Είναι μια πικρή αλλά απόλυτα ρεαλιστική διαπίστωση για τη σύγχρονη πολιτική επικοινωνία.
Οι αριθμοί και οι σελίδες των προγραμμάτων συχνά καταλήγουν στα αζήτητα, επειδή η ανθρώπινη ψυχολογία λειτουργεί με το συναίσθημα και την προσδοκία, όχι με τη λογιστική.
- του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
Σε κάθε προεκλογική περίοδο, τα επιτελεία των κομμάτων επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου για τη σύνταξη πολυσέλιδων προγραμμάτων.
Οικονομικοί δείκτες, μεταρρυθμίσεις και θεσμικές αλλαγές παρατίθενται με σχολαστικότητα,
στην προσπάθεια να πειστεί το εκλογικό σώμα για τη σοβαρότητα του κάθε σχηματισμού.
Ωστόσο, η πραγματικότητα στην κάλπη είναι συχνά διαφορετική.
Τα κόμματα πουλάνε προγράμματα, αλλά ο κόσμος αγοράζει ελπίδα.
Η αποστασιοποίηση των πολιτών από τα κομματικά προγράμματα δεν οφείλεται απαραίτητα σε αδιαφορία, αλλά σε μια βαθιά εδραιωμένη κρίση εμπιστοσύνης.
Μετά από δεκαετίες ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, ο μέσος ψηφοφόρος αντιμετωπίζει τις προγραμματικές δηλώσεις ως «λογοτεχνία» χωρίς αντίκρισμα. Κανείς δεν έχει πλέον την υπομονή να αναλύσει δημοσιονομικά μεγέθη, όταν η καθημερινότητά του πιέζεται από την αβεβαιότητα.
Αυτό που αναζητά ο πολίτης δεν είναι ένας τεχνοκράτης που θα του διαβάσει μια λίστα με μέτρα, αλλά ένας ηγέτης που θα του προσφέρει ένα ρεαλιστικό όραμα.
Το όραμα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ή ένα ψεύτικο «θα». Είναι η ικανότητα να περιγράψεις έναν προορισμό που αξίζει τον κόπο, δείχνοντας ταυτόχρονα τον δρόμο για να φτάσουμε εκεί.
Η ελπίδα είναι το ισχυρότερο πολιτικό νόμισμα. Όταν όμως η ελπίδα στερείται ρεαλισμού, μετατρέπεται γρήγορα σε οργή.
Οι πολίτες σήμερα θέλουν να ακούσουν κάτι που να αγγίζει την ψυχή τους, αλλά να αντέχει στη βάσανο της λογικής. Θέλουν να πιστέψουν ότι υπάρχει ένα σχέδιο που τους συμπεριλαμβάνει, που κατανοεί τις αγωνίες τους και που προτείνει μια διέξοδο από το τέλμα.
Η πολιτική, στην ιδανική της μορφή, δεν είναι η πώληση ενός προϊόντος, του προγράμματος,
αλλά η οικοδόμηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η νίκη δεν ανήκει σε εκείνον που έχει το πιο πολυσέλιδο βιβλίο προτάσεων, αλλά σε εκείνον που μπορεί να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα του κόσμου.
«Γιατί να ελπίζω ξανά;»
Το στοίχημα για το πολιτικό σύστημα είναι να μετατρέψει τα προγράμματα σε ζωντανές υποσχέσεις και το όραμα σε απτή πραγματικότητα.
