Η διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του στρατηγού Χαφτάρ ώθησε σε ανούσιες θριαμβολογίες
Μεθοδεύσεις επί μεθοδεύσεων από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν, αλλά τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά για τους ισλαμιστές της γείτονος, που δίνουν μάχη για να σωθούν. «Το τέλος του Ερντογάν – πώς ο
Τούρκος ηγέτης έχει σχεδιάσει τη δική του καταστροφή» είναι ο τίτλος άρθρου του Αμερικανού καθηγητή Χένρι
Μπάρκεϊ (Πανεπιστήμιο Λεχάι – Πενσιλβάνια) στο «Foreign Affairs», όπου τονίζεται ότι «ο λαϊκιστής αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αγωνίζεται τώρα για την πολιτική του επιβίωση». Όπως γράφει ο υ Νίκος Χιδίρογλου στην εφημερίδα «Political» κι όμως, ενώ στο εσωτερικό της Τουρκίας η κοινωνική δυσαρέσκεια γιγαντώνεται, η εξωτερική πολιτική του Ερντογάν εμμένει σε αδιέξοδες επιλογές που ανοίγουν μέτωπα, όπως το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
«Αλλάζει η ισορροπία δυνάμεων»
Η διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του στρατηγού Χαφτάρ ώθησε σε ανούσιες θριαμβολογίες τον τουρκικό Τύπο που έγραψε για «εξέλιξη που θα αλλάξει την ισορροπία στη Μεσόγειο: Ένα ακόμη τουρκικό σοκ για την Ελλάδα», που «θα μπορούσε να διαταράξει την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο» («Yeni Safak») και άλλες εφημερίδες να αναφέρουν ότι με την έγκριση της συμφωνίας οι ελληνικές προσπάθειες ενεργειακών ερευνών θα αντιμετωπίσουν προβλήματα και ότι αυτό θα αλλάξει την ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης, οι Τούρκοι πανηγυρίζουν α. για το ότι «η Τουρκία θα αναζητήσει πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε διάφορες περιοχές του Πακιστάν», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ταγίπ Ερντογάν και β. για μια συμφωνία παραγωγής φυσικού αερίου (Production Sharing Agreement – PSA) που θα υπογραφεί μεταξύ της τουρκικής TPAO, της αζερικής SOCAR και της βρετανικής BP για το υπεράκτιο οικόπεδο Shafag-Asiman στην Κασπία Θάλασσα.
Δεν θόλωσαν τα νερά
Όσο και να δελεάσουν τον Λίβυο πολέμαρχο στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ για να αλλάξει τη στάση του, σε όποια μεθόδευση και αν προχωρήσουν οι γείτονές μας, δεν θα καταφέρουν να θολώσουν τα νερά. «Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο. Δεν αναγνωρίζεται από εμάς. Δεν αναγνωρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν αναγνωρίζεται από κανένα σοβαρό κράτος. Επομένως δεν υφίσταται κάποιο θέμα, ούτως ή άλλως. Αλλά
ακόμα περισσότερο, πριν από δύο περίπου μήνες, μια από τις δύο πιο μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες του κόσμου, η αμερικάνικη Chevron, ήρθε μέσα στα όρια του περιβόητου αυτού παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Και δέχτηκε, με βάση πρωτοβουλία της Ελλάδας, να κάνει έρευνες υδρογονανθράκων. Ακυρώνοντας στην
πράξη όλα αυτά περί δήθεν τουρκολιβυκού μνημονίου. Νομίζω ότι αποδίδουμε στη συζήτηση αυτή λίγο παραπάνω σημασία από ό,τι έχει. Διότι έχουμε τη Chevron και έχουμε και το ότι δεν αναγνωρίζεται από πουθενά αυτό το εξωφρενικό ούτως ή άλλως μνημόνιο», είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Real FΜ. Η στενή συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με τις αμερικανικές ExxonMobil και Chevron, οι οποίες χαίρουν της απόλυτης στήριξης του Λευκού Οίκου στην προσπάθειά τους για επέκταση των δραστηριοτήτων τους, εγγυάται την απρόσκοπτη ολοκλήρωση των ερευνών τους στα θαλάσσια οικόπεδα στα νότια της Κρήτης και αυξάνει το άγχος της Άγκυρας, η οποία βλέπει τους άνομους σχεδιασμούς της να πέφτουν στο κενό. Το ίδιο ισχύει και με την ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο και το Ισραήλ, έργο το οποίο η Τουρκία προσπαθεί να εμποδίσει.
Ψυχρολουσίες για τους Τούρκους
Η Άγκυρα προσπαθεί να «ανοίξει» τις δουλειές της και να επεκτείνει την επιρροή της, διαβρώνοντας, χρηματίζοντας και εξαχρειώνοντας, βρίσκεται όμως συνεχώς αντιμέτωπη με πισωγυρίσματα. Η ρωσική Gazprom εγκαταλείπει την Τουρκία, ακυρώνοντας τα σχέδιά της για την κατασκευή εκεί κέντρου διανομής φυσικού αερίου. Την ίδια ώρα, η ανησυχία της Άγκυρας για τη σχέση της με τις Βρυξέλλες στο στρατιωτικό πεδίο, ειδικά μετά τις παρεμβάσεις της Αθήνας, είναι έκδηλη. Σύμφωνα με την αγγλόφωνη «Daily Sabah», «οποιαδήποτε πιθανή συμφωνία ασφαλείας μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ πρέπει να είναι δίκαιη». Η Μόσχα επιφύλασσε όμως νωρίτερα και άλλη μια δυσάρεστη έκπληξη στην Τουρκία, αφήνοντάς την εκτός της διαχείρισης και διοίκησης στον πυρηνικό σταθμό που κατασκεύασε η ρωσική Rosatom στη Μερσίνα.
