Η εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών μπορεί να έχει καταρρεύσει μαζί με τη γνωστή «συμμαχία του ξυλολίου» και τις ανυπόστατες θεωρίες περί «παράνομου φορτίου», όμως η αντιπολίτευση δεν δείχνει διάθεση να αναθεωρήσει την τακτική της. Αντιθέτως, έχει ήδη περάσει στο επόμενο στάδιο: τη δημιουργία μιας νέας «συμμαχίας της μιζέριας», με αιχμή την καταστροφολογία, την τοξικότητα και τον λαϊκισμό.
Την ώρα που η χώρα εξελίσσεται σε ενεργειακό κόμβο, υπογράφει σημαντικές συμφωνίες, φιλοξενεί κορυφαίες διεθνείς αποστολές και θωρακίζει τα εθνικά της συμφέροντα, η αντιπολίτευση επιλέγει έναν δρόμο πλήρους αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
Η αντίδραση Ανδρουλάκη που μπέρδεψε… και το ίδιο του το επιτελείο
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τοποθέτηση του Νίκου Ανδρουλάκη από το Σουφλί, ο οποίος δήλωσε ότι «ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει». Μια φράση που, σύμφωνα με πληροφορίες, προκάλεσε αμηχανία ακόμη και σε στενούς συνεργάτες του, αφού ειπώθηκε την πιο ακατάλληλη στιγμή: ακριβώς τη μέρα που η Ελλάδα καταγράφει ένα από τα πιο εντυπωσιακά διπλωματικά και ενεργειακά της 24ωρα.
Το ΠΑΣΟΚ, παρότι αρχικά χαρακτήρισε «θετικές» τις εξελίξεις, έσπευσε στη συνέχεια να ισχυριστεί πως όλα αυτά καθυστέρησαν και ότι… αποτελούν έργο ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, η έλευση τεσσάρων Αμερικανών υπουργών, 25 υπουργών και αναπληρωτών πρωθυπουργών από την Ευρώπη και τρίτες χώρες, καθώς και 300 διεθνών αξιωματούχων. Μια αξίωση που δύσκολα μπορεί να στηριχθεί σοβαρά.
Παράλληλα, τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη κατηγόρησαν τον πρωθυπουργό ότι «παλαιότερα μιλούσε για το τέλος των υδρογονανθράκων», αγνοώντας προφανώς πως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ανατροφοδότησε πλήρως το παγκόσμιο ενεργειακό τοπίο. Εκτός αν θεωρούν ότι ένας σύγχρονος ηγέτης δεν οφείλει να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.
Ο Φάμελλος, τα «γκλαμουράτα περιτυλίγματα» και τα… καρτέλ
Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος επέλεξε ξανά τον δρόμο της υπερβολής, σχολιάζοντας ότι «πίσω από το γκλαμουράτο επικοινωνιακό περιτύλιγμα, οι εξελίξεις στην ενέργεια είναι ανησυχητικές». Όπως είπε, «η κυβέρνηση εξυπηρετεί τυφλά τα συμφέροντα Τραμπ και Νετανιάχου», ενώ την ίδια στιγμή «στηρίζει το καρτέλ των ορυκτών καυσίμων».
Μια τοποθέτηση που προκάλεσε εύλογες απορίες ως προς τη συνοχή της επιχειρηματολογίας: πώς ακριβώς συνδέεται η τετραπλή αμερικανική παρουσία, η ευρωπαϊκή στρατηγική για ενεργειακή ασφάλεια και οι γεωπολιτικές εξελίξεις με ένα δήθεν «καρτέλ» που ανασύρεται κάθε φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζεται πολιτικά.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα στελέχη του κόμματος επιμένουν να υιοθετούν συνθήματα όπως το tax the rich της αμερικανικής αριστεράς, ένα σύνθημα που ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αναμάσησε από τον Mamdani, προκαλώντας μέχρι και το σκωπτικό σχόλιο του Κυριάκου Πιερρακάκη περί «σκύλου του Μίκυ Μάους».
Η μόνιμη μιζέρια ως πολιτική γραμμή
Την ίδια στιγμή, στελέχη όπως ο Αλέξης Χαρίτσης προβάλλουν με κάθε ευκαιρία την… ανησυχία τους, δημιουργώντας την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που ζει σε έναν παράλληλο πολιτικό κόσμο, όπου οι εξελίξεις είναι πάντα «ανησυχητικές», «λανθασμένες» ή «επικίνδυνες». Χωρίς όμως ουσιαστικές προτάσεις, χωρίς σχέδιο, χωρίς αντίληψη για το διεθνές περιβάλλον.
Το αποτέλεσμα είναι ένας συνολικός λόγος που επιβεβαιώνει γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού: επειδή αναβαθμίζει τη χώρα, προσελκύει επενδύσεις, μειώνει φόρους, ενισχύει το εισόδημα, στηρίζει την κοινωνική συνοχή και τις ευάλωτες ομάδες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τα μέτρα ύψους 1,76 δισ. ευρώ, το οποίο συγκέντρωσε πάνω από 200 ψήφους και σε ορισμένα άρθρα έφτασε τις 250, όταν η κυβερνητική πλειοψηφία διαθέτει 156 βουλευτές. Δηλαδή, ακόμη και τα κόμματα που κατηγορούσαν την κυβέρνηση για «ψίχουλα» έσπευσαν τελικά να ψηφίσουν τα περισσότερα άρθρα, για να μη βρεθούν εκτεθειμένα απέναντι στην κοινωνία.
Και κάπως έτσι, η νέα «συμμαχία της μιζέριας» μοιάζει να έχει την ίδια κατάληξη με την προηγούμενη: να διαλύεται με περισσότερο θόρυβο από αυτόν που προκαλεί όταν συγκροτείται.
