Δύο “ναι” σερί και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα
Ο Αγγελούδης έκλεισε τη χρονιά με το σπάνιο combo που στην πόλη μετράει: ένταξη Αριστοτέλους στο ΕΣΠΑ και έγκριση Αγίας Σοφίας από Αποκεντρωμένη (και σε ΦΕΚ, παρακαλώ). Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, δεν πανηγυρίζεις — σφίγγεις τα δόντια. Γιατί στη Θεσσαλονίκη η μισή δουλειά είναι να πάρεις το “πράσινο φως” και η άλλη μισή να μην ανάψει κόκκινο στην πορεία.
Η έγκριση της Αποκεντρωμένης δεν είναι απλώς “κυκλοφοριακές ρυθμίσεις”. Είναι θεσμικό πάτημα. Και όσοι ξέρουν την πόλη, ξέρουν και το άλλο: κάποια ΦΕΚ δεν τα κρατάς για το αρχείο — τα κρατάς για το πολιτικό timing που έρχεται.
Θεοφάνεια: Η μέρα που όλοι “θυμούνται” την περιφέρεια
Από τώρα ακονίζονται κοστούμια, χαμόγελα και σταυροκοπήματα. Τα Θεοφάνεια είναι η επίσημη έναρξη του ελληνικού πολιτικού wellness: ρίψεις Σταυρού σε πολλαπλά σημεία, χαιρετισμοί, φωτογραφίες με φόντο νερό. Και μετά; Όλοι συγκεντρωμένοι εκεί που μετράει η πιάτσα: στην πίτα της ΕΣΗΕΜ-Θ στη ΔΕΘ. Εκεί δεν γίνονται ευχές. Γίνονται μετρήσεις.
Δένδιας Φλώρινα: “Θεσμικό” που μοιάζει με καλοκουρδισμένη περιοδεία
Ο Νίκος Δένδιας ανήμερα Θεοφανίων στη Φλώρινα — δοξολογία, αγιασμός στον Σακουλέβα, μονάδες, επαφές. Επίσημα: εθνικό καθήκον. Ανεπίσημα: άψογη βόρεια παρουσία χωρίς εσωτερική φθορά Θεσσαλονίκης. Το λες και κίνηση “χαμηλών ντεσιμπέλ, υψηλής στόχευσης”.
Ιατρικός Σύλλογος: Το “άκυρο” στον Εξαδάκτυλο είχε προαναγγελθεί
Το ΣτΕ άκυρωσε τις εκλογές, η αιτιολογία είναι τυπική, αλλά η ουσία είναι αλλού: η προσφυγή δεν ήρθε από “αντίπαλο στρατόπεδο” εκτός χώρου, ήρθε από μέσα, από κεντροδεξιούς που δεν ήταν του Εξαδάκτυλου. Κι αυτό στο οικοσύστημα των συλλόγων λέγεται αλλιώς: εσωτερικό ρήγμα με θεσμική σφραγίδα.
Εφυγε ένας δάσκαλος της μνήμης
Το 2026 δεν μπήκε καλά για τους αθλητικούς συντάκτες καθώς έφυγε σε ηλικία 81 ετών ο κορυφαίος στατιστικολόγος του ποδοσφαίρου Σταύρος Πετρακόπουλος.
Ο Σταύρος Πετρακόπουλος δεν ήταν απλώς στατιστικολόγος-δημοσιογράφος. Ήταν εκείνο το παλιό είδος που σήμερα μοιάζει σχεδόν παράνομο: άνθρωπος που επιμένει να είναι σωστός. Διόρθωνε μέχρι και τα “στατιστικά των κομπιούτερ” γιατί τον ενοχλούσε το λάθος σαν προσβολή. Σε μια εποχή που η ταχύτητα βαφτίζεται ενημέρωση, η απώλεια του είναι και μάθημα και ντροπή μαζί. Να ‘ναι ελαφρύ το χώμα…
Σιμόπουλος: “Μη χαϊδεύετε” γιατί στην Α’ δεν κερδίζεις με βελούδο
Ο Σιμόπουλος πήρε την απόφαση να μιλήσει σαν να απευθύνεται σε ακροατήριο που δεν θέλει ισορροπίες. Επιδοτήσεις, ονόματα, “τι παράγει ο καθένας”, κομματικές ρίζες αγροτοσυνδικαλιστών, ακόμη και το καρφί για χωράφια που έγιναν φωτοβολταϊκά. Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική θέση. Είναι και σήμα προς το δεξιό κοινό: “εγώ δεν είμαι από τους γλυκούς”.
