Καλησπέρα και καλή μας εβδομάδα!
Σίγουρα κανείς δεν ξεκινάει την εβδομάδα με τις καλύτερες προθέσεις ή διαθέσεις, αλλά το σημαντικό είναι ότι όποτε ξεκινάει η εβδομάδα, έχεις σίγουρα μια περιέργεια για το τι σου ξημερώνει. Βασικό ρόλο βέβαια σε αυτό, παίζει το Σαββατοκύριακο που προηγείται κάθε φορά. Οπότε, καλωσήρθατε στο πρώτο Deep State της ηρωικής εβδομάδας (έρχεται 25η Μαρτίου μην ξεχνιόμαστε). Πάμε να ξεκινήσουμε.
Η Αγανάκτηση Α.Ε.
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο πέρασε με τη γνώριμη συνήθεια του «αντιπολιτευόμενου» Τύπου: τίτλοι στο κόκκινο, καταγγελίες στο φουλ και μια μόνιμη αίσθηση ότι η χώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Άλλος βλέπει «καθεστώς», άλλος «πανικό στο Μαξίμου», άλλος «τέλος εποχής» και όλοι μαζί ψάχνουν μια είδηση που να στέκεται χωρίς δέκα θαυμαστικά και τρεις δόσεις υπερβολής.
Κάπως έτσι εξηγείται και το όνομα που μου ήρθε ως επιφοίτηση: Αγανάκτηση Α.Ε.. Όχι ως σχήμα λόγου, αλλά ως κανονική γραμμή παραγωγής. Παίρνεις ένα θέμα, όποιο κι αν είναι, του ρίχνεις «συγκάλυψη», «καθεστωτισμό», «οργή», το περνάς από το ίδιο φίλτρο και σερβίρεις ένα ενιαίο αφήγημα όπου όλα συνδέονται με όλα και στο τέλος πάντα κάποιος φταίει για τα πάντα. Το τελικό προϊόν είναι έτοιμο προς κατανάλωση: ένταση, θυμός και πολιτική μαυρίλα σε οικογενειακή συσκευασία.
Οι πολιτικοί «μετεωρολόγοι»
Από εκεί και πέρα, μπαίνουν στο παιχνίδι οι γνωστοί πολιτικοί «μετεωρολόγοι». Στην απέναντι όχθη έχουν βρει νέο χόμπι: να κοιτούν τη Νέα Δημοκρατία με το δελτίο καιρού στο χέρι. Ένας μορφασμός, μια καθυστέρηση, ένα βλέμμα στον διάδρομο και αμέσως βγαίνει έκτακτο δελτίο: «βαριά σύννεφα», «τριγμοί», «εσωτερική αναταραχή». Με μια ψιχάλα τη βάφτισαν καταιγίδα και με έναν ψίθυρο στήνουν ολόκληρη θεωρία εσωκομματικής κρίσης. Μόνο που η πραγματικότητα δεν τους ακολουθεί. Γιατί άλλο πράγμα οι φυσιολογικές ισορροπίες ενός μεγάλου κόμματος και άλλο το αφήγημα των «ρωγμών» που ψάχνουν με το κιάλι. Θέλουν τόσο πολύ να δουν κατακλυσμό, που στο τέλος μπερδεύουν τη δροσιά με τη νεροποντή.
Πολύ περιτύλιγμα, λίγο προϊόν
Και σαν να μην έφτανε η μετεωρολογία, υπάρχει και το άλλο μεγάλο ταλέντο της αντιπολίτευσης: το packaging. Γυαλιστερός τίτλος, βαριά λέξη, δραματική διατύπωση και έτοιμο το πολιτικό κουτί. Το ανοίγεις όμως και μέσα βρίσκεις… αέρα κοπανιστό. Γιατί καταγγελία χωρίς εναλλακτική δεν είναι πρόταση· είναι θόρυβος με κορδέλα. Στήνουν ύφος σκληρό, σχεδόν απειλητικό, αλλά στο περιεχόμενο μένουν από καύσιμα πριν καν ξεκινήσουν. Φωνάζουν για αποτυχία, μιλούν για κατάρρευση, προαναγγέλλουν «τέλος εποχής», αλλά όταν φτάνει η ώρα της ουσίας, αρχίζει η γνωστή σιωπή με υπόκρουση αγανάκτησης. Το κουτί υπάρχει, το περιτύλιγμα γυαλίζει, αλλά το προϊόν ακόμα αγνοείται.
