Το «ΚΥΜΑ» ξεκίνησε ως μεγάλη ιδέα και κατέληξε σε… μια αφρισμένη πινελιά σε καμβά με λάδι. Ο Νίκος Καραχάλιος εμφανίστηκε με σενάριο «οργανώνουμε κίνημα, αν χρειαστεί γίνεται και κόμμα», με το όνομα έτοιμο, το domain επίσης («το δίνω αύριο», είπε ο άνθρωπος). Ό,τι πρέπει για να μπει επίσημα η ταμπέλα.
Μόνο που τα ταμπελάκια στα ράφια της πολιτικής έχουν και τιμή. Κι εδώ δεν ήταν απλώς αλμυρή, ήταν «λύσσα». Ο Νίκος Πλακιάς μίλησε με βάρος που δεν αντιγράφεται: «ανακατεύεται το στομάχι μου». Ο Πάνος Ρούτσι ήταν ακόμη πιο καθαρός: «όχι κόμματα, όχι “κύματα”, θα ήταν καταστροφικό, δεν το στηρίζω». Αυτά δεν είναι σχόλια είναι «κόφτης».
Κι η Μαρία Καρυστιανού; Διέψευσε ότι υπάρχει κόμμα «δικό της». Αλλά όταν προλαβαίνει το brand να γίνει θέμα και -αρκετά- μετά έρχεται η διάψευση, μένει η εντύπωση πως το προϊόν δοκιμάστηκε στο ράφι και δεν «πούλησε».
Το αποτέλεσμα; Το κάποτε αδιαπραγμάτευτο «ηθικό πλεονέκτημα» πήγε βόλτα στα «ρηχά». Γιατί, κακά τα ψέματα, άλλο η δικαιοσύνη κι άλλο το branding της οργής. Όταν μπαίνουν στο κάδρο domain, meetings, ονόματα και σενάρια κόμματος, το σύμβολο παύει να είναι σύμβολο και γίνεται «εργαλείο».
Κι έτσι, πριν καν στηθεί «φορέας», χάθηκε αυτό που πραγματικά μετρούσε: το «ηθικό» πλεονέκτημα.
Απόνερο εν τέλει, το «ΚΥΜΑ» της κάθαρσης…