Η “Ιθάκη” του Τσίπρα και το timing που βγάζει μάτι
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι τυχαία για την Αριστερά, αλλά έχει αλλάξει: η δυσαρέσκεια της πόλης δεν πάει πλέον αυτόματα αριστερά — πάει και προς “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” σχήματα. Αν ο Τσίπρας φέρει “Ιθάκη” εδώ, το κάνει γιατί ξέρει ότι το κοινό υπάρχει ακόμη. Το ερώτημα είναι αν προλαβαίνει να το ξανακάνει δικό του πριν το κάνουν άλλοι δικό τους.
ΠΑΣΟΚ Α’ Θεσσαλονίκης: Η Διαμαντοπούλου ως “ρυθμιστής” και όχι ως απλή υποψηφιότητα
Το “μέσα–έξω” της Διαμαντοπούλου στην Α’ Θεσσαλονίκης δεν μοιάζει με αμηχανία αλλά με σκόπιμη θολούρα για να μετρηθούν αντιδράσεις, ισορροπίες και —κυρίως— να μην τιναχτεί το σύστημα. Γιατί, πρακτικά, είναι από τους λίγους που μπορούν να αλλάξουν τους εσωτερικούς συσχετισμούς απέναντι στον Καστανίδη.
Καστανίδης: Το πλεονέκτημα του “μπετόν” (και το μειονέκτημα του “παλιού”)
Ο Καστανίδης έχει κάτι που οι άλλοι ζηλεύουν: πυρήνα που δεν μετακινείται. Αυτό σε σταυροδοσία είναι χρυσός. Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο πλεονέκτημα σε εποχές ανακατατάξεων γίνεται και βάρος: γιατί οι νέες μεταγραφές/ονόματα παίζουν αλλιώς — με εικόνα, αναγνωρισιμότητα, “ρεύμα”.
Θρασκιά: Αναγνωρισιμότητα χωρίς κλασική καμπάνια
Η Θρασκιά έχει ένα “soft power” που στην Α’ περιφέρεια μετράει ακόμη κι αν προέρχεται από μεταγραφή: την ξέρει κόσμος που δεν διαβάζει κομματικά. Κι αυτό την κάνει υπολογίσιμη, ειδικά σε γυναικείο κοινό. Το ότι είχε εκλεγεί με ελάχιστη παραδοσιακή προεκλογική παρουσία είναι υπενθύμιση ότι η πολιτική πλέον δεν παίζεται μόνο στις αίθουσες. Παίζεται και στη μνήμη της εικόνας.
Ελευθεριάδης, Λεκάκης, Δαλαμπούρα: Η “δεύτερη γραμμή” που δεν είναι καθόλου δεύτερη
Ο Ελευθεριάδης έχει χτίσει χρόνια οργανωτικό βάρος και ξέρει την ανθρωπογεωγραφία. Ο Λεκάκης κουβαλά αυτοδιοικητικό DNA. Η Δαλαμπούρα έχει το κύρος του επαγγέλματος που πάντα “γράφει” στον σταυρό. Με λίγα λόγια: στην Α’ του ΠΑΣΟΚ δεν θα κριθεί μόνο “ποιος είναι πιο γνωστός”. Θα κριθεί ποιος έχει τη σωστή μίξη μηχανισμού–προσώπου–αφήγησης.
Δ.Δ.
