Η Μόσχα στριμώχνεται, η Ευρώπη αναπνέει
Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπαίνει σε νέα φάση. Μετά από 32 μήνες αιματηρών συγκρούσεων, ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο «παγώματος των μετώπων» – μια διατύπωση που, αν και προσεκτική, ισοδυναμεί με πολιτικό σεισμό.
του Χρήστου Μυτιλινιού
Πίσω από τη λέξη «πάγωμα» κρύβεται το πρώτο ρεαλιστικό σενάριο ειρήνευσης που διαμορφώνεται από τη Δύση, όχι ερήμην της.
Ο ρεαλισμός Τραμπ και η αναπροσαρμογή της Δύσης
Η νέα αμερικανική διοίκηση έχει εγκαταλείψει τη ρητορική του «ολοκληρωτικού νικητή». Αντί για πόλεμο χωρίς τέλος, προωθεί “συμφωνία χωρίς ήττα”. Ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη χαρακτηριστική του ωμότητα, το είπε ξεκάθαρα:
«Όταν χάνεις ανθρώπους και χρήματα χωρίς κέρδος, πρέπει να πατήσεις παύση».
Αυτή η γραμμή, όσο κυνική κι αν ακούγεται, βρίσκει απήχηση ακόμη και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κουρασμένες από την κόπωση του πολέμου και τη νομισματική πίεση.
Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο θέλουν τώρα μια “τιμημένη ανακωχή” που θα επιτρέπει στην Ουκρανία να σταθεί στα πόδια της και στη Δύση να κρατήσει την πρωτοβουλία.
Το μήνυμα Ζελένσκι
Ο Ζελένσκι, που μέχρι χθες μιλούσε για «επιστροφή όλων των εδαφών», σήμερα μετρά την πραγματικότητα: η Δύση αλλάζει ταχύτητα και το Κίεβο δεν μπορεί να την αγνοήσει.
Η δήλωσή του περί «καλού συμβιβασμού» μεταφράζεται σε έμμεση αποδοχή ενός σταθερού μετώπου, όπου τα σύνορα θα καθοριστούν εκ των πραγμάτων, υπό δυτική εγγύηση ασφάλειας και με οικονομικό σχέδιο ανασυγκρότησης στο τραπέζι.
Είναι η πρώτη φορά που ο Ουκρανός πρόεδρος μιλά για ειρήνη όχι ως ιδανικό, αλλά ως στρατηγική επιλογή.
Η Μόσχα στριμώχνεται
Η Ρωσία πανηγυρίζει φαινομενικά για το «πάγωμα», αλλά το Κρεμλίνο γνωρίζει ότι η Δύση θα παραμείνει στρατιωτικά παρούσα.
Το ενδεχόμενο “παγωμένης σύγκρουσης με ενεργό ΝΑΤΟ” είναι εφιάλτης για τη Μόσχα. Σημαίνει μόνιμη πίεση, διεθνή απομόνωση και οικονομικό στραγγαλισμό.
Ο Πούτιν ίσως κερδίσει έδαφος στο χάρτη, αλλά χάνει το αφήγημα: η Ρωσία δεν «νικά», απλώς ανέχεται. Και αυτό είναι ήττα με αργό ρυθμό.
Η Ευρώπη ανασαίνει
Για την Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη σημαίνει τέλος στην ενεργειακή αβεβαιότητα, περιορισμό δαπανών και επιστροφή των αγορών σε σταθερότητα.
Η Δύση μπορεί να επιβάλει ειρήνη με τους δικούς της όρους:
- Εγγυημένα σύνορα για την Ουκρανία.
- Σταδιακή άρση κυρώσεων μόνο εφόσον τηρηθεί η συμφωνία.
- Νέο σχέδιο Marshall 2.0 για την ανοικοδόμηση, με αμερικανική και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.
Η Μόσχα μπορεί να σιωπά, αλλά η Γερμανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ έχουν ήδη αποφασίσει ότι το μέτωπο δεν μπορεί να μείνει «ανοιχτή πληγή» μέχρι το 2026.
Η Δύση δεν αποσύρεται — αναπροσαρμόζει. Η Ουκρανία δεν «παραδίνεται» — επιβιώνει. Και η Ρωσία, παρά τα πανηγύρια, μένει έξω από το παιχνίδι του μέλλοντος.
Η «παύση» που σχεδιάζεται δεν είναι παραδοχή ήττας, αλλά επιστροφή στον ρεαλισμό των ισχυρών:
να τελειώνεις έναν πόλεμο όχι όταν το θέλεις, αλλά όταν σε συμφέρει.
Κι αυτό, στον κόσμο της γεωπολιτικής, είναι το πιο δυτικό αξίωμα απ’ όλα
