Αποκλεστική συνέντευξη στη Γεωργία Λαγού για την εφημερίδα «Political» έδωσε ο Μαρκ Πολυμερόπουλος, πρώην ανώτερος αξιωματικός επιχειρήσεων της CIA, ο οποίος υπηρέτησε επί δεκαετίες σε αποστολές πληροφοριών και μυστικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, τη Νότια Ασία και την Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ανέλαβε κρίσιμες θέσεις στον τομέα των ειδικών επιχειρήσεων, με εξειδίκευση στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και στον εντοπισμό και εξουδετέρωση στόχων υψηλής αξίας.
Με την εμπειρία του στον χώρο των διεθνών πληροφοριών και της γεωπολιτικής ασφάλειας, ο Μαρκ Πολυμερόπουλος παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Μιλά για τις μυστικές επιχειρήσεις εντοπισμού ηγετών, τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, καθώς και τις στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Ευρώπη, επισημαίνοντας ότι ακόμη και χώρες όπως η Ελλάδα θα μπορούσαν να βρεθούν στο στόχαστρο τρομοκρατικών ενεργειών από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, λόγω της ανοιχτής στήριξής τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η χώρα μας αποδεικνύεται ένας ιδιαίτερα αξιόπιστος σύμμαχος.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, πραγματοποίησαν μια τεράστια επιχείρηση. Ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ παρέμενε κρυμμένος επί δεκαετίες. Πόσο δύσκολος είναι ο εντοπισμός ενός τέτοιου ατόμου; Ποιες μέθοδοι χρησιμοποιούνται συνήθως και πώς αποφασίζουν οι υπηρεσίες πληροφοριών πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για επίθεση;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει εξαιρετικά ικανές σε αυτό που στον χώρο των πληροφοριών αποκαλούμε «ανθρωποκυνηγητό». Πρόκειται για τη διαδικασία κατά την οποία χρησιμοποιείται κάθε διαθέσιμη πηγή πληροφοριών: κατάσκοποι επί του εδάφους, αυτό που αποκαλούμε HUMINT (ανθρώπινη νοημοσύνη), υποκλοπές επικοινωνιών -SIGINT (πληροφορίες σημάτων)- και εικόνες από δορυφόρους -IMINT (βασίζεται στην ανάλυση και ερμηνεία οπτικών δεδομένων που λαμβάνονται από δορυφόρους, αεροσκάφη αναγνώρισης, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλες πλατφόρμες). Όλα αυτά συνδυάζονται για τον εντοπισμό συγκεκριμένων ατόμων.
Στη συνέχεια, το συνδυάζουμε με μια δυνατότητα επίθεσης από στρατιωτικά μέσα -και έχουμε την ικανότητα να βρούμε, να εντοπίσουμε και στη συνέχεια να εξοντώσουμε οποιονδήποτε στόχο, παγκοσμίως. Το πότε θα πραγματοποιηθεί μια τέτοια επιχείρηση είναι αρμοδιότητα της πολιτικής ηγεσίας.
Βρισκόμαστε πλέον στο σημείο, το 2026, όπου το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τέτοιες επιχειρήσεις «αποκεφαλισμού» ηγεσίας, αλλά αν πρέπει να το κάνουμε. Και αυτή είναι μια απόφαση που ανήκει στην πολιτική ηγεσία των χωρών που διαθέτουν αυτές τις δυνατότητες.
