Εγώ αν ενδιαφέρεσαι είμαι καλά μια και άφησα πίσω μου την Τσικνοπέμπτη και έχω μπροστά μου την Καθαρά Δευτέρα… Πέρα από αυτά, διάγουμε μήνα καρναβαλιού, που ανετότατα θα μπορούσε να είναι ο εθνικός μας μήνας μια και είμαστε για τα καρναβάλια. Αν ήθελα να κάνω ένα «ρεσουμέ» (που λένε και στο χωριό μου… στο δικό σου χωριό το λένε περίληψη) θα έλεγα ότι όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές όλοι ψάχνονται! Το κακό είναι ότι κανένας δεν ξέρει γιατί ψάχνεται… Εδώ θέλω να πω πολλά περαστικά στην Μαρέβα η οποία έσπασε και τα δυο της χέρια (με τόση κατάρα που έχει φάει η γυναίκα…) και να της πω ότι την καταλαβαίνω αφόρητα διότι στα νιάτα μου και εγώ τα έχω σπάσει και τα δύο (όχι από κατάρες αλλά από μηχανή) Και για να μην μακρηγορώ βάλε καφέ να στα πω!
Σήμερα δεν θα ξεκινήσω με κουιζάκι αν και έχω. Θα ξεκινήσω με την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο (σικ!) η οποία το τελευταίο διάστημα κάπου χάνει, για να το πω όσο πιο ευγενικά μπορώ.
Και αυτό δεν το λέω τυχαία. Παρακολουθώ πολλά πολλά χρόνια το λεγόμενο (στη γλώσσα μας και στο χωριό μου) briefing καθαρά από επαγγελματική διαστροφή. Και μπορώ να πω ότι ο ψηλός (ο Μαρινάκης ντεεεεεεεεεε) δεν είναι κακός. Ο άνθρωπος κάνει τη δουλειά του τίμια, είναι ευγενής, έχει χιούμορ και είναι αρκετά κατατοπιστικός. Όχι ότι όλα αυτά που λέει μου αρέσουν (τι να κάνει ο άνθρωπος… η φωνή της κυβέρνησης είναι) όμως το παλεύει με τον καλύτερο τρόπο. Στο briefing λοιπόν υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι (λέμε τώρα) οι οποίοι θεωρούν είτε ότι βρίσκονται σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο (στο οποίο οφείλεις και να ξεκατινιαστείς και να το κάνεις λύσσα) είτε σε μια προσωπική κουβέντα με κάποιον αντίπαλο. Το αποτέλεσμα είναι η ενημέρωση να μετατρέπεται σε «γκομενίστικο» καυγά χαμηλότατου επιπέδου, με ερωτήσεις που έχουν ως στόχο έναν κίτρινο τίτλο ή μια χαμηλής ποιότητας ανάλυση.
Κάτι τέτοιο έγινε και πριν από λίγες ημέρες (για πολλοστή φορά) και ο Παύλος βγήκε από τα ρούχα του… Και έπεσαν όλοι οι «δημοκράτες» αυτής της χώρας να τον φάνε διότι απείλησε δημοσιογράφο!
Σοβαρά τώρα;
Δηλαδή εμείς (ως φάρα εννοώ) έχουμε κάθε δικαίωμα να προσβάλουμε, να προκαλούμε, να κιτρινίζουμε και να «την πέφτουμε» σε έναν αξιωματούχο (μην ακούσω καμιά παπάτζα του τύπου «ο δημοσιογράφος οφείλει…») και όταν εκείνος βγαίνει από τα ρούχα του, να κάθεται στα αυγά του;
Θα μου πεις συμφωνώ με αυτό που έγινε; Και ναι και όχι… Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα μπορούσε και ίσως θα έπρεπε, (για μια ακόμα πολλοστή φορά) να κρατήσει την ψυχραιμία του και να μην «απειλήσει» (έλα τώρα αηδίες…) τον δημοσιογράφο. Αυτό ήταν το «όχι»!
