Οι φοιτητικές εκλογές διεξήχθησαν την περασμένη Τετάρτη. Προσπάθειες και προετοιμασίες μηνών από τα επιτελεία των φοιτητικών παρατάξεων ανά την επικράτεια της χώρας ολοκληρώθηκαν με το κλείσιμο της κάλπης. Το αποτέλεσμα, όμως, αυτής παραμένει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά άγνωστο και αμφιβόλου ποιότητας.
Παρά την εισήγηση της υπουργού Παιδείας στην πρώτη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, Νίκης Κεραμέως, που έφερνε σαρωτικές αλλαγές στη λειτουργία των ΑΕΙ -μεταξύ άλλων κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου- και την κατάρτιση ενός ενιαίου ψηφοδελτίου, το τελευταίο δεν πέρασε ποτέ, με αποτέλεσμα να παραμένουν οι φοιτητικές παρατάξεις που πρόσκεινται σε πολιτικά κόμματα.
Την τελευταία τετραετία, λοιπόν, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που πρόσκειται στο κυβερνών κόμμα, αλλά και η ΠΚΣ φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ εξέδωσαν διαφορετικά εκλογικά αποτελέσματα, με κατηγορίες εκατέρωθεν. Η μεν ΔΑΠ ισχυρίζεται ότι έλαβε 40,4% και για 38 συναπτά έτη αποτελεί την πρώτη δύναμη στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η δε ΠΚΣ στα δικά της αποτελέσματα γνωστοποιεί πως είναι εκείνη πρώτη με ποσοστό 35,17%, θέση που κατέχει τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Το μόνο σίγουρο -χωρίς ναι μεν αλλά- είναι η εκκωφαντική απουσία των φοιτητών που επέλεξαν να απέχουν με ποσοστό που αγγίζει το 90%, αφού περίπου μόνο 45.000 φοιτητές από τους 450.963 εγγεγραμμένους άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Τα εκλογικά αποτελέσματα, όπως αυτά εκδόθηκαν από τις δύο παρατάξεις, είναι αμείλικτα. Η φοιτητική κοινότητα έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για την εκπροσώπηση τους στις γενικές συνελεύσεις και στις συναντήσεις της με τις πρυτανικές Αρχές. Και πώς να μην έχει χαθεί, όταν όλα αυτά τα χρόνια τίποτα ουσιαστικό δεν αλλάζει κι όλα τα ίδια μένουν. Οι γενικές συνελεύσεις στην πλειονότητα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας πραγματοποιούνται για τυπικούς λόγους και αποτελούν χώρο αποκλειστικά ευδοκίμησης αποφάσεων που έχουν εκπορευτεί χωρίς να τηρούνται δημοκρατικές διαδικασίες.
Τα ελληνικά πανεπιστήμια επιζητούν χρόνια τώρα οξυγόνο. Οξυγόνο ως προς την ανομία και τη βία, οξυγόνο για την ενίσχυση της εξωστρέφειας και της εύρυθμης λειτουργίας, οξυγόνο στον ίδιο τον φοιτητή και το διδακτικό προσωπικό. Ενδεικτικά, δεν θα ξεχάσω την επιστροφή μου στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, όταν επέστρεψα μετά από απουσία δύο χρόνων λόγω των μέτρων που είχαν ληφθεί για την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Δύο χρόνια μετά και όντας περισσότερο πολιτικοποιημένος, συνειδητοποιημένος και έχοντας ήδη μπει στον επαγγελματικό στίβο, η εικόνα και η ατμόσφαιρα του ελληνικού πανεπιστημίου, γεμάτου αφίσες κομματικών παρατάξεων, χωρίς νόημα και φαντασία, ήταν αποκρουστική. Ένιωσα ξένος σε ένα περιβάλλον που δεν θύμιζε εστία γνώσης και εκπαίδευσης.
Η Πολιτεία έχει ηθικό χρέος να επιστρέψει τα πανεπιστήμια στους φυσικούς κατόχους. Η Πολιτεία έχει ηθικό χρέος να διασφαλίσει την περιουσία του Έλληνα φορολογουμένου και να σταθεί αρωγός στις ανάγκες των ιδρυμάτων, με σκοπό την αδιάκοπη λειτουργία, τον εκσυγχρονισμό και την ουσιαστική αναβάθμιση αυτών. Απλά και απέριττα.
Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης
Φιλόλογος-δημοσιογράφος
