Την Κυριακή ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία εκλογής συμμετεχόντων, για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που θα πραγματοποιηθεί από τις 27 έως τις 29 Μαρτίου…
Κάποιοι πανηγύρισαν χαρακτηρίζοντας την συμμετοχή των μελών εντυπωσιακή! Εγώ δεν θα την χαρακτήριζα έτσι, αλλά ποιος είμαι εγώ για να τους χαλάσω το όνειρο;
- Γράφει ο Ίων Παπαδάκης
Κάποιοι άλλοι όμως ξεκίνησαν την «αριθμητική». Δηλαδή ποιος πήρε πόσους, δηλαδή ποια «παράγκα» κερδίζει… Σίγουρα κέρδισε ο πρόεδρος Νίκος με -περίπου- το 65% των Συνέδρων και τις 13 περιφέρειες στο «τσεπάκι», ο Χάρης Δούκας ακολούθησε με… φόρα, ο Παύλος Γερουλάνος ήρθε πρώτος σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ πολύ καλό ήταν και το «πλασάρισμα» του Νίκου Χριστοδουλάκη.
Καλά όλα αυτά, αλλά ως απλός πολίτης, αναρωτιέμαι τι νόημα έχει αυτή η «κατάταξη» τύπου Eurovision; Τι εξυπηρετεί η δημιουργία στρατοπέδων στο δρόμο για ένα Συνέδριο ιδιαίτερης σημασίας, όπου θα καθορίσει το «πλάνο» προς τις εκλογές και θα επαναπροσδιορίσει την «αποδοχή» ή μη, του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη; Τι εξυπηρετεί να ξέρω ότι το ΠΑΣΟΚ -ή πιο σωστά η αξιωματική αντιπολίτευση- είναι χωρισμένο στα 4 (τουλάχιστον), τη στιγμή που έχει να διαχειριστεί μια αμετακίνητη «βελόνα», μια αποτυχημένη διεύρυνση, μια αχρείαστη -την δεδομένη στιγμή- διαγραφή και μια επικοινωνία με τους ψηφοφόρους ή οποία, (όπως όλα δείχνουν), είναι από προβληματική έως ανύπαρκτη;
Η συμμετοχή των πολιτών σε αυτή τη διαδικασία ήταν, -αν όχι εντυπωσιακή-, αξιοπρόσεκτη, κάτι που δείχνει ότι παρά τις απανωτές «αστοχίες» (για να το πω κομψά) της Χαρ. Τρικούπη, έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία στο άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως, για μια ακόμα φορά, επενδύει σε καφενειακές τακτικές και επικοινωνιακά παιχνίδια «μαρκίζας». Και όσο ο πρόεδρός του, χρησιμοποιεί τη φράση «όλοι μαζί για ένα καλύτερο αύριο» τόσο ακούγεται σαν ανέκδοτο, μια και μέχρι σήμερα, η «έξωθεν μαρτυρία» είναι μάλλον κακή. Το θέμα λοιπόν είναι αν θα καταφέρουν το διήμερο 27-29 Μαρτίου, να πείσουν «όλοι μαζί», τους πολίτες να επενδύσουν (αν όχι να στοιχηματίσουν) πάνω τους…
Και το ερώτημα παραμένει: Μπορούν;
Γιατί ο χρόνος μετράει -επικίνδυνα- ανάποδα…
