«Η στρατηγική της κυβέρνησης πίστωσε στη γείτονα Τουρκία τον απαραίτητο διπλωματικό χρόνο, ώστε να εξωραΐσει τη θέση της απέναντι στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ», δηλώνει στην epolitical, και τον Γιάννη Παργινό, o Αν. Τομεάρχης Εξωτερικής Πολιτικής , της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ΕΛ.Α.Σ, Παυσανίας Παπαγεωργίου, με αποτέλεσμα «να επανατοποθετηθεί γεωπολιτικά σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για αυτήν».
Προσθέτει ταυτόχρονα ότι, «Η Ελλάδα οφείλει να κινείται αδιαλείπτως και με σαφήνεια», σεβόμενη πάντα το Διεθνές Δίκαιο, «με ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και αποτρεπτική ισχύ που να μπορεί να στηριχθεί όλο και περισσότερο στις δικές της δυνάμεις και δυνατότητες».
Επιπλέον ξεκαθαρίζει, ότι, «Η θωράκιση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί μια αδιαπραγμάτευτη εθνική αναγκαιότητα», εξηγώντας ωστόσο, πως, «Το μείζον ζήτημα, είναι το «πώς» σχεδιάζεται αυτή η άμυνα, με τι κόστος για την εθνική οικονομία και με ποια ανταποδοτικότητα».
Η πρώτη άνοδος του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, εν όψει ΔΕΘ, στις 2 Σεπτέμβρη, πριν τα εγκαίνια με τον πρωθυπουργό, προκάλεσε την αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας με το επιχείρημα ότι παραβιάζει ένα πρωτόκολλο δεκαετιών. Αλήθεια, γιατί αυτή η βιασύνη, πού στοχεύει και τι απαντάτε στη ΝΔ;
Τη Νέα Δημοκρατία δείχνει να την ανησυχεί η παραβίαση της επικοινωνιακής υπεροπλίας που έχει επιβάλει τα χρόνια της διακυβέρνησής της. Η προσπάθειά της να περιβάλει με έναν μανδύα «εθιμοτυπικής τάξης» έναν ημερολογιακό προγραμματισμό που δεν της βγήκε, αποδεικνύει την επιτελική της αμηχανία. Τα πραγματικά πρωτόκολλα της πολιτικής τα ορίζουν οι πιεστικές ανάγκες των πολιτών και των παραγωγικών φορέων. Σε αυτά, ναι, πρέπει πράγματι όλος ο πολιτικός κόσμος να βιαστεί και να προσφέρει τις αναγκαίες λύσεις.
Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι τη συνειδητή επιλογή προτεραιότητας: να ακούσουμε την κοινωνία και τους εκπροσώπους της παραγωγής, χωρίς να στηθεί το γνωστό σκηνικό των εξαγγελιών χωρίς αντίκρισμα. Η Θεσσαλονίκη και η περιφέρεια δεν χρειάζονται άλλη μία επικοινωνιακή παράσταση· καθαρές, κοστολογημένες και ρεαλιστικές απαντήσεις για την ακρίβεια, το ενεργειακό κόστος και την αναπτυξιακή υστέρηση χρειάζονται και διεκδικούν. Και το πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης δίνει κάθε χρόνο την ευκαιρία στους πολιτικούς και σε όσους συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο να αναδείξουν την κοινωνική πραγματικότητα, και όχι να την κρύψουν πίσω από την αυλαία του κυβερνητικού μονολόγου.
Στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής και της πολιτικής υγείας, θα υπάρξουν προτάσεις και ποιες;
Ο άξονας των κοινωνικών πολιτικών είναι αυτός που κατά τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τα ισχυρότερα πλήγματα. Χωρίς κοινωνικό κράτος μένει ασπόνδυλη η απαραίτητη κοινωνική συνοχή. Η ύπαρξη και η ενίσχυσή του είναι προϋπόθεση δημοκρατικής σταθερότητας. Θα παρουσιαστούν προτάσεις μας που θα βάλουν ξανά στέρεες βάσεις:
Στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ): Όπου οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται μακριά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και το μόνιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό πρέπει να καλύψει ξανά τις ποσοτικές ανάγκες του Συστήματος.
Στη Δημόσια Παιδεία και Έρευνα: Όπου η στήριξη του δημόσιου πανεπιστημίου και του δημόσιου σχολείου θα κριθεί μέσα από την αναβάθμιση των υποδομών, την ποσοτική επάρκεια των εκπαιδευτικών και την ποιοτική αναβάθμιση της ύλης, που πλήττονται σε κοινή διαπίστωση όλων των κομμάτων.
Στη Στεγαστική Πολιτική: Όπου η δημιουργία Δημόσιου Αποθέματος Κοινωνικής Κατοικίας, η αξιοποίηση ακινήτων του δημοσίου, η ρύθμιση της βραχυχρόνιας μίσθωσης σε κορεσμένες ζώνες και η επιδότηση ενοικίου με κοινωνικά και εισοδηματικά κριτήρια για νέα ζευγάρια και φοιτητές συζητιέται συχνά, αλλά βλέπουμε ότι δεν εφαρμόστηκε αποτελεσματικά.
Στο Δημογραφικό και την ενδυνάμωση της Οικογένειας: Όπου η ύπαρξη ολοκληρωμένου δικτύου βρεφονηπιακών σταθμών για όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς και η ενίσχυση της μητρότητας και στις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες είναι ζητήματα, μεταξύ πολλών άλλων, που δεν μπορούν πλέον να παραμένουν στάσιμα ή άλυτα.
