Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης στη Νομική Σχολή, άγνωστοι κουκουλοφόροι με κράνη και φουλ φέις κουκούλες εισήλθαν να διαλύσουν εκδήλωση. Απειλούσαν φοιτητές και καθηγητές, τους διαβεβαίωναν «τελειώσατε τώρα», ενώ τραυμάτισαν με πυροσβεστήρα και πτυσσόμενα γκλοπ φοιτητή που προσπάθησε να τους απωθήσει.Είναι ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα τελετουργικής βίας που μαστίζει δεκαετίες τα πανεπιστήμια; Δυστυχώς όχι.
Θα γεμίζαμε σελίδες, αν καταγράφαμε με λεπτομερή αναφορά ανάλογα περιστατικά, απόρροια του… γενναίου φοιτητικού κινήματος της αγριότητας. Τότε που φοιτητές με αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων (!) έκτιζαν καθηγητές στα γραφεία τους ή τους αιχμαλώτιζαν εντός αυτών, απαγορεύοντάς τους να πάνε ακόμη και στην τουαλέτα!
Δεν είναι βέβαια «ένα ακόμη περιστατικό» η επίθεση στον διδακτορικό φοιτητή στη Νομική. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς ηθικής αποσάθρωσης, που φέρει την υπογραφή όλων εκείνων που χρόνια τώρα αποφεύγουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Όλων όσοι βαφτίζουν τη δειλία «ουδετερότητα» και την αδράνεια «σεβασμό στην πολυφωνία». Όμως η πανεπιστημιακή κοινότητα, η κυβέρνηση και μαζί της η κοινωνία ολόκληρη δεν μπορεί να συνεχίσουν να παρακολουθούν ως θεατές την αποκαθήλωση του δημόσιου χώρου. Αλλά έως πότε θα αφήσουμε τα πανεπιστήμια στο έλεος της βίας; Θα συνεχίσουμε να θυσιάζουμε την ασφάλεια και την ελευθερία στην αποθέωση του ψευτοπροοδευτισμού των τραμπούκων-κουκουλοφόρων; Μήπως οι διοικούντες τα πανεπιστήμια θεωρούν πως η ενασχόληση με την επιστήμη και την ερευνητική εργασία είναι πια μια «πρόκληση» που δικαιολογεί την επίθεση με πυροσβεστήρα στο κεφάλι;
Μήπως η «προοδευτική» αντιπολίτευση έχει τη στρεβλή αντίληψη μιας πεπαλαιωμένης Αριστεράς, που έχει παραμείνει καθηλωμένη στα μετεμφυλιακά χρονικά και θεωρεί κάθε πράξη παραβατικότητας ως εξεγερσιακή στάση αμφισβήτησης του κυρίαρχου συστήματος;Και κάθε απόπειρα εύρυθμης λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ως αστυνομική καταστολή;Μήπως από την αντίπερα όχθη υπάρχει μια φοβική και ενοχική φιλελεύθερη Κεντροδεξιά, καθηλωμένη και αυτή, όσον αφορά την επιβολή της έννομης βίας για προστασία του κοινωνικού αγαθού; Μήπως αφοπλίζεται, αν δεν παραλύει, απέναντι στις «αριστερές» και αναρχοαυτόνομες καταγγελίες περί αστυνομοκρατίας, κάθε που επιχειρεί να επιβάλει την ευταξία στους πανεπιστημιακούς χώρους;
Η σιωπηρή διάλυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας που τόσο πομπωδώς είχε ανακοινωθεί, και με την οποία συμφωνούσε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, το καταδεικνύει.Ναι, στις δημοκρατίες η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία. Στην κοινωνία και στα Πανεπιστήμια θα αλλάξει κάτι, όταν η βία θα αντιμετωπίζεται όχι γενικώς και αορίστως, αλλά με όλα τα ιδεολογικά και πολιτικά συνδηλούμενα. Όταν οι τραμπούκοι θα έχουν χρώμα και όταν γίνει πλειοψηφικά αποδεκτό πως η βία αυτών που εισέβαλαν τις προάλλες στον «Ιανό» για να φιμώσουν ελεύθερες φωνές μπορεί να οδηγήσει, όπως και οδήγησε, στη βία των «παιδιών», των κουκουλοφόρων της Νομικής.Αν δεν γίνει κοινή συνείδηση πως εδώ δεν έχουμε «παιδιά», αλλά αντισυστημικούς τραμπούκους ικανούς για τα πάντα, τότε θα συζητούμε αενάως για το πόσο κακή είναι η βία, χωρίς να την αντιμετωπίζουμε.
του Φώτη Σιούμπουρα
