Αληθεύει ότι ακόμη ακούγεται ο κρότος από το κλείσιμο της πόρτας προς την κυρία Μαρία –παρά την υποδειγματική ευγένεια που ξεχείλιζε– από μεγαλοπασόκο με βαθιές ρίζες «κάτω απ’ τ’ αυλάκι»; Όσοι ξέρουν, ψιθυρίζουν πως η κίνηση αυτή δεν ήταν τυχαία…
Αφιερωμένος ο στίχος του Γιώργου Ζαμπέτα:
«Αφήνω πόρτες ανοιχτές και περπατώ στις γειτονιές,
κοιτάζω τις μικρές φωλιές και τις κρυμμένες αγκαλιές…
και ρωτάω τα χελιδόνια…»
Η σιωπή μπορεί να λέει περισσότερα από τα λόγια.
