Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που έγινε παγκόσμιο σύμβολο σθένους απέναντι στη φρίκη, επιστρέφει στο προσκήνιο με την κυκλοφορία των απομνημονευμάτων της.
Το βιβλίο, που φέρει τον ελπιδοφόρο τίτλο «Ύμνος στη ζωή», κυκλοφόρησε σήμερα, καταγράφοντας με συγκλονιστική ειλικρίνεια τους μαζικούς βιασμούς που υπέστη από τον ίδιο της τον σύζυγο και δεκάδες άλλους άνδρες στο σπίτι τους, στη νότια Γαλλία.
Στις σελίδες του, η 73χρονη Πελικό δεν περιγράφει μόνο τον εφιάλτη που βίωσε επί σειρά ετών, αλλά εξηγεί και την ιστορική της απόφαση να επιβάλει μια ανοιχτή δίκη, αρνούμενη τη διαδικασία κεκλεισμένων των θυρών, καθώς όπως γράφει στην αυτοβιογραφία της: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…)
Με τη φράση «η ντροπή πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο», η Πελικό κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική της τραγωδία σε μια παγκόσμια μάχη κατά της σεξουαλικής βίας, αναγκάζοντας ακόμη και τη γαλλική κυβέρνηση να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές στη νομοθεσία περί βιασμών.
«Κανείς, πέρα απ’ όσους θα εμπλέκονταν στη δική, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές, μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους» γράφει.
«Στην κόλαση και πίσω»
Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό τονίζει ότι η αστυνομία αρχικά τη ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της, συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους.
Όταν εκείνη απάντησε πως όχι, τότε της έδειξαν φωτογραφίες στις οποίες εμφανιζόταν η ίδια, αναίσθητη στο κρεβάτι, με άγνωστους άνδρες.
«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», εξηγεί στο βιβλίο της.
Στη συνέχεια περιγράφει πώς επέστρεψε στο σπίτι της και άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του», γράφει.
Επίσης αποκαλύπτει το πόσο δύσκολο της ήταν να εξηγήσει στους φίλους της και κυρίως στα παιδιά της τι συνέβη, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».
Εκτός από τον σύζυγο της Πελικό, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν επειδή βίαζαν τη Ζιζέλ όσο εκείνη ήταν ναρκωμένη.
«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου»
Στη διάρκεια της δίκης, η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της Ντομινίκ Πελικό, αλλά στα απομνημονεύματά της αναφέρει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις.
«Σκέφτηκες ποτέ ”πρέπει να σταματήσω”; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό», τονίζει.
Η Πελικό εξηγεί ότι πήρε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έχει λάβει από γυναίκες από όλο τον κόσμο και από τις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα.
«Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», εξηγεί.
«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», σημειώνει.
Στα απομνημονεύματά της η Πελικό περιγράφει ότι ξαναβρήκε την αγάπη με έναν άνδρα τον οποίο συνάντησε μέσω κοινών φίλων.
Το βράδυ που τον συνάντησε γράφει ότι «ήμουν μεθυσμένη από χαρά. Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».
