Η υπεροχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έναντι της Κεντρικής Πολιτικής Σκηνής
Η διαρκώς αυξανόμενη απαξίωση των πολιτών προς την κεντρική πολιτική εξουσία, ιδιαίτερα μετά τα γνωστά τελευταία “παρατράγουδα” δημιουργεί εύλογα ερωτήματα, πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το πολιτικό επίπεδο στην κεντρική σκηνή και από που μπορεί να εντοπιστεί η αρχή για ποιοτική πολιτική παραγωγή.
Ως επικοινωνιολόγος, με πολυετή εμπειρία, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η τοπική αυτοδιοίκηση και των δύο βαθμών ,Α και Β, αναδεικνύεται ως το μοναδικό “φυτώριο” παραγωγής πολιτικής ποιότητας.. Γιατί η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός άσκησης εξουσίας αλλά ένα κρίσιμο σχολείο όπου δοκιμάζονται οι ικανότητες διοίκησης, η επαφή με την κοινωνία και η πολιτική αντοχή του πολιτικού προσωπικού μιας χώρας.
Στη Γαλλία, η τοπική αυτοδιοίκηση θεωρείται εφαλτήριο για την εθνική πολιτική σκηνή. Η πορεία προς την κορυφή περνάει μέσα από την αυτοδιοίκηση- δημαρχία. Πολλοί πρόεδροι και πρωθυπουργοί της Γαλλίας, ξεκίνησαν την καριέρα τους από το δημαρχείο, διαμορφώνοντας πολιτικό κύρος και κοινωνική επιρροή, μέσα από την άσκηση της τοπικής εξουσίας .Στη χώρα αυτή βέβαια, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, οικονομικούς πόρους και υψηλό πολιτικό κύρος .Δικαιολογημένα, θεωρείται σκαλοπάτι για ανώτερες κυβερνητικές θέσεις.
Στη χώρα μας το φαινόμενο αυτό παραμένει σπάνιο και όλοι γνωρίζουμε τα πολλά και άλυτα προβλήματα της αυτοδιοίκησης. Με αποτέλεσμα, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, είναι οι πολιτικοί που ξεκίνησαν από την τοπική αυτοδιοίκηση και συνέχισαν την πορεία τους στην κεντρική εξουσία. Η τοπική αυτοδιοίκηση παραμένει στην κοινή συνείδηση των πολιτών ένας θεσμός “δεύτερης” κατηγορίες, “φτωχός” συγγενής και για αρκετά πολιτικά πρόσωπα είναι το “τέρμα” μιας καριέρας και όχι η αφετηρία.
Φυσικά, η ανωτερότητα της αυτοδιοίκησης σε σχέση με την κεντρική σκηνή δεν είναι απόλυτη ούτε όλοι οι αυτοδιοικητικοί είναι σωστοί και άξιοι πολιτικοί.
Όμως, συγκριτικά με την κεντρική πολιτική σκηνή προσφέρουν περισσότερες εγγυήσεις ποιότητας, αξιοπιστίας, υπευθυνότητας και αποτελεσματικότητας. Ένας αυτοδιοικητικός έχει σχέση με τον πολίτη προσωπική όχι διαμεσολαβητική.
Δεν κρύβεται πίσω από κόμματα και στρατηγικούς συμβούλους.
Είναι εκτεθειμένος καθημερινά στην κρίση των πολιτών. Δεν “θωρακίζεται” από κομματικά δίκτυα ούτε από τη συλλογική ευθύνη ενός υπουργικού συμβουλίου. Λογοδοτεί καθημερινά και η αποτελεσματικότητα του “μετριέται” με έργα και όχι με λόγια.
Δεν έχει περιθώρια για θεωρητικολογίες ή ιδεολογικές υπεκφυγές. Στις εκλογές “πληρώνει” μόνος του το αντίτιμο που του αναλογεί!
Αντίθετα, στην κεντρική πολιτική σκηνή η πολιτική ασκείται συχνά με όρους τηλεθέασης και κομματικής πειθαρχίας. Η πολιτική γίνεται επικοινωνιακό θέμα και όχι διοίκηση. Ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού στην κεντρική σκηνή προέρχεται από κομματικά “εκτροφεία” σε αντίθεση με την αυτοδιοίκηση, που οι περισσότεροι αυτοδιοικητικοί προέρχονται από επαγγελματικούς χώρους στους οποίους έχουν διαπρέψει με μεγάλη επιτυχία.
Αν θέλουμε πολιτικούς που να γνωρίζουν την πραγματικότητα, να έχουν εμπειρία διοίκησης και πρακτικής εφαρμογής πολιτικής τότε ας αρχίσουμε να βλέπουμε την αυτοδιοίκηση με άλλα μάτια. Γιατί εκεί χτίζεται η εμπιστοσύνη με τους πολίτες, καλλιεργείται ηγεσία και δοκιμάζεται η πολιτική αποτελεσματικότητα και η επάρκειας ενός πολιτικού προσώπου.
Ίσως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε και να το κάνουμε όπως στη Γαλλία για να δούμε κάποια στιγμή αυτοδιοικητικό στέλεχος να γίνεται και πρωθυπουργός της χώρας!
Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγος -Συγγραφέας Οδηγών
Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
