Δεν ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι η πολιτική είναι άσπρο ή μαύρο. Ίσως επειδή το Κέντρο φάνταζε πάντα η πιο υγιής πολιτική επιλογή. Και αυτό ακριβώς νιώθω ότι χρειάζεται σήμερα η χώρα: επιχειρήματα και όχι συνθήματα, λιγότερη κραυγή, περισσότερη αποτίμηση.
- της Θεοδοσίας Παπανδρέου, Συμβολαιογράφος Καβάλας, Εφετείου Θράκης
Οφείλω λοιπόν να ξεκινήσω από κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί: οι διαδοχικές αυξήσεις του κατώτατου μισθού δεν είναι αμελητέες. Σε μια περίοδο πληθωριστικών πιέσεων και ακρίβειας, κάθε επιπλέον ευρώ μετρά. Δεν λύνει το πρόβλημα της επισφαλούς εργασίας, δεν αντιμετωπίζει τις ανισότητες της αγοράς, δεν επαναφέρει τη χαμένη αγοραστική δύναμη μιας δεκαετίας κρίσης -αλλά είναι μια κατεύθυνση. Και η πολιτική κρίνεται και από την κατεύθυνση.
Από την άλλη πλευρά, η εικόνα των αγροτών που κατέβηκαν στην Αθήνα με τα τρακτέρ τους δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Οι άνθρωποι της πρωτογενούς παραγωγής νιώθουν ότι πιέζονται από το κόστος, τις διεθνείς συμφωνίες, τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις. Και, παρά τις εξαγγελίες, δεν φαίνεται να παίρνουν αυτό που πραγματικά ζητούν: σταθερότητα και μακροπρόθεσμο σχέδιο. Οι αποσπασματικές λύσεις δεν αρκούν. Εδώ η κυβέρνηση οφείλει να ακούσει βαθύτερα.
Και ύστερα υπάρχουν οι ταξιτζήδες. Μια επαγγελματική ομάδα με ισχυρά ανακλαστικά, με δυνατότητα κινητοποίησης και με έντονη πολιτική συνείδηση. Δεν είναι εύκολος αντίπαλος για καμία κυβέρνηση -πόσω μάλλον για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος γνωρίζει ότι οι συγκρούσεις με κλειστές επαγγελματικές ομάδες έχουν πολιτικό κόστος. Η διαχείριση τέτοιων μετώπων απαιτεί λεπτότητα, όχι μόνο αποφασιστικότητα.
Στα Ελληνοτουρκικά, η εικόνα είναι σύνθετη. Υπάρχει διάλογος, υπάρχουν ήρεμα νερά σε σύγκριση με άλλες περιόδους, αλλά και υπόγεια ένταση. Η εξωτερική πολιτική δεν προσφέρεται για εύκολους εντυπωσιασμούς. Χρειάζεται σταθερότητα, ψυχραιμία και στρατηγικό βάθος. Σε αυτό το πεδίο, ο πρωθυπουργός δείχνει μια αυτοπεποίθηση που αναγνωρίζεται διεθνώς. Το ερώτημα όμως παραμένει: είναι η ηρεμία αποτέλεσμα ισχυρής θέσης ή συγκυριακής ισορροπίας;
Η δημόσια παρουσία του κ. Μητσοτάκη το τελευταίο διάστημα είναι δυνατή. Δείχνει έλεγχο, δείχνει συνέπεια στην αφήγησή του, δείχνει ότι έχει τον πρώτο λόγο στο πολιτικό παιχνίδι. Ωστόσο, μια κεντροαριστερή ματιά δεν μπορεί να μη θέσει ερωτήματα: πώς μεταφράζεται η μακροοικονομική σταθερότητα στην καθημερινότητα των μεσαίων στρωμάτων; Πώς διασφαλίζεται ότι η ανάπτυξη δεν θα είναι άνιση; Πώς χτίζονται θεσμοί εμπιστοσύνης και όχι απλώς αριθμοί;
Και εδώ ερχόμαστε στην αντιπολίτευση. Κατακερματισμένη, συχνά αντιφατική, χωρίς ενιαίο αφήγημα. Αντί να προσφέρει πειστική εναλλακτική, μοιάζει εγκλωβισμένη σε εσωτερικές ισορροπίες και μικροκομματικές στρατηγικές. Μια δημοκρατία χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση -όχι μόνο για να ελέγχει, αλλά και για να εμπνέει. Όταν αυτό λείπει, η ισχύς της κυβέρνησης ενισχύεται όχι επειδή δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά επειδή δεν υπάρχει αξιόπιστη πρόταση.
Ως γυναίκα που τοποθετείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς, δεν αισθάνομαι άνετα με την άκριτη επιδοκιμασία. Αλλά δεν μπορώ και να αγνοήσω ότι σε ορισμένα πεδία η σημερινή διακυβέρνηση κινείται μεθοδικά. Το ζητούμενο δεν είναι να «κλείσουμε το μάτι» σε κανέναν. Είναι να κρατήσουμε ανοιχτά τα μάτια μας.
Η κυριαρχία δεν είναι μόνο θέμα αριθμών στις δημοσκοπήσεις. Είναι και θέμα εμπιστοσύνης στον χρόνο. Και εκεί, τα επιτεύγματα συνυπάρχουν με τα αναπάντητα ερωτήματα.