Το Μαξίμου δεν τους έκανε το χατίρι
Κι εδώ αρχίζει ο πραγματικός τους εκνευρισμός. Περίμεναν ένταση. Ήθελαν νεύρα. Ονειρεύονταν βιαστικές κινήσεις, κάποιο στραβοπάτημα, κάτι που να μπορεί να γίνει πανό από το πρωί ως το βράδυ. Μόνο που το Μαξίμου δεν τους έκανε το χατίρι. Και αυτό, απ’ ό,τι φαίνεται, τους ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα. Γιατί η ψυχραιμία της κυβέρνησης χαλάει το σενάριο. Τι να το κάνεις το έτοιμο αφήγημα περί «πανικού», όταν απέναντι βλέπεις ρυθμό, συντονισμό και χαμηλούς τόνους; Έτσι αρχίζουν τα γνωστά: «ηρεμία πριν από τη θύελλα», «σιωπή που κάτι κρύβει», «χαμόγελα με νόημα». Δηλαδή, αν δεν τους δοθεί δράμα, θα το κατασκευάσουν μόνοι τους.
Οι μόνιμα ανήσυχοι της πλατείας
Και βέβαια, πάντα υπάρχουν και οι μόνιμα ανήσυχοι της πλατείας. Εκείνη η μικρή αλλά δραστήρια συνομοταξία σχολιαστών, κύκλων, ψιθυριστών και πρόθυμων παρατηρητών που ζει για τη στιγμή της μεγάλης ανατροπής. Κάθε μέρα κάτι «ακούει», κάτι «πιάνει», κάτι «βλέπει να έρχεται». Ένα βλέμμα γίνεται μήνυμα, μια συνομιλία βαφτίζεται παρασκήνιο, μια καθυστέρηση μετατρέπεται σε πολιτικό θρίλερ. Δεν τους αρκεί η πραγματικότητα· τη σπρώχνουν λίγο πιο πέρα, για να χωρέσει στο σενάριό τους. Μόνο που όσο ανεβάζουν την ένταση, τόσο αδειάζει το περιεχόμενο. Και στο τέλος μένει μόνο η αγωνία, χωρίς λόγο και χωρίς αποτέλεσμα.
Το πρόβλημα με όλη αυτή τη βιομηχανία δεν είναι ότι φωνάζει. Είναι ότι φωνάζει συνεχώς. Όταν όλα βαφτίζονται «σκάνδαλο», τίποτα δεν ξεχωρίζει. Όταν κάθε μέρα είναι «αποκάλυψη», η λέξη χάνει το βάρος της. Και όταν η ένταση γίνεται μόνιμη επαγγελματική συνήθεια, παύει να πείθει. Έτσι, η φασαρία περισσεύει, αλλά η πολιτική επίδραση μένει χαμηλά. Γιατί στο τέλος ο κόσμος δεν ζητά διαρκή αγανάκτηση. Ζητά καθαρές κουβέντες. Και όσο η «Αγανάκτηση Α.Ε.» επιμένει να πουλά το ίδιο προϊόν, θα μένει με γεμάτη βιτρίνα… αλλά άδειο ταμείο.
Ανησυχίες
Πολλή ανησυχία πέφτει στα Βόρεια της Αττικής μαθαίνω. Κακά τα ψέματα, είμαστε σε προεκλογική περίοδο και οι θέσεις στα Βόρεια είναι πολύ περιορισμένες. Έτσι, το πολυπρόσωπο γαλάζιο ψηφοδέλτιο φαίνεται πως έχει πολλές… νάρκες! Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως πάμε για μια πολύ μεγάλη έκπληξη στις πρώτες δύο θέσεις, με τον ψηλό να είναι πολύ μπροστά στην πολιτική του παρουσία. Από εκεί πέρα όμως, τα πράγματα από την 4η θέση και κάτω, είναι πολύ, είναι πάρα πολύ ρευστά. Και για να μη λέτε ότι μιλάω χωρίς ονόματα και με κατηγορήσετε ότι παίζω, θα σας πω ότι η πρώτη τριάδα είναι σίγουρη Κωστής Άδωνις και Παύλος (χωρίς αυτή τη σειρά απαραίτητα και εδώ ακριβώς είναι η προαναφερθείσα «βόμβα») αλλά από εκεί και πέρα, είναι πολύ δύσκολες οι συνθήκες για όλους. Φαίνεται η Νίκη να έχει ένα προβάδισμα, αυτό δύσκολα θα αλλάξει. Και μετά; Το χάος. Μάχη στήθος με στήθος. Πολύ πολύ ενδιαφέρουσα η γαλάζια μάχη λοιπόν.
Αυτά για σήμερα και ξεκινάει μια χαρά η εβδομάδα. Είναι αρκετά για τώρα. Τα επόμενα, στο επόμενο επεισόδιο. Να προσέχετε και να περνάτε άψογα.