Πιστεύετε ότι οι Ιρανοί ήταν προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο χτύπημα; Είχαν λάβει επαρκή μέτρα για την προστασία της ηγεσίας τους;
Είναι σαφές ότι το Ιράν δεν πήρε στα σοβαρά το ενδεχόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να πραγματοποιήσουν ένα τέτοιο χτύπημα «αποκεφαλισμού» της ηγεσίας. Αυτό είναι εντυπωσιακό, καθώς το Ισραήλ είχε ήδη δείξει τόσο στον προηγούμενο πόλεμο των 12 ημερών όσο και στις επιθέσεις εναντίον της ηγεσίας της Χεζμπολάχ ότι είχε διεισδύσει σε μεγάλο βαθμό στους αντιπάλους του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να πιστεύει ότι ένα μοντέλο πίεσης παρόμοιο με εκείνο που εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να λειτουργήσει και απέναντι στο Ιράν. Ωστόσο, δεδομένου ότι το Ιράν είναι ένα σκληροπυρηνικό, βαριά οπλισμένο καθεστώς με επιθετική παρουσία στον Περσικό Κόλπο και ιστορικό βίαιης καταστολής στο εσωτερικό, θεωρείτε ρεαλιστικό αυτό το σενάριο;
Όχι, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει. Νομίζω ότι είναι σαν να συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια. Δεν υπάρχουν πραγματιστές που περιμένουν στο παρασκήνιο για να αναλάβουν την ηγεσία του Ιράν. Και βλέπουμε τώρα, με την αλλαγή ηγεσίας στο θεοκρατικό κράτος, ότι ο νέος αγιατολάχ, ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ, είναι στην πραγματικότητα ακόμη πιο σκληροπυρηνικός από τον πατέρα του.
Έχει η Ουάσιγκτον κάποιο σχέδιο για την «επόμενη μέρα» μιας τέτοιας επιχείρησης; Τώρα που ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ έχει εκλεγεί στην ηγεσία του Ιράν και μετά τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι είναι «απαράδεκτος» και δεν θα παραμείνει για πολύ, ποιες πιστεύετε ότι θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Αμερικανού προέδρου;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τον ισχυρότερο στρατό στον πλανήτη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει και σχέδιο για την «επόμενη ημέρα». Νομίζω ότι η ιστορία αυτού του πολέμου έχει στρατιωτική λαμπρότητα σε τακτικό επίπεδο, αλλά στρατηγική ασυνέπεια όσον αφορά τη συνολική εικόνα της επόμενης ημέρας. Αν τελικά αποχωρήσουμε απλώς δηλώνοντας «νίκη», αφήνοντας πίσω ένα ακόμη πιο σκληροπυρηνικό καθεστώς, πώς αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Δύσης; Πώς βοηθά τους Ιρανούς διαδηλωτές; Πώς βοηθά τους περιφερειακούς συμμάχους, που θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα οργισμένο Ιράν;
Με βάση την εμπειρία σας, τι πιστεύετε ότι μπορεί να σχεδιάζουν οι Ιρανοί ως απάντηση;
Ανησυχώ πολύ για το ενδεχόμενο ασύμμετρων επιθέσεων από το Ιράν σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει κυβερνοεπιθέσεις, αλλά και την ενεργοποίηση του ιρανικού τρομοκρατικού μηχανισμού εναντίον «ευάλωτων στόχων», όπως πρεσβείες των ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών, τουριστικά σημεία και άλλους παρόμοιους στόχους.
Πόσο πιθανό θεωρείτε η Ευρώπη, και ειδικά η Ελλάδα, να αντιμετωπίσει μια τρομοκρατική επίθεση που να συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το Ιράν; Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Τεχεράνη μπορεί να εξετάζει επιθέσεις σε χώρες που δεν εμπλέκονται άμεσα στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής;
Ανησυχώ πολύ για την πιθανότητα ιρανικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Η Ελλάδα θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει στόχο, ιδιαίτερα επειδή έχει ταχθεί ανοιχτά στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας. Χαίρομαι που η Ελλάδα πήρε αυτή τη στάση, καθώς αποδεικνύεται ένας πολύ αξιόπιστος σύμμαχος, αλλά ενδέχεται να υπάρξει και ένα κόστος.
Τέλος, κ. Πολυμερόπουλε, σε αυτόν τον πόλεμο ποια είναι η εξέλιξη που φοβάστε περισσότερο;
Ειλικρινά, με ανησυχεί πολύ το ενδεχόμενο ο Τραμπ, που υποσχέθηκε προσωπικά στους Ιρανούς διαδηλωτές ότι «η βοήθεια έρχεται», τελικά να τους εγκαταλείψει. Αν, για παράδειγμα, αποφασίσει ο Τραμπ να δηλώσει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει αύριο, φοβάμαι ότι ένα ακόμη πιο ριζοσπαστικό καθεστώς θα μπορούσε να σφάξει τον ίδιο του τον λαό με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Αυτό θα αποτελούσε μια επική ηθική και δεοντολογική ντροπή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