Το «ναι» είναι ότι δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να μετατρέπει σε τσίρκο μια διαδικασία, οπότε «ναι» εγώ δεν θα είχα μείνει στην απειλή και είμαι σίγουρος πως ούτε ο οποιοσδήποτε συνομιλητής του, θα έμενε εκεί. Και αυτό το θέμα το κλείνω εδώ με μια ευχή: Όλοι αυτοί οι συνάδελφοι και οι πολιτικοί που εκμεταλλεύονται τέτοιου είδους περιστατικά, καλό θα ήταν αρχικά να σκεφτούν τι θα έκαναν σε μια αντίστοιχη περίπτωση και, να βουτάμε που και που τη γλώσσα τους στο μυαλό τους (αν διαθέτουν) πριν μιλήσουν…
Και αφού τα είπα και ξεθύμανα πάμε στο κουιζάκι διότι εγώ δεν θα σε αφήσω έτσι…
Λοιπόοοοοοοον, έμαθα από την «λουλακένια» συνάδελφο και συναγωνίστρια ΔΔ, ότι ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο τοποθετήθηκε σχετικά με την δημοσκόπηση της ομόσταβλης Political και τον Ντε Γκρες. Της είπε λοιπόν ότι κάποιοι «ένοικοι» του Κοινοβουλίου ρωτήθηκαν για την πιθανότητα δημιουργίας κόμματος από τον Παύλο και κάποιοι από αυτούς δεν ήταν καθόλου αρνητικοί… Δηλαδή με λίγα λόγια της είπε ότι μπορεί και να τον ακολουθούσαν! Συμπλήρωσε δε ότι η Καρυστιανού είναι καμένη υπόθεσημια και το 30% της σημερινής αποδοχής που έχει στις εκλογές θα γίνει δύο… Εν ολίγοις τι μας είπε το πολύ προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο; Ότι η απειλή δεν λέγεται Μαρία αλλά Πάυλος! Βρε λες;
Έμαθα όμως και κάτι άλλο πολύ ζουμερό και ενδιαφέρον:
Η ιστορία του Παναγόπουλου, ήταν εδώ και αρκετό καιρό γνωστή, όχι όμως στο «αφεντικό» αλλά σε κάποιους χαμηλότερα, αλλά αρκετά ψηλά στην «πυραμίδα». Τώρα για να πω την αλήθεια μου δεν έμαθα ακόμα τι είπε το «αφεντικό», όταν έμαθε ότι κάποιοι από τους (κοντά) από κάτω το ήξεραν, αλλά που θα μου πάει… Θα το μάθω!
Εχω μια χαρμολύπη αυτές τις ημέρες. Και εξηγούμαι: Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έγινε προβλέψιμος και χωρίς σασπένς. Και αυτό διότι ούτε φραπέ έχει, ούτε Γερράρι, ούτε Ζωή ούτε τίποτα… Αυτή είναι η λύπη! Η χαρά είναι διότι ως από μηχανής Θεός εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο «βιδωμένος» πρόεδρος (ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ ντεεεεεε) οπότε ελείψει Ζωήςπροσπάθησα να τον ψάξω λίγο ώστε να κάνω τη δική και τη δική σουΖωή ολίγον καλύτερη… Αυτό είναι χαρά και με χαρά ξεκινώ:
Εχω λοιπόν και λέω: Όχι μια και δύο αλλά 7 φορές έχει επανεκλεγεί πρόεδρος της ΓΣΕΕ ο Γιάννης Παναγόπουλος, ο οποίος πρέπει να είναι πολύ «αγαπητός» στους εργαζόμενους γιατί αλλιώς δεν εξηγείται 20 χρόνια πρόεδρος της Συνομοσπονδίας των Εργαζομένων. Ή μήπως εξηγείται; Πάντως από το 2006 που έγινε πρόεδρος στη θέση του Χρήστου του Πολυζωγόπουλου οι καταγγελίες για εκτεταμένη νοθεία στα Συνέδρια της ΓΣΕΕ είναι και πολλές και από όλες τις πλευρές. Ποιος άλλωστε μπορεί να ξεχάσει τους περίφημους υπαλλήλους ζαχαροπλαστείων της Καβάλας που στο πικ τους έφταναν τους 800 κάτι που σημαίνει ότι υπήρχαν τουλάχιστον οι διπλάσιοι στην περιοχή που οπωσδήποτε θα μαστιζόταν από… ζάχαρο. Ξέρατε μήπως ότι στη Θεσσαλονίκη όχι μόνο υπάρχουν – το 2020 και όχι το 1970 – χιλιάδες θυρωροί οι περισσότεροι εκ των οποίων… ψηφίζουν στο σωματείο τους; Ή ότι η Φαρκαδόνα είναι το σύγχρονο Ντουμπάι όπου οι οικοδόμοι είναι περισσότεροι από τους κατοίκους; Νεκροί ψηφίσαντες, Εργατικά Κέντρα που καταδικάζονται για υπεξαιρέσεις και αλλάζουν ΑΦΜ σαν ποδοσφαιρικές ΠΑΕ, τριπλοψηφίες είναι μόνο λίγα από αυτά που συμβαίνουν στον θαυμαστό κόσμο των σωματείων που διαμορφώνουν συσχετισμούς στη ΓΣΕΕ, αλλά παραμένουν εντελώς άγνωστα στο ευρύ κοινό. Ο Παναγόπουλος όμως πάντα πρόεδρος. Είπαμε τον αγαπούν οι εργαζόμενοι και ας έχουν χάσει τη μισή τους αγοραστική δύναμη τα χρόνια που εκείνος είναι πρόεδρος.
