Χρειάστηκε να πέσει ένα drone στη βρετανική βάση της Κύπρου, χωρίς θύματα, χωρίς ζημιές, χωρίς καμία ουσιαστική συνέπεια, για να ξεσπάσει για μια ακόμη φορά στον δικό μας δημόσιο διάλογο ο «εθνικός συναγερμός». «Μας μπλέκουν», «Γινόμαστε στόχος», «Τι δουλειά έχουμε εμείς με τη Δύση;» φώναζαν οι πονηροί …ουδέτεροι.
Ευκαιρία βεβαίως βρήκαν για να ξεμυτίσουν κα τα στρατευμένα συνδικάτα και φορείς, τα οποία βγήκαν στους δρόμους κραυγάζοντας: «Μεγάλος κίνδυνος γενίκευσης της σύγκρουσης! Άμεση απάντηση συνδικάτων και φορέων, με συλλαλητήρια ενάντια στην απρόκλητη επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ισραήλ και στην ελληνική εμπλοκή. Έξω η Ελλάδα από τη σφαγή».
Ακούστηκαν όμως και άλλα… διθυραμβικά .Όπως «η Ισπανία έσωσε την τιμή της Ευρώπης», επειδή ο Σάντσες εξέδωσε καταδικαστική δήλωση. (Το γύρισε
όμως μετά κι αυτός, στέλνοντας φρεγάτα στην Ανατ. Μεσόγειο). Αλλά το γεγονός ότι οι Ισπανοί κατασκευάζουν αεροπλανοφόρα για τους Τούρκους ενώ οι Ισραηλινοί είναι οι βασικοί μας σύμμαχοι έναντι του Ερντογάν, τους διαφεύγει «εντέχνως». Σήμερα «πρέπει να συμμαχήσουμε με την Ισπανία», είπε ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Στέργιος Καλπάκης, αλλά μέχρι πρότινος η Ισπανία ήταν εχθρός, καθότι υποστηρίζει αναφανδόν την συμφωνία της Mercosur που «θα καταστρέψει την ελληνική γεωργία». Ενώ οι Αμερικανοί είναι εναντίον της συμφωνίας. Άντε βγάλε άκρη εδώ. Και στο θέμα της αποστολής των φρεγατών στην Κύπρο, για την υπεράσπισή της, τα κόμματα της αντιπολίτευσης …άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε. Μόνο το ΠΑΣΟΚ κράτησε εθνικά έντιμη στάση.
Η θέση του ΚΚΕ παμπάλαια, γνωστή. Εξοπλιζόμαστε και πολεμάμε για το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς. Καμία έκπληξη. Το ίδιο και η Νέα Αριστερά του Χαρίτση και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία έφτασε στο σημείο μάλιστα να κατηγορήσει τον πρωθυπουργό, ότι… «σύρει τη χώρα στο άρμα του επιθετικού πολέμου». Μαζί βεβαίως με Τραμπ και Νετανιάχου, μην ξεχνιόμαστε…Αλλά και ο Κυριάκος Βελόπουλος δεν πήγε πίσω. Κατηγόρησε κι αυτός την κυβέρνηση, ότι έπρεπε τη βοήθεια στην Κύπρο να την είχε στείλει
πολύ νωρίτερα (δεν το διευκρίνισε πότε…), σε αντιδιαστολή που «στείλατε βοήθεια στην Ουκρανία των Ναζί» .(Άντε βγάλε άκρη τώρα). Αυτός που μπερδεύτηκε περισσότερο απ όλους ήταν ο Φάμελλος. Και «ναι» και «ψιλο-όχι» και «ναι μεν αλλά», ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε τελικά τι υποστηρίζει.,
«Ναι» στην αόριστη υποστήριξη της Κύπρου, «όχι» στην «συνδιαμόρφωση των εξελίξεων». Ούτε «ναι» ούτε «όχι» στην αποστολή των φρεγατών και των
αεροπλάνων, αλλά μουρμούρα που άργησε η ενημέρωση της Βουλής για την απόφαση. Έχουν την ιδιαίτερή της σημασία πάντως αυτού του είδους οι αντιδράσεις. Έχουν, γιατί αποκαλύπτεται έτσι μια υπόγεια αμφιθυμία που κουβαλάμε δεκαετίες τώρα. Ελλάδα και Κύπρος έχουν επιλέξει ξεκάθαρα τη δυτική αρχιτεκτονική. ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, αστικούς δημοκρατικούς θεσμούς, οικονομική ενσωμάτωση, δημοκρατικό πλαίσιο. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γνωρίσαμε σταθερότητα, ανάπτυξη, ελευθερίες, ευμάρεια. Ασφαλώς όχι χωρίς προβλήματα, αλλά πάντως εντός ενός πλαισίου ασφάλειας και σχετικού πλούτου. Κι όμως, αρκεί ένα μεμονωμένο συμβάν για να ξεπηδήσει η
καχυποψία. Μήπως η «δυτική επιλογή» μάς εκθέτει; Το εντυπωσιακό είναι ότι όσοι το υπονοούν, σπανίως προτείνουν εναλλακτική.
Το πράγμα είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και επικίνδυνο για ελαφρές αναγνώσεις και ηρωικά καφενειακά δόγματα. Λίγος ρεαλισμός απ’ όλους δεν βλάπτει.
Ευτυχώς, οι θέσεις που υποστηρίζει η Ελλάδα είναι ζυγισμένες και σωστές. Αν όμως θέλουμε οι θέσεις μας να ακούγονται και να μετρούν στις διαβουλεύσεις,
πρέπει να έχουμε συμμετάσχει σε κάθε στιγμή της σύγκρουσης. Όχι βεβαίως στον πόλεμο. Το ξεκαθάρισε και η κυβέρνηση , δια στόματος Μητσοτάκη και Δένδια. Συμμετοχή όμως σε άλλες πτυχές . Χωρίς ωστόσο όλα αυτά να σημαίνουν πως δεν θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τις λύσεις που μπορούν να σταθεροποιήσουν την περιοχή, να προστατεύσουν την συνύπαρξη και να διασφαλίσουν στους λαούς της περιοχής ένα πλαίσιο ειρήνευσης. Δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για όσους πιστεύουν πως το τρισχειρότερο είναι να γυρνάς από την άλλη μεριά, όταν οι φίλοι σου μπλέκονται σε καυγά με τους κακούς της ιστορίας. Στην όχι και τόσο μεγάλη ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους δεν το κάναμε, ευτυχώς, παρά σε περιστάσεις εσωτερικής εμπλοκής, που τελικά κατέληξαν σε βάρος μας.
Προφανώς, δεν είναι η ώρα να το ξαναδοκιμάσουμε. Και εν τέλει αν ένα περιστατικό, όπως αυτό με το drone στη βρετανική βάση της Κύπρου, αρκεί για να πυροδοτήσει τέτοια υπαρξιακή συζήτηση, τότε το ερώτημα δεν είναι γεωπολιτικό. Είναι ταυτοτικό. Και αυτό, πράγματι, έχει μεγαλύτερο βάθος από τα χιλιόμετρα που διάνυσε το ένα drone, ώσπου να
φθάσει από την Χεζμπολάχ του Λιβάνου στην Κύπρο.
