Η πατρίδα μας διατηρεί μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο, στην οποία τα πολιτικά κόμματα έχουν παραρτήματα στα πανεπιστήμια. Και μάλιστα αυτά τα παραρτήματα έχουν λόγο και άποψη επί παντός του επιστητού. Από τις διεθνείς εξελίξεις μέχρι τις… συντάξεις.
Φοιτητικές ενώσεις ασφαλώς και υπάρχουν σε άλλες χώρες. Όμως δεν έχουν κομματική σύνδεση και οι δραστηριότητές τους εξαντλούνται σε θέματα σπουδών. Στην Ελλάδα, οι φοιτητικές παρατάξεις λειτουργούν ως κομματικές ακαδημίες για την ανάδειξη νέων στελεχών και την άσκηση πιέσεων στο πανεπιστημιακό περιβάλλον.
Και μην κοροϊδευόμαστε: Όλοι γνωρίζουμε για τα υπόγεια νταβατζιλίκια, την προμήθεια βοηθημάτων και σημειώσεων, την πίεση προς τους καθηγητές κ.λπ. Και όλα αυτά, μέσα σε ένα πλαίσιο εντελώς αναχρονιστικό, με τη γενιά της ψηφιακής εποχής να λερώνει τους τοίχους με τόνους χαρτιού, ενώ συχνά-πυκνά οι παρατάξεις αποτελούν και εστίες βίας.
Εντάξει, όλα αυτά ήταν απολύτως λογικά και αναμενόμενα στην πρώιμη Μεταπολίτευση. Όμως, σήμερα, το να πλακώνεσαι στα αμφιθέατρα για τη νίκη του σοσιαλισμού ή την επικράτηση των φιλελεύθερων ιδεών είναι εκτός τόπου και εποχής.
Μπορεί με τον καιρό όλο αυτό να ατονήσει, μια και έχει χάσει πολύ από τη δυναμική άλλων εποχών. Φαίνεται, άλλωστε, από το μικρό ποσοστό συμμετοχής και την κοινωνική αδιαφορία για τα αποτελέσματα των εκλογών, που εν προκειμένω διεξήχθησαν την περασμένη εβδομάδα και, φυσικά, διαφέρουν ανά παράταξη.
Προκαλεί όμως θλίψη όταν βλέπεις έστω ένα τμήμα από το πιο νέο και ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας να μετατρέπει τα πανεπιστήμια σε θερμοκοιτίδα της εθνικής παθογένειας του κομματισμού. Μήπως ήλθε η ώρα τα κόμματα, ασφαλώς τα «συστημικά» (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), να σκεφτούν σοβαρά και να κάνουν κάτι, προκειμένου να μειωθεί η κομματική παρέμβαση στην ανώτατη εκπαίδευση;
του Φώτη Σιούμπουρα