Πάω τώρα στις θεωρίες συνομωσίας και στο ποιον «βλέπει» πίσω από τις καταγγελίες ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ…
Στα 20 χρόνια λοιπόν, που παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο Γιάννης Παναγόπουλος μία ή δύο φορές έχει αφήσει ανοιχτό -εντός της παράταξής του- το ενδεχόμενο να δρομολογήσει την διαδοχή του. Μάλιστα τις τελευταίες δύο φορές που εξελέγη ήταν διάχυτη η αίσθηση ότι η υποψηφιότητά του υπήρξε μόνο για να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή στήριξη από τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ και πως στη συνέχεια θα αποχωρούσε.
Ο άνθρωπος που προαλείφονταν για τη διαδοχή του κάποια στιγμή βαρέθηκε να περιμένει και το έκανε καθαρό στον πρόεδρο ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσει. Όταν μάλιστα ο Γιάννης Παναγόπουλος λίγες ημέρες αργότερα τον κάλεσε στο γραφείο του, ο ίδιος πίστευε ότι πρόκειται να του ανακοινώσει την παραίτησή του. Αντ’ αυτού όμως του ανακοίνωσε ότι τον διώχνει από την παράταξη. Από τότε έχει ξεκινήσει στη ΓΣΕΕ ένας ανηλεής πόλεμος μεταξύ των δύο, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από τις καταγγελίες για υπεξαίρεση και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος ο πρόεδρος θεωρεί ότι βρίσκεται ο συγκεκριμένος πρώην συνεργάτης του.
Και αφού σε ενημέρωσα για τον «βιδωμένο» πάω σε έναν άλλο «βιδωμένο» τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγιπ Ερντογαν ο οποίος συναντήθηκε με τον δικό μας Κυριάκο Μητσοτάκη.
Οφείλω να πω ότι ως σωστός επαγγελματίας γραφιάς παρακολούθησα το όλο project της συνάντησης με θρησκευτική ευλάβεια. Και παρά τις αναρθρες κραυγές κάποιων σχετικών και άσχετων περί της συνάντησης πρέπει να πω ότι ο ΚΜ τα πήγε πολύ πολύ καλά. Δεν θα το αναλύσω διότι σίγουρα έχει ακούσει και έχεις διαβάσει τα μύρια όσα.
Παρακολούθησα και τις δηλώσεις των δύο ηγετών (με θρησκευτική ευλάβεια επίσης) και επιλέγω να σταθώ στις τελευταίες φαρμακερες -η αλήθεια είναι- φράσεις του δικού μας ο οποίος είπε:
«Κλείνω, κ. Πρόεδρε, αγαπητέ Tayyip, με τη σκέψη ότι η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο Διεθνές Δίκαιο. Ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Kemal Atatürk».
Μετά από αυτό εγώ ένα έχω να πω και ας ακουστεί υπερβολικό: «βρε σατανά πως τον πετσόκοψες έτσι με το γάντι;»
Από όλες τις άναρθρες κραυγές που ακούστηκαν θα ήθελα (για συναισθηματικούς λόγους) να σταθώ σε μία… Σε αυτήν της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού!
Είπε λοιπόν ότι είναι προσβολή που πηγαίνει ο Μητσοτάκης στην Αγκυρα! Μεταξύ μας τα ίδια έλεγε και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Και άντε από τον κ. Σαμαρά να το δεχθώ… Όμως κυρία Μαρία μας είστε επιστήμων άνθρωπος, είστε εν δυνάμει πολιτικός, είστε κατά τα άλλα αξιόλογη… Μην τα πετάτε έτσι απλόχερα διότι με τέτοιες θέσεις δεν πάμε πουθενά. Ειδικά όταν τις πετάμε μη έχοντας ιδέα από ισορροπίες, από θέληση για ηρεμία, από εξωτερική πολιτική (χωρίς να θέλω να σας βάλω δύσκολα) και από διπλωματία… Είναι κρίμα να εκτίθεστε ξανά και ξανά. Και το λέω με την καλύτερη των προθέσεων!
