Η πρόσφατη τραγωδία από την έκρηξη στην μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα, από διαρροή προπανίου, που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες, έφερε ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της ασφάλειας, των ελέγχων και της εφαρμογής της νομοθεσίας. Όχι βέβαια για όλους, όπως φαίνεται, αφού οι κάτοικοι του Μετσόβου δεν ταράχτηκαν ιδιαίτερα και συνεχίζουν να ζουν στη μακαριότητα μιας κωμόπολης βυθισμένης στην ανομία, με παράνομες δεξαμενές προπανίου στο κέντρο της.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ιωάννας Ντάνη για την εφημερίδα «Political», αν συμβεί το απρόοπτο και οι ανεξέλεγκτες δεξαμενές υγραερίου εκραγούν από διαρροή ή άλλη αιτία, τότε ό,τι απομείνει από το Μέτσοβο θα οδύρεται και θα αναθεματίζει. Ποιους όμως; Εκείνους που εδώ και χρόνια επιτρέπουν, καλύπτουν ή σιωπούν.
Πριν από έναν χρόνο λοιπόν ο «Τύπος Ηπείρου» και η «Political» είχαν καταγράψει ένα καθεστώς δύο ταχυτήτων: άλλοι πολίτες για πολύ μικρότερες παραβάσεις βρίσκονται αντιμέτωποι με πρόστιμα, σφραγίσεις και κατεδαφίσεις, ενώ για συγκεκριμένα συμφέροντα οι νόμοι μοιάζουν απλώς… διακοσμητικοί.
Το δίκτυο ανοχής
Τον Ιανουάριο του 2025, με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και από τα Γιάννενα αλλά και από την Αθήνα αποκαλύφθηκε το όργιο παρανομιών στα καταστήματα εστίασης της οικογένειας του επιχειρηματία Γιάννη Μπαρμπαγιάννη, στενού φίλου του περιφερειάρχη Ηπείρου Αλέξανδρου Καχριμάνη και συνεταίρου μελών της οικογένειάς του.
Με ντοκουμέντα παρουσιάστηκαν αυθαίρετες κατασκευές, αυθαίρετη κατάληψη δημοτικής οδού, χαριστικές πλακοστρώσεις, ανοχή στην κατεδάφιση, επιλεκτική μεταχείριση επαγγελματιών και, κυρίως, παράνομες δεξαμενές προπανίου-υγραερίου. Σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή και για οποιονδήποτε άλλο πολίτη, οι συνέπειες θα ήταν άμεσες και αμείλικτες. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, όλα μοιάζουν να κινούνται στη σφαίρα της πολιτικής προστασίας.
Η παρουσία του περιφερειάρχη Αλέξανδρου Καχριμάνη ως πολιτικού «σκιάχτρου» που κανείς δεν τολμά να αγγίξει είναι καταλυτική. Ένα σύστημα που στέλνει σαφές μήνυμα: υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών.
Τι λέει η νομοθεσία
Σε καταστήματα συμφερόντων της οικογένειας Μπαρμπαγιάννη και σε ξενοδοχείο υπάρχουν δεξαμενές προπανίου, σκέτες βόμβες στην καρδιά του Μετσόβου. Κανείς δεν λέει ότι απαγορεύεται η χρήση δεξαμενών. Όμως η νομοθεσία είναι σαφής και αυστηρή: αποστάσεις ασφαλείας, πυρασφάλεια, ανιχνευτές διαρροών, πιστοποιήσεις.
Εδώ όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας από τον «Τύπο Ηπείρου», οι προδιαγραφές έχουν μετατραπεί σε κουρελόχαρτο.
Οι δεξαμενές φέρονται να είναι παράνομες, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ επίσημη διάψευση. Μετά τις αποκαλύψεις, εκδόθηκαν αποφάσεις κατεδάφισης αυθαιρέτων, επιβλήθηκαν πρόστιμα και υπήρξε παρέμβαση της Πυροσβεστικής, που χαρακτήρισε τα κτίρια επικίνδυνα για πυρκαγιά. Κι όμως, για τις δεξαμενές, σιωπή. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι υπάρχουν, αλλά ότι είναι παράνομες -άρα δυνητικά επικίνδυνες.
Το εύλογο ερώτημα παραμένει: Τις έλεγξε ποτέ κάποια αρμόδια Αρχή; Και αν όχι, γιατί;
Η… άγνοια και οι αντιφάσεις της δημάρχου Μετσόβου
Στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης δεν βρίσκονται μόνο το επιχειρηματικό δίκτυο και η πολιτική ομπρέλα της περιφέρειας, αλλά και η στάση της δημάρχου Μετσόβου Μαρίας-Χριστίνας Αβέρωφ. Μια στάση που χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις, άγνοια κατά δήλωσή της και την ίδια στιγμή επίσημα έγγραφα που λένε ακριβώς το αντίθετο.
