Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ανακάλυψε ξαφνικά «θεσμικά παράδοξα» αποκλειστικά και μόνο στα μειονοτικά χωριά της Θράκης, υψώνοντας σημαία αξιοκρατίας για τους εκπαιδευτικούς.
Ωστόσο, το timing και η στόχευση της παρέμβασης αφήνουν εύλογες απορίες. Όταν η κριτική μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικής ευαισθησίας σε έναν τόσο ευαίσθητο γεωπολιτικά χώρο, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιον τελικά εξυπηρετεί αυτή η ρητορική. Πρόκειται για ειλικρινή αγωνία υπέρ της ισονομίας ή για ακόμη μια προσπάθεια πολιτικής εργαλειοποίησης ενός ιδιαίτερου θεσμικού καθεστώτος με όρους εντυπώσεων;
Στην Κουμουνδούρου φαίνεται να ξεχνούν πως όταν ανοίγεις τέτοια ζητήματα χωρίς καθαρό σχέδιο και χωρίς να σταθμίζεις τις ιδιαιτερότητες της περιοχής, κινδυνεύεις να θολώσεις τα νερά εκεί που απαιτείται απόλυτη καθαρότητα.
Κάποιοι στην αξιωματική αντιπολίτευση μάλλον παίζουν με τις λέξεις σε ένα γήπεδο όπου οι λέξεις έχουν πολύ μεγαλύτερο βάρος από όσο αντέχει η μικροπολιτική τους σκοπιμότητα.
