Η επανεπιβεβαίωση του Σεμπαστιάν Λεκορνί στην πρωθυπουργία, λίγες μόλις ημέρες μετά την παραίτησή του, αποτελεί μια καθαρή κίνηση ανάγκης από τον Εμανουέλ Μακρόν, που βλέπει το πολιτικό σκηνικό να βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση.
Ο Λεκορνί καλείται να σχηματίσει νέα κυβέρνηση και ταυτόχρονα να καταθέσει τον προϋπολογισμό του 2026 έως τη Δευτέρα 13 Οκτωβρίου, προκειμένου να τηρηθούν οι θεσμικές προθεσμίες και να εγκριθεί εγκαίρως πριν το τέλος του έτους. Το χρονοδιάγραμμα είναι ασφυκτικό και το κοινοβουλευτικό περιβάλλον εξαιρετικά εύθραυστο.
Επιστροφή Λεκορνί: σταθεροποίηση ή ανακύκλωση αδιεξόδου;
Ο Λεκορνί αναλαμβάνει δεύτερη φορά την πρωθυπουργία με σαφείς εντολές: να εξασφαλίσει την κατάθεση και ψήφιση του προϋπολογισμού και να δώσει τέλος σε μια πολιτική κρίση που διαβρώνει τη δημόσια εικόνα της χώρας. Ωστόσο, η έλλειψη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας μετατρέπει αυτή την αποστολή σε εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Χωρίς ευρείες πολιτικές συναινέσεις, η κυβέρνηση κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με καθεστώς προσωρινής χρηματοδότησης στην αυγή του 2026, κάτι που θα συνιστούσε θεσμικό και πολιτικό πλήγμα.
Μομφή «επί θύραις» και αριθμητική επιβίωσης
Η αντιπολίτευση δεν άργησε να δείξει τα δόντια της. Ο Εθνικός Συναγερμός ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει άμεσα πρόταση μομφής, ενώ και η Ανυπότακτη Γαλλία κινείται προς την ίδια κατεύθυνση. Παράλληλα, η παραδοσιακή δεξιά διαμηνύει ότι δεν θα παρέχει «λευκή επιταγή», ενώ η αριστερά θεωρεί ανεπαρκείς τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης σε κρίσιμα ζητήματα όπως οι συντάξεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολυκερματισμένο κοινοβούλιο, όπου κάθε άρθρο του προϋπολογισμού μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο μάχης, με την κυβέρνηση να χρειάζεται ψήφο–ψήφο για να επιβιώσει.
Ο προϋπολογισμός ως τεστ αλήθειας
Η μάχη για τον προϋπολογισμό θα αποτελέσει κομβικό πολιτικό τεστ. Η κυβέρνηση πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στη δημοσιονομική πειθαρχία, την αποκατάσταση των δημόσιων λογαριασμών και την ανάγκη να διατηρήσει κοινωνικές ισορροπίες, την ώρα που οι πολιτικές γραμμές είναι βαθιά χαραγμένες. Χωρίς σαφείς συμμαχίες, η προσπάθεια κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια εξοντωτική μάχη θέσεων, όπου κάθε παραχώρηση θα έχει πολιτικό τίμημα και κάθε καθυστέρηση θα επιτείνει την εικόνα αδυναμίας του Ελιζέ.
Τα τρία ρεαλιστικά σενάρια των επόμενων εβδομάδων
- Οριακή διάσωση: Η κυβέρνηση κατορθώνει να περάσει τον προϋπολογισμό με αποσπασματικές συμφωνίες, αλλά σε περιβάλλον εύθραυστο και γεμάτο υποχωρήσεις.
- Θεσμικό “σπρώξιμο”: Επιχειρείται διαδικαστική παράκαμψη, η οποία προκαλεί νέα πολιτική θύελλα και ενισχύει τις φωνές για αλλαγή πορείας ή εκλογές.
- Αδιέξοδο και κάλπες: Η αποτυχία στην ψήφιση του προϋπολογισμού οδηγεί σε νέο κυβερνητικό ναυάγιο και πρόωρες εκλογές, με άγνωστο εκλογικό αποτέλεσμα και αυξημένο ρίσκο περαιτέρω κατακερματισμού.
Το πολιτικό συμπέρασμα
Ο Λεκορνί καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει έναν τεχνικό στόχο σε πολιτική πράξη συναίνεσης. Η δεύτερη ευκαιρία του είναι εξαιρετικά εύθραυστη. Αν αποτύχει να δείξει απτά αποτελέσματα σύντομα, η κρίση δεν θα περιοριστεί στην κυβέρνηση, αλλά θα μετατραπεί σε συστημική κρίση διακυβέρνησης για τη Γαλλία. Το Ελιζέ βρίσκεται πλέον ενώπιον μιας σαφούς επιλογής: ή χτίζει πραγματικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, ή οδηγείται αναπόφευκτα σε μια εκλογική αναμέτρηση υψηλού ρίσκου.
