Χωρίς κάμερες, χωρίς χειροκρότημα. Μόνο λευκά τριαντάφυλλα και σιωπή. Στην Τούμπα, εκεί όπου η μνήμη έχει πάντα φωνή, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης και μέλη της διοίκησης στάθηκαν για λίγο απέναντι σε έναν πόνο που δεν χωράει σε λέξεις. Επτά νέοι άνθρωποι, που έκαναν το πιο απλό και το πιο ανθρώπινο ταξίδι – να ακολουθήσουν την ομάδα τους – δεν γύρισαν ποτέ.
Τα λουλούδια αφέθηκαν στο χορτάρι σχεδόν διστακτικά, σαν να φοβόντουσαν μήπως ενοχλήσουν τη σιωπή. Κανείς δεν είχε διάθεση για δηλώσεις που «γράφουν». Μόνο για ένα σκύψιμο του κεφαλιού, μια ανάσα βαριά, μια σκέψη που πήγαινε στις οικογένειες. Στους τρεις που πάλεψαν και γύρισαν τραυματισμένοι. Και σε εκείνο το παλιό τραύμα του ’99, που για την οικογένεια του ΠΑΟΚ δεν έκλεισε ποτέ.
Η Τούμπα ξέρει από μνήμη. Και από απώλεια. Εκείνη την ώρα δεν ήταν γήπεδο. Ήταν ένας τόπος αποχαιρετισμού. Γιατί υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο σωπαίνει και μένει μόνο αυτό που μας ενώνει όλους: ο σεβασμός σε ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, στην άσφαλτο, για μια αγάπη που δεν διαπραγματεύεται.
Και ίσως αυτό ήταν το πιο δυνατό μήνυμα της ημέρας: ότι κάποιες φορές, το μόνο που μπορείς να κάνεις σωστά, είναι να μη μιλήσεις καθόλου.
