Να γίνει ξεκάθαρο από την αρχή: Πρόταση για Προανακριτική έχουν δικαίωμα και μπορούν να κάνουν μόνο οι βουλευτές.
Όσοι, λοιπόν, βουλευτές βγήκαν και είπαν ότι υπογράφουν (και υπέγραψαν) την «πρόταση των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών», εκτός από το ότι εκμεταλλεύονται με φαιδρότητα το όνομα και την ιδιότητα των «συγγενών», υπονομεύουν την ίδια τη δημοκρατία. Ακυρώνουν την ίδια τους την κοινοβουλευτική ιδιότητα, εμφανιζόμενοι ως πρόθυμα φερέφωνα κάποιου πολίτη, της κας Καρυστιανού εν προκειμένω. Αλλά κυρίως όλοι αυτοί, κατά παράβαση κάθε δημοκρατικού κανόνα, ανάγουν την κα Καρυστιανού, εκτός από μάνα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία, σε πολιτικό παράγοντα της χώρας, σε εκπρόσωπό τους, ακυρώνοντας κρίσιμα συστατικά του αγώνα της. Είναι οι ίδιοι βουλευτές μιας ετερόκλητης πολιτικής συμμαχίας που, μαζί -δυστυχώς- με «συστημικούς, είχαν ξεσπαθώσει κατά της ελληνικής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού για απόφαση αιγυπτιακού δικαστηρίου σχετικά με το ιδιοκτησιακό της Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά. Αντί για έρευνα και ανάλυση του σοβαρού αυτού θέματος (Μονή Σινά), κυριάρχησε η πρόχειρη και αδιασταύρωτη εκτίμηση.
Η ιστορία με τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά, όπως εξελίχθηκε μετά τη διαρροή μη έγκυρης πληροφορίας περί αρπαγής περιουσιακών στοιχείων και «λουκέτο», αλλά και η υπογραφή από 32 βουλευτές της «πρότασης των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών», δείχνει ένα μόνο πράγμα: Ότι η δημόσια ζωή επηρεάζεται και καθοδηγείται από ακραίες συμπεριφορές, από εμπαθείς και πρόχειρες αντιδημοκρατικές πολλές φορές τοποθετήσεις πολιτικών, καθώς και άσχετων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και από κουτσομπολιά στα σόσιαλ, που φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν και πολιτική ατζέντα. Ο βασικότερος μάλιστα ηθικός πανικός έχει να κάνει τον τελευταίο καιρό με την πολιτική της χώρας μας στη Μέση Ανατολή. Υιοθετούνται από πολιτικούς φορείς και πολίτες μόνον όσα προέρχονται από τη μία πλευρά και ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από έναν νέο αντισημιτισμό, που κάποιες φορές εκφράζεται βίαια (με την παρέμβαση διακοπής ομιλίας αντιπολιτευόμενου τον Νετανιάχου Ισραηλινού συγγραφέα, με την επίθεση ακύρωσης μπαρ στην Αθήνα επειδή έχει θαμώνες Ισραηλινούς, με τον ξυλοδαρμό Εβραίων στα Εξάρχεια, με την επίθεση σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας επειδή φιλοξενούν εκδηλώσεις Ισραηλινών κ.λπ.) και τελευταία με παραινέσεις ώστε να κριθούν «ανεπιθύμητοι» Ισραηλινοί τουρίστες, που επισκέπτονται τη χώρα μας.
Η «πολιτική του ξυλολίου», δυστυχώς, επεκτείνεται σε όλη τη δημόσια σφαίρα και στοιχειώνει τον δημόσιο λόγο. Έναν λόγο «μονόπλευρο», πολλές φορές κενό περιεχομένου, που αρκείται μόνο να μεμψιμοιρεί, να θρηνεί και να οδύρεται.
του Φώτη Σιούμπουρα
