Στην αυγή του 2026, η Ελλάδα δεν έχει απαλλαγεί από τα αγροτικά μπλόκα. Από τα Μάλγαρα και τον Προμαχώνα έως τους Ευζώνους, τη Νίκη και την Περιμετρική Πατρών, οι δρόμοι παραμένουν υπό τη διαρκή απειλή αποκλεισμού, ενώ χιλιάδες πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις εξακολουθούν να καλούνται να πληρώσουν το κόστος μιας κινητοποίησης που ξεπερνά προ πολλού τα όρια της διαμαρτυρίας.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της της Ιωάννας Ντάνη για την εφημερίδα «Political», οι αγρότες δηλώνουν «ανυποχώρητοι», όμως η κοινωνία δείχνει ολοένα και λιγότερη ανοχή σε έναν αγώνα που διεξάγεται εις βάρος της καθημερινότητας όλων των υπολοίπων.
Μπλόκα «ανοιχτά» μόνο κατ’ όνομα
Επισήμως, τα μπλόκα σε κομβικά σημεία -Μάλγαρα, Ευζώνους, Προμαχώνα και τελωνείο Νίκης- παραμένουν «ανοιχτά» για τη διευκόλυνση των εκδρομέων των γιορτών. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για μια εύθραυστη ισορροπία, που μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή. Η εξαγγελία νέων αποκλεισμών, όπως στην Περιμετρική Πατρών από το Σάββατο, επιβεβαιώνει ότι το άνοιγμα των δρόμων δεν είναι παρά μια προσωρινή τακτική, ένα επικοινωνιακό διάλειμμα πριν από την επόμενη κλιμάκωση.
Το παράδειγμα της Εξοχής Δράμας, όπου το μπλόκο για τα φορτηγά «κλείνει» ξανά, αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Οι μεταφορές πλήττονται άμεσα, οι εφοδιαστικές αλυσίδες διαταράσσονται και η οικονομική δραστηριότητα σε ολόκληρες περιοχές παγώνει. Κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν και πότε θα φτάσει στον προορισμό του. Αυτή η αβεβαιότητα δεν είναι παράπλευρη απώλεια, είναι βασικό εργαλείο πίεσης.
Η καθημερινότητα σε ομηρία
Οι αγρότες προβάλλουν την εικόνα ενός «δίκαιου αγώνα επιβίωσης». Ωστόσο, η πραγματικότητα στους δρόμους είναι πολύ διαφορετική. Εργαζόμενοι που χάνουν ώρες ή και ημέρες εργασίας, επαγγελματίες οδηγοί που βλέπουν τα δρομολόγιά τους να τινάζονται στον αέρα, μικρές επιχειρήσεις που εξαρτώνται από την έγκαιρη παράδοση προϊόντων, όλοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια σύγκρουση που δεν επέλεξαν.
Η πορεία με τρακτέρ στην πόλη του Κιλκίς και ο εκ νέου αποκλεισμός των Ευζώνων το Σάββατο το απόγευμα δείχνουν ότι οι κινητοποιήσεις μεταφέρονται πλέον από τις εθνικές οδούς στο αστικό περιβάλλον. Εκεί, το κόστος γίνεται ακόμη πιο ορατό: κυκλοφοριακό χάος, καθυστερήσεις σε υπηρεσίες, επιβάρυνση της τοπικής αγοράς. Όταν μάλιστα τίθεται στο τραπέζι ακόμη και το ενδεχόμενο κλεισίματος δημόσιων υπηρεσιών, γίνεται σαφές ότι η γραμμή ανάμεσα στη διαμαρτυρία και τον εκβιασμό έχει ξεπεραστεί.
Την ίδια στιγμή, οι εικόνες «γιορτής» στα μπλόκα -ψησταριές, μουσικές, ρεβεγιόν πάνω στην άσφαλτο- προκαλούν εύλογα ερωτήματα. Πόσο συμβαδίζει το αφήγημα της απόγνωσης με σκηνές που θυμίζουν πανηγύρι; Και πόσο πειστικό είναι το αίτημα για κοινωνική συμπαράσταση, όταν η ίδια η κοινωνία βιώνει τις συνέπειες των αποκλεισμών;
Κυριακή η μέρα τον αποφάσεων
Η πανελλαδική σύσκεψη της Κυριακής στα Μάλγαρα παρουσιάζεται ως «κρίσιμο ραντεβού» για το μέλλον των κινητοποιήσεων. Στην πραγματικότητα, όμως, όλα δείχνουν προειλημμένες αποφάσεις για περαιτέρω κλιμάκωση. Προτάσεις για αιφνιδιαστικό «σφράγισμα» κόμβων ή ακόμη και μαζική κάθοδο τρακτέρ στην Αθήνα αποκαλύπτουν μια στρατηγική που βασίζεται στην ένταση και στη μέγιστη δυνατή όχληση.
Οι αγρότες απορρίπτουν κάθε αναφορά σε κοινωνικό αυτοματισμό, όμως οι ίδιοι είναι και αυτοί που τον τροφοδοτούν. Όσο περισσότερο πιέζουν την κυβέρνηση μέσω της παράλυσης της χώρας, τόσο περισσότερο απομακρύνουν την κοινωνική συναίνεση που επικαλούνται. Οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για «μπλόκα απέναντι στην κοινωνία» αντανακλούν μια πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες πολίτες.
Δεν μπορεί να αγνοηθεί και η πολιτική διάσταση των κινητοποιήσεων. Οι αντιφατικές κομματικές αναφορές της αντιπολίτευσης, οι εσωτερικές ισορροπίες και οι δημόσιες αντιπαραθέσεις δείχνουν ότι τα μπλόκα δεν είναι απλώς μια αυθόρμητη κοινωνική αντίδραση. Είναι και πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, με την κοινωνία να λειτουργεί ως παράπλευρο θύμα.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις του 2026 βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Όσο επιμένουν σε πρακτικές που πλήττουν την ελεύθερη μετακίνηση και την οικονομική ζωή, τόσο θα αποδυναμώνεται το όποιο ηθικό πλεονέκτημα διεκδικούν. Η διαμαρτυρία είναι θεμελιώδες δικαίωμα, η ομηρία της κοινωνίας, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί αποδεκτό μέσο πίεσης. Και αυτό είναι ένα όριο που τα μπλόκα δείχνουν διατεθειμένα να ξεπεράσουν, με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.
