηση έχει έναν έντονα στοχαστικό τόνο, σχεδόν υπαρξιακό σε σημεία, που δε θυμίζει σε τίποτα το ινσταγκραμικό προφίλ της Ιωάννας Τούνη. Αντιθέτως φέρνει στο μυαλό Πλάτωνα, Αριστοτέλη… εντάξει το παρακάναμε! Ωστόσο η influencer θέλησε να θυμίσει ότι η ζωή περνά ενώ εμείς σκεφτόμαστε το επόμενο βήμα, το επόμενο επίτευγμα, την επόμενη επιτυχία. Ένα μήνυμα που, για να είμαστε δίκαιοι, δεν παύει να είναι αληθινό, ακόμη κι αν εμφανίζεται μέσα από την οθόνη ενός social media feed.
Η ανάρτηση
«Σήμερα ξύπνησα με πολλές σκέψεις. Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι. Όχι γιατί είμαστε κακοί, αλλά γιατί συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε την υγεία μας και τη θεωρούμε δεδομένη. Συνηθίζουμε το σπίτι μας, που κάποτε ήταν όνειρο. Συνηθίζουμε τη δουλειά μας, που κάποτε ήταν στόχος. Και μόλις κάτι γίνει “κανονικό”, παύει να μας αρκεί. Πάντα θα βρούμε έναν λόγο να παραπονιόμαστε για ό,τι δεν έχουμε, αντί να ευγνωμονούμε για ό,τι ήδη κρατάμε στα χέρια μας. Πάντα θέλουμε κάτι περισσότερο. Κάτι άλλο. Κάτι παραπάνω. Έναν καλύτερο μισθό, ένα μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη επιτυχία. Κι αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, νοσταλγούμε. “Τι ωραία χρόνια ήταν αυτά”, λέμε. Ξεχνάμε όμως πως τότε αγωνιούσαμε για όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Ξεχνάμε πως τα “καλά παλιά χρόνια” ήταν γεμάτα ανησυχίες, όνειρα και ανεκπλήρωτους στόχους. Και το πιο ειρωνικό; Πολλά από εκείνα που κάποτε ευχόμασταν με όλη μας την ψυχή, σήμερα τα έχουμε κατακτήσει. Έχουμε πετύχει τους τότε στόχους μας. Κι όμως δεν σταματήσαμε. Κάθε μέρα θέτουμε νέους. Κάθε επιτυχία κρατάει λίγο, μέχρι να τη διαδεχτεί μια νέα επιθυμία. Τίποτα δεν μοιάζει αρκετό. Σαν να κυνηγάμε έναν ορίζοντα που όλο απομακρύνεται. Και στο μεταξύ, η ζωή περνά…Έχουμε ανθρώπους που μας αγαπάνε. Έχουμε παιδιά – το μεγαλύτερο θαύμα αυτού του κόσμου. Κι όμως, ψάχνουμε τρόπους να “ξεκλέψουμε” χρόνο μακριά τους. Να επενδύσουμε λίγο παραπάνω στη δουλειά. Να χτίσουμε κάτι ακόμη. Να πετύχουμε κάτι ακόμη. Σαν να πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται πάντα στο επόμενο βήμα, ποτέ σε αυτό που ήδη πατάμε. Δεν ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ποτέ ολοκληρωτικά. Όταν είμαστε εδώ, το μυαλό μας είναι αλλού. Όταν πετυχαίνουμε κάτι, ήδη σκεφτόμαστε το επόμενο. Όταν ζούμε μια όμορφη μέρα, την τραβάμε φωτογραφία για να τη θυμόμαστε αύριο, αντί να τη νιώσουμε σήμερα. Και τα χρόνια περνούν. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε πως ο χρόνος δεν περίμενε να τελειώσουμε τα σχέδιά μας…
