Η μείωση της μυικής μάζας, η σαρκοπενία δεύτερου βαθμού, το τοπικό λίπος, η σκλήρυνση των μεμβρανών των κυττάρων και το στρες μαζί με τη χρόνια φλεγμονή αποτελούν τα βασικά εμπόδια, σε μη παθολογικές περιπτώσεις, που δεν μας αφήνουν να χάσουμε τα περιττά κιλά, αναφέρει σε συνέντευξη του στο Πρακτορείο FM, ο ειδικευμένος στη Γενική Οικογενειακή Ιατρική και Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αντικείμενο την παχυσαρκία και το στρες Σοφοκλής Χατζημωυσής, ο οποίος και εξηγεί αναλυτικά τους μηχανισμούς αυτών των εμποδίων.
Η μείωση της μυικής μας μάζας. Ο όγκος των μυών μας που είναι το μεγαλύτερο όργανο του οργανισμού μας μειώνεται διαρκώς κι έτσι δεν μπορούμε να μεταβολίσουμε. Αυτό οφείλεται σε λανθασμένη διατροφή, ή σε επαναλαμβανόμενες δίαιτες που έχουν αποτύχει.
Μαζί με τη μείωση της μυικής μάζας συναντάμε τη σαρκοπενία και ιδίως τη σαρκοπενία δεύτερου βαθμού που είναι η μείωση της μυικής μάζας και η αύξηση του λίπους μέσα στους μυς, ούτως ώστε να μειώνεται ο μεταβολισμός, αλλά και η μυική ισχύς. Είναι κάτι που παλαιότερα συναντούσαμε σε ανθρώπους στην τρίτη και τέταρτη ηλικία, ενώ τώρα το βρίσκουμε σε άτομα μέσης ηλικίας, ακόμη και σε ανθρώπους 40 ετών.
Ο τρίτος λόγος είναι το εκτοπικό λίπος. Δηλαδή το λίπος εκείνο που συσσωρεύεται σε μέρη, τα οποία δεν έχουν καλή αγγείωση και καλή οξυγόνωση, όπως πχ τα ψωμάκια ή το υποδόριο λίπος, το λεγόμενο λιποίδημα. Εκεί δεν μπορεί να καεί το λίπος, γιατί έχει αναπτυχθεί σε ηλικία μεγαλύτερη των 18-20 ετών, που ο άνθρωπος έχει ουσιαστικά ωριμάσει και καινούρια αγγεία δεν φτάνουν στην περιοχή εκείνη για να οξυγονώσουν το λίπος.
Σημαντικότατος λόγος που δεν χάνουμε κιλά είναι η σκλήρυνση των μεμβρανών των κυττάρων, που συμβαίνει όταν κάνουμε παρατεταμένες δίαιτες, ή όταν έχουμε στρες και κάνουμε κακή διατροφή. Τότε σκληραίνουν οι μεμβράνες των λιποκυττάρων και το λίπος δεν μπορεί να φύγει προς τα έξω. Συμβαίνει πολύ συχνά σε γυναίκες που σε μόνιμη βάση προσπαθούν να χάσουν 3-4 κιλά, αλλά δεν τα καταφέρνουν.
Το στρες μαζί με το αδελφάκι του που είναι η χρόνια φλεγμονή αποτελεί το πέμπτο βασικό εμπόδιο που δεν μπορούμε να χάσουμε κιλά. Το στρες ανεβάζει την κορτιζόλη μας, η κορτιζόλη δεν βοηθάει τη λιποδιάλυση, και το χειρότερο είναι η δημιουργία χρόνιας φλεγμονής. Η χρόνια φλεγμονή και το στρες κλείνουν τον αυλό του αγγείου, δεν αφήνουν να περάσει αίμα προς το λίπος και αυτό ουσιαστικά μειώνει ή μπλοκάρει τελείως τη λιποδιάλυση.
Πώς αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα
Τι χρειάζεται όμως, να γίνει και πώς αντιμετωπίζουμε αυτά τα εμπόδια, ρωτήθηκε ο Δρ Χατζημωυσής; «Πρώτα απ΄όλα καλή διάγνωση. Αυτά όλα τα βρίσκουμε εργαστηριακά και από εκεί και ύστερα, προχωράμε στη διαχείριση τους. Πχ όταν έχουμε μείωση της μυικής μάζας, χρειάζεται μία αύξηση της πρωτεΐνης σε σωστά χρονικά διαστήματα, η οποία θα πρέπει να τροφοδοτείται με λίγους υδατάνθρακες, επίσης σε σωστά χρονικά διαστήματα, έτσι ώστε να συνθέσουμε μυική μάζα και αυτό να μας επιτρέψει να αυξήσουμε τον μεταβολισμό μας. Η σαρκοπενία δεύτερου βαθμού είναι σαφώς κάτι πιο δύσκολο. Εκεί θα χρειαστεί μαζί με τη διατροφή και άσκηση, γιατί πρέπει να χαθεί το λίπος, το οποίο περιέχεται μέσα στους μυς και ταυτοχρόνως να αυξήσουμε τη μυική μας μάζα. Όταν υπάρχει σκλήρυνση των μεμβρανών των κυττάρων, η διατροφή θα πρέπει να αλλάξει εντελώς, και από όξινη να γίνει αλκαλική, για να αρχίσει να απελευθερώνεται το λίπος που περιέχεται στα λιποκύτταρα. Δηλαδή 70-80% φυτικές τροφές (φρούτα, λαχανικά, όσπρια, δημητριακά ολικής άλεσης, ξηροί καρποί), λιγότερο κόκκινο κρέας και τυριά, περισσότερα λαχανικά σε κάθε γεύμα, λιγότερο αλάτι, περισσότερα μυρωδικά και αρκετό νερό, σύμφωνα με τις ημερήσιες εξατομικευμένες ανάγκες). Όσον αφορά το τοπικό λίπος, δεν λιώνει με τη δίαιτα και εκεί θα πρέπει να παρέμβουμε τοπικά με λιποδιαλυτικές ουσίες, τις οποίες θα χορηγήσουμε στην περιοχή, για να απελευθερώσουμε το λίπος. Η χρόνια φλεγμονή, που είναι το πιο δύσκολο απ όλα όσα αναφέραμε, εκτός από τη διατροφή αντιμετωπίζεται και με ειδικές ασκήσεις για το στρες».
