Εξετάζοντας κανείς από τη σκοπιά του νομικού την κυβερνητική στάση σε διάφορα πεδία της κοινωνικής ζωής, αλλά και τη συνδεόμενη με αυτήν άσκηση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει μια αμφισημία η οποία είναι προφανές ότι είναι μεν κατανοητή λόγω της ιδιαιτερότητας πολλών καταστάσεων, ωστόσο δεν είναι και ευχάριστα αποδεκτή από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.
- του Αντώνη Πεπελάση – Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων, Ms Εμπορικού Δικαίου
Έτσι έχουμε από τη μία πλευρά την αυστηροποίηση των διατάξεων του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας τόσο σε σχέση με το πλαίσιο των ποινών όσο και με την εκτέλεση των ποινικών αποφάσεων, σε πλήθος τομέων εγκληματικής συμπεριφοράς, όπως ενδεικτικά σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας, σε τροχαίες παραβάσεις, στον νέο ΚΟΚ, σε υποθέσεις οπλοκατοχής, νεανικής εγκληματικότητας κλπ., τροποποιήσεις σε μεγάλο βαθμό προς τη σωστή κατεύθυνση, χωρίς ωστόσο να έχουν αποφευχθεί και κάποιες υπερβολές και χωρίς κυρίως να παραγνωρίζεται ότι δεν αποτέλεσαν μέρος ενός συνολικού σχεδιασμού αναμόρφωσης των πρόσφατα τροποποιηθέντων Ποινικών Κωδίκων, παρά περισσότερο επακόλουθο συγκεκριμένων υποθέσεων που έλαβαν, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μεγάλη δημοσιότητα και εξ αυτής απέκτησαν δύναμη και μέγεθος χιονοστιβάδας και έτσι και νομοθετικόπαραγωγική δύναμη.
Από την άλλη πλευρά όμως, δεν μπορεί κανείς να μη διαπιστώσει, όπως ήδη προαναφέρθηκε άλλωστε, την κατανοητή μεν αλλά όχι ευχάριστα αποδεκτή ατολμία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων που η επίλυσή τους εντασσόταν στον στενό πυρήνα των υποσχεθεισών μεταρρυθμίσεων και βελτιώσεων της λειτουργίας του (επιτελικού ή μη) κράτους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μη αντιμετώπιση του αγροτικού ζητήματος εγκαίρως, με συνέπεια τόσο το ξέσπασμα του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και τα αγροτικά μπλόκα. Η κυβέρνηση αν θεωρούσε ότι τα αιτήματα των αγροτών είναι δίκαια, έπρεπε να τα έχει ικανοποιήσει άμεσα και να έχει προβεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και φυσικά πριν από το κλείσιμο των δρόμων. Για τα αιτήματα δε που θεωρούσε ότι δεν δύναται να ικανοποιηθούν, η στάση της απάθειας και της ανοχής που είχε ως συνέπεια -άνευ οιασδήποτε κύρωσης- να κόβεται η χώρα στα 3 ή και στα 4 και να ταλαιπωρείται χιλιάδες κόσμος με μια λογική αυτορρύθμισης(;) του προβλήματος αποδείχτηκε (ως εξαρχής φαινόταν) προφανώς κλασική περίπτωση lose-lose αντιμετώπισης. Οι μεν αγρότες συσπειρώνονται απέναντι στην κυβέρνηση και προχωρούν σε φωτογραφικές κατ’ αρχάς συμμαχίες με υφιστάμενες (Κωνσταντοπούλου) ή μελλοντικές (Καρυστιανού) αντιπολιτευτικές δυνάμεις, κόβοντας τις γέφυρες με την κυβέρνηση και εγκλωβίζοντας τη σε ένα αδιέξοδο ούτε υποχώρησης ούτε επίλυσης ! Οι δε πολίτες απορούν πώς ενώ είναι πλέον τόσο εύκολο να στερηθεί κανείς το δίπλωμά του σε συνδυασμό με την επιβολή μεγάλων προστίμων, ακόμα και για απλές τροχαίες παραβάσεις που μέχρι πρότινος αντιμετωπίζονταν πολύ διαφορετικά, παράλληλα το να είναι παρκαρισμένα τα τρακτέρ επί των εθνικών δρόμων και να μπλοκάρονται επί έναν μήνα εθνικές οδοί, παράδρομοι, λιμάνια και τελωνεία να είναι αποδεκτή μορφή διεκδίκησης κλαδικών αιτημάτων.
Αντίστοιχη κριτική θα μπορούσε να γίνει -από όποια σκοπιά και αν δει κανείς την ουσία του εκάστοτε διακυβεύματος- και στην αντιμετώπιση του ζητήματος με τις σκηνές στο Σύνταγμα και στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, με το πανεπιστημιακό άσυλο και την πανεπιστημιακή αστυνομία αλλά και την αντιμετώπιση και τη διαχείριση των εκάστοτε διαδηλώσεων που παραλύουν συχνά το κέντρο της Αθήνας.
Δυστυχώς δεν γίνεται και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ !
Ούτε δικαιολογείται μια στάση είτε «ενοχικής» ακινησίας είτε επιλεκτικής ευαισθησίας. Νομίζω είναι η ώρα η κυβέρνηση να αναλάβει όσες ευθύνες θεωρεί ότι της αναλογούν, αλλά παράλληλα να κοιτάξει μπροστά εφαρμόζοντας την πολιτική που πρεσβεύει, ξεκάθαρου όμως προσανατολισμού και ουχί αμφίσημων μηνυμάτων.
Με αυτόν τον τρόπο άλλωστε θα παρέχει και μία σαφή και ξεκάθαρη επιλογή στο εκλογικό κοινό. Αλλιώς κινδυνεύει να φυλλοροεί και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ειδικά ενόψει των επερχόμενων εξελίξεων με τη δημιουργία νέων κομμάτων και στις δύο πλευρές του πολιτικού χώρου.
