Παίζει με τον χρόνο ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Παίζει όμως και με τις ελπίδες ενός πολιτικού χώρου, που εδώ και καιρό αναζητεί πυξίδα.
Το έδειξε και με την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη στο Συνέδριο του «Economist». Επέλεξε ο ίδιος τον χρόνο της «παρέμβασής» του (μία μέρα πριν από την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ), για να ασκήσει κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, χωρίς να αναφερθεί και να λογοδοτήσει για τη διακυβέρνηση του κόμματός του, που βύθισε τη χώρα στο οικονομικό αδιέξοδο. Κράτησε βεβαίως πάλι τα χαρτιά του κλειστά για το πότε θα επισημοποιήσει-με την ίδρυση νέου κόμματος- την εμφάνισή του ως «αυτόκλητου αναμορφωτή της Κεντροαριστεράς». Μιας Κεντροαριστεράς που στέκεται μουδιασμένη απέναντι στα κυοφορούμενα και κυρίως στα όσα τελευταία ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του.
Η ΝΔ αντέδρασε και μάλιστα με τρόπο που να δείχνει ότι προτιμά τον Αλέξη Τσίπρα ως κατεξοχήν πολιτικό της αντίπαλο (τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, έχει κερδίσει σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις). Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου πήρε (υποστηρικτική) θέση απέναντι στα όσα μέχρι τώρα έχει πει ο πρώην αρχηγός του.
Απέναντι σε όλο αυτό, το ΠΑΣΟΚ, που υποστηρίζει ότι εκφράζει την Κεντροαριστερά, δεν δείχνει ικανό ούτε καν να αντιδράσει.Κοιτάει παθητικά την παράσταση εγκλωβισμένο στην αμηχανία του: να μην ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μη φανεί και ότι τον πολεμά ανοιχτά. Η σιωπή του και συχνά η δαιμονολογία του απλώς παρατείνουν τη σύγχυση. Γιατί, την ώρα που ο Τσίπρας επιχειρεί να αρπάξει ξανά τον ρόλο του «ηγεμόνα» του «προοδευτικού» χώρου, το ΠΑΣΟΚ περιορίζεται σε χλιαρές δηλώσεις και σε μια στρατηγική αναμονής που ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης περιορίστηκε να πει μόνον ότι «αυτά είναι εσωτερική υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ» και δεν τον αφορούν, λες και η «Κεντροαριστερά»…δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Κι όμως, αν το ΠΑΣΟΚ δεν εκμεταλλευθεί τώρα την αποδόμηση του Τσίπρα, δεν θα το κάνει ποτέ. Κι αν δεν καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να είναι το σοβαρό αντίπαλον δέος της ΝΔ, τότε θα μείνει για πάντα ένας κομπάρσος στο θέατρο της Κεντροαριστεράς, ανακυκλώνοντας τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες αδιέξοδες ισορροπίες.
του Φώτη Σιούμπουρα