Στα Ελληνοτουρκικά, παρατηρείται μια όξυνση τις τελευταίες ημέρες. Ποια ερμηνεία δίνετε, ποιες μπορεί να είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης και τι θα προτείνατε;
Τώρα αποκαλύπτονται τα δομικά όρια του κυβερνητικού αφηγήματος περί «ήρεμων νερών» και τα όσα δεν έγιναν την περίοδο της αποκαλούμενης «νηνεμίας». Η στρατηγική της κυβέρνησης πίστωσε στη γείτονα Τουρκία τον απαραίτητο διπλωματικό χρόνο, ώστε να εξωραΐσει τη θέση της απέναντι στην Ε.Ε. Και το Ν.Α.Τ.Ο. και να επανατοποθετηθεί γεωπολιτικά σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για αυτήν.
Τα όσα συζητούνται εκτεταμένα στους πολιτικούς κύκλους που βρίσκονται τόσο απέναντι όσο και δίπλα στην ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα της σημερινής κυβέρνησης οδηγούν στο έξης συμπέρασμα: είτε ότι υπήρξε μια περίοδος μυστικής διπλωματίας και επικοινωνιακής διαχείρισης σοβαρών γεωπολιτικών προκλήσεων —η οποία αποδεικνύεται πλέον ότι ήταν επιβαρυντική και αποτυχημένη— είτε ότι δεν υπηρετήθηκε επαρκώς η γραμμική εθνική στόχευση στην εξωτερική πολιτική. Και τα δύο είναι δυστυχώς ιδιαιτέρως επικίνδυνα και επιβλαβή στο αποτέλεσμά τους. Πρέπει άμεσα να περάσουμε από την απλή εκμετάλλευση της συγκυριακής ύφεσης στην πολύπλευρη και ενεργητική υπηρέτηση του διαρκούς εθνικού σκοπού.
Η Ελλάδα οφείλει να κινείται αδιαλείπτως με σαφήνεια, αυτοπεποίθηση και προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο. Με εθνικές κόκκινες γραμμές, με ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και αποτρεπτική ισχύ που να μπορεί να στηριχθεί όλο και περισσότερο στις δικές της δυνάμεις και δυνατότητες.
Η κυβέρνηση συχνά προβάλλει τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων ετών ως τη μοναδική, αδιαπέραστη ασπίδα της χώρας απέναντι σε κάθε εξωτερική απειλή. Ποια είναι η δική σας προσέγγιση για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας και πώς κρίνετε τη σημερινή πολιτική των εξοπλισμών;
Η θωράκιση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί μια αδιαπραγμάτευτη εθνική αναγκαιότητα. Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των προκλήσεων που αντιμετωπίζει στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο , οφείλει να διαθέτει ισχυρή και σύγχρονη άμυνα. Το μείζον ζήτημα, ωστόσο, είναι το «πώς» σχεδιάζεται αυτή η άμυνα, με τι κόστος για την εθνική οικονομία και με ποια ανταποδοτικότητα.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αντιμετωπίζει τις αμυντικές δαπάνες πρωτίστως ως εργαλείο επικοινωνιακής διαχείρισης. Προχωρά σε εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων με διαδικασίες που πρέπει να μελετηθούν και να σχεδιαστούν ξανα αρμοδίως, χωρίς μακρόπνοο εθνικό αμυντικό σχεδιασμό και, το κυριότερο, αγοράζοντας αποκλειστικά «από το ράφι». Την ίδια στιγμή που δαπανώνται τεράστια ποσά, η εγχώρια αμυντική βιομηχανία (ΕΑΒ, ΕΑΣ) απαξιώνεται συστηματικά και οδηγείται σε μαρασμό.
Η δική μας προσέγγιση για την αποτροπή είναι συνολική και βασίζεται σε τρεις ξεκάθαρους άξονες: Ορθολογικός Σχεδιασμός, Διαφάνεια και Λογοδοσία, Αναγέννηση της Εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας.
Δεν πρέπει όμως ποτέ να παραλείπουμε έναν ιστορικά επιβεβαιωμένο κανόνα: για την πραγματική αποτροπή δεν αρκεί μόνο η αγορά οπλικών συστημάτων. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι απαραίτητο να υποστηρίζονται από μια ισχυρή, παραγωγικά ανεξάρτητη εθνική οικονομία, να προστατεύουν μια συνεκτική κοινωνία και να συνεργάζονται με μια πολυδιάστατη, ενεργητική διπλωματία.
Στον προθάλαμο της νέας πρωτοβουλίας, περιμένουν πολλοί παραιτηθέντες ή ανεξάρτητοι πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Πότε θα τους δούμε στην οργανωτική δομή του νέου φορέα;
Είναι αλήθεια ότι η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα βρήκε άμεσα πολύ μεγάλη ανταπόκριση στη βάση των πολιτών, όπως και το επεδίωκε. Είναι φυσικό, λοιπόν, εφόσον ο κόσμος στηρίζει το εγχείρημα, πολλοί ενεργοί πολιτικοί να θέλουν και αυτοί να το δυναμώσουν: πολιτικές πρωτοβουλίες, συλλογικότητες αλλά και μεμονωμένες προσωπικότητες.
Η διεύρυνση του προοδευτικού χώρου δεν ολοκληρώνεται μέσω παρασκηνιακών διαβουλεύσεων ούτε προσωπικών στρατηγικών επιβίωσης. Αυτό το οποίο έχει δομηθεί μέσα στους τελευταίους μήνες δεν έχει χαρακτηριστικά υποδοχής στελεχών, αλλά χαρακτηριστικά μεταλαμπάδευσης μιας αντίληψης ευρείας, δημοκρατικής και συμμετοχικής σε όποια και όποιον θέλει να γίνει μέρος του υπηρετώντας την πρωτοβουλία και τη συλλογικότητα. Υπηρετώντας την επόμενη μέρα και το αύριο της κοινωνίας, της οικονομίας, των πολιτών.