Ο «Τύπος Ηπείρου» και άλλα Μέσα κατέγραψαν με σαφήνεια ότι το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά ουσιαστικό: μιλάμε για εγκαταστάσεις δίπλα σε παιδική χαρά, σε έναν οικισμό με ιδιαίτερη μορφολογία, όπου μια διαρροή μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη.
Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω
Το εκπληκτικό είναι ότι η δήμαρχος Μετσόβου όχι μόνο δήλωσε πλήρη άγνοια για την υπόθεση αλλά και… προσβεβλημένη! Δεν γνώριζε, είπε, για δεξαμενές παρά μόνο για κάποιες φιάλες υγραερίου!
Η «Political» είχε επικοινωνήσει την Παρασκευή 24/1/25 με την κυρία Αβέρωφ, προκειμένου να απαντήσει για το συγκεκριμένο ζήτημα, και η πρώτη απάντησή της ήταν η εξής: «Βασικά είναι και πολύ λανθασμένη και προσβλητική η εικόνα για τον δήμο μου, αλλά επειδή αυτή τη στιγμή ετοιμάζομαι, έχω Δημοτικό Συμβούλιο και είμαστε στη σειρά, μια σύσκεψη για το ότι έχουμε τον προϋπολογισμό, δεν μπορώ να κάνω μια δήλωση αυτή τη στιγμή. Εννοείται όμως ότι θέλω να απαντήσω, γιατί δεν καταλαβαίνω όλα αυτά που γράφονται».
Στην επιμονή μας να πάρουμε μια άμεση απάντηση σχετικά με τις δεξαμενές, αναφερόμενοι στις φωτογραφίες και στα δύο βίντεο που υπάρχουν, η κυρία Αβέρωφ απάντησε ότι όλα είναι αναληθή, συμπληρώνοντας: «Δεν γνωρίζω τι σας έχουν στείλει, δεν γνωρίζω καν, δεν νομίζω ότι υπάρχει καν δεξαμενή. Ξέρω ότι υπάρχουν κάποιες φιάλες, δεν νομίζω ότι υπάρχουν δεξαμενές. Θα πρέπει να το κοιτάξω, αλλά δεν γνωρίζω για ό,τι υπάρχει εκεί πέρα, στο συγκεκριμένο σημείο από τη φωτογραφία που βλέπω»!
Δεν είδε, δεν άκουσε και δεν έμαθε τίποτε η δήμαρχος, αλλά σε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου παραδεχόταν την ύπαρξη δεξαμενών!
Αποκαλυπτικά έγγραφα
Κι όμως, τα επίσημα έγγραφα μιλούν από μόνα τους. Τον Ιούνιο του 2024, το Δημοτικό Συμβούλιο, με την απόφαση 101/2024, αναφέρεται ρητά στην ύπαρξη δεξαμενής προπανίου-υγραερίου, μάλιστα δίπλα σε παιδική χαρά -κάτι που απαγορεύεται κατηγορηματικά.
Τον Οκτώβριο του 2024, σε απάντηση προς την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, η ίδια η δήμαρχος αναφέρεται και πάλι στην ύπαρξη δεξαμενών. Πώς λοιπόν συμβιβάζεται αυτή η πραγματικότητα με τις δημόσιες δηλώσεις περί άγνοιας;
Αυτές οι αντιφάσεις δεν είναι απλώς επικοινωνιακό ατόπημα. Συνιστούν πολιτική ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη βαραίνει τόσο τη δημοτική αρχή όσο και τις προηγούμενες, αλλά και την περιφέρεια και προσωπικά τον Αλέξανδρο Καχριμάνη, που για χρόνια εμφανίζεται ως πολιτικός προστάτης ενός συστήματος ασυλίας.
Η νομοθεσία υπάρχει, η εφαρμογή όχι
Η νομοθεσία για τις δεξαμενές υγραερίου είναι σαφής: εξωτερικοί χώροι, αποστάσεις ασφαλείας, περίφραξη, ανιχνευτές διαρροών, μελέτες πυροπροστασίας, πιστοποιήσεις, περιοδικοί έλεγχοι. Όλα αυτά δεν είναι «γραφειοκρατία». Είναι δικλίδες ζωής.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι προβλέπει ο νόμος -αυτό είναι γνωστό. Το ερώτημα είναι γιατί στο Μέτσοβο ο νόμος μοιάζει να μην εφαρμόζεται. Γιατί οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν διαβεβαιώνουν δημόσια ότι όλα είναι ασφαλή. Και γιατί, παρά τις αποκαλύψεις του «Τύπου Ηπείρου», το καθεστώς παραμένει ανέγγιχτο.
Η τραγωδία των Τρικάλων πρέπει να λειτουργήσει σαν καμπανάκι. Όχι μετά, αλλά τώρα. Γιατί αν κάτι συμβεί στο Μέτσοβο, τότε οι ευθύνες θα έχουν ονόματα και διευθύνσεις: τον δήμο, την περιφέρεια και όσους επέλεξαν να κάνουν τα στραβά μάτια. Και τότε, καμία δήλωση άγνοιας δεν θα μπορεί να σβήσει την πολιτική και ηθική ευθύνη.
