Ο ένας σύντροφος ζητά διαρκώς επιβεβαίωση και ασφάλεια, ενώ ο άλλος αναζητά περισσότερο χώρο
Στις σχέσεις, το να θέλουμε να περνάμε χρόνο με τον άνθρωπό μας είναι φυσικό. Όμως, όταν η ανάγκη για συνεχή παρουσία ξεπερνά τα όρια, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Η έντονη επιθυμία για εγγύτητα συχνά μετατρέπεται σε πίεση, δημιουργώντας άγχος και αίσθημα απόρριψης — τόσο σε εκείνον που «κυνηγάει» όσο και σε εκείνον που προσπαθεί να απομακρυνθεί.
Οι ψυχολόγοι περιγράφουν αυτό το μοτίβο ως «δυναμική διώκτη – απομακρυνόμενου». Ο ένας σύντροφος ζητά διαρκώς επιβεβαίωση και ασφάλεια, ενώ ο άλλος αναζητά περισσότερο χώρο. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: όσο ο πρώτος πιέζει, τόσο ο δεύτερος απομακρύνεται.
Σύμφωνα με τον θεραπευτή ζευγαριών Stephen J. Betchen, η κατάσταση αυτή δεν είναι σπάνια. Σε αρκετούς άνδρες που έχασαν τη μητέρα τους σε νεαρή ηλικία, η ανάγκη για φροντίδα και στοργή μπορεί να μεταφραστεί σε έντονη εξάρτηση από τη σύντροφο. Αντίστοιχα, πολλές γυναίκες που από μικρές είχαν ρόλο «φροντίστριας» τείνουν να μπαίνουν αυθόρμητα σε αυτό το μοτίβο, αλλά αργά ή γρήγορα διεκδικούν τον προσωπικό τους χώρο. Εκεί αρχίζουν οι συγκρούσεις: ο φόβος εγκατάλειψης του ενός τροφοδοτεί την αποστασιοποίηση του άλλου.
Το παράδοξο είναι ότι οι άνθρωποι που ζητούν απελπισμένα εγγύτητα, καταλήγουν να χάνουν ακριβώς αυτό που χρειάζονται: τη σχέση. Η αγάπη όμως δεν μετριέται μόνο στο πόσο χρόνο διεκδικούμε από τον άλλον, αλλά και στο πόσο σεβόμαστε την ανεξαρτησία του. Η αναγνώριση των βαθύτερων αναγκών μας και η αυτογνωσία είναι απαραίτητα βήματα ώστε η σχέση να μη γίνεται ασφυκτική, αλλά πηγή πραγματικής οικειότητας.