Παραπάνω ένιωθα χαρμολύπη… Τώρα νιώθω «θυμολύπη»! Και αυτό διότι τον τελευταίο καιρό πολύ μου έρχεται στο μυαλό η Χρυσή Αυγή κάτι που απέχει παρασάγγας από την παιδεία μου και τα δημοκρατικά μου αισθήματα. Και το χειρότερο είναι ότι αιτία αυτώην των σκέψεων είναι η Ζωή! Ναι, ναι η Ζωή ρε φίλε…
Την γνωρίσαμε ως πρόεδρο της Βουλής (χάος!), την συναντήσαμε στα κάγκελα (χάος!), την κάναμε πρόεδρο κόμματος (χάος!), την είδαμε σε πορείες, σε απεργίες πείνας, σε Εξεταστικές (χάος, χάος, χάος!) και εσχάτως την παρακολουθούμε καθ’ εκάστην στον Ναό της Δημοκρατίας να βρίζει (μπροστά σε παιδιά δημοτικού σχολείου), να προσβάλει με τον χειρότερο τρόπο και να κακοποιεί (ακόμα και συντρόφους της). Κάτι τέτοιες στιγμές λοιπόν μου έρχεται στο μυαλό η εποχή της Χρυσής Αυγής και αναρωτιέμαι: Πόσο διαφέρει από τον Λαγό, το Κασιδιάρη ή τον ΜΙχαλολιάκο; Και πόσο πετυχημένη θα ήταν αν έκανε καριέρα ως Κασιδιάρης στη θέση του Κασιδιάρη; Ναι, ξέρω ότι είναι η άχρηστη απορία της ημέρας μια και η απάντηση είναι γνωστή (τουλάχιστον για μένα)!
Για να αλλάξω κλίμα και ύφος (συγχώρα με πιστέ μου αναγνώστη αλλά το έχω ανάγκη) θα ασχοληθώ με τον πρωταγωνιστή του πρώτου μου θέματος ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ψηλό της κυβέρνησης (τον Παύλο Μαρινάκη ντεεεεεε)
Λοιπόοοοοοον, ο ψηλός την Τρίτη εγκαινιάζει το πολιτικό του γραφείο! Μέχρι εδώ όλα καλά… Όμως, επειδή το αγόρι είναι «αλλιώς» (δεν περίμενα τίποτα λιγότερο) δεν θα είναι από τα εγκαίνια, αυτά τα βαρετά και ξενέρωτα! Όπως έμαθα λοιπόν από τον φίλο, συνάδελφο, συναγωνιστή και προσεχώς γαμπρουδάκι ΧΜ, ο Παύλος ετοιμάζει street party στην οδό Σόλωνος στο Νέο Ψυχικό! Όπως σημαίνει: Δύο Μητροπολίτες (Κύριλος και Γαβριήλ) για τον αγιασμό, 10 λεπτάκια ομιλία και μετά παρτάρα στο δρόμο για να γνωριστούμε καλύτερα! Αυτά έχω να πω προς το παρόν, αλλά την άλλη εβδομάδα δεσμεύομαι για εκτενές κουτσομπολιό δια στόματος ΧΜ που σίγουρα θα είναι εκεί!
Συνεχίζω σε ευχάριστο κλίμα και παραφράζω το «φιλική συμμετοχή οΓιώργος Νταλάρας» και το κάνω «φιλική συμμετοχή ΚωνσταντίνοςΑργυρός» διότι όπως και να το κάνουμε του αξίζει!
Μάθαμε λοιπόν ότι περιμένει το δεύτερο παιδάκι του και πολύ το χάρηκα διότι το ζευγάρι μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθές… Όταν όμως έμαθα ότι η Κίμπερλι θα το βαφτίσει ένιωσα μια εθνική ανάταση. Όχι μόνο διότι η Κίμπερλι γίνεται πιο Ελληνίδα από τις Ελληνίδες αλλά διότι όποια πέτρα των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων σηκώσεις ο Αργυρός είναι από κάτω! Μήπως στις επόμενες εκλογές ο ΚΜ να σκεφτεί σοβαρά αυτά τα δεδομένα; Μεταξύ μας παίζει να πετύχει το αγόρι μεγάλα πράματα…
Παραμένω σε mood εθνικής ανάτασης, φεύγω από τις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις και πάω στις Ελληνογερμανικές (με μια έντονη επιθυμία να βγάλω τον κακό μου εαυτό)
Βγήκε λοιπόν προχθές ο Μερτς (μεγάλο αφεντικό της Γερμανίας) και είπε -ούτε λίγο ούτε πολύ- ότι οι Γερμανοί είναι τεμπέληδες και ότι θα πρέπει να πάρουν παράδειγμα από τους Έλληνες! Κανονικά εδώ πρέπι να πω «δεν μεταδίδω άλλο» αλλά όοοοοοχι! Διότι αυτοί οι τύποι επι μια δεκαετία μας έτρωγαν τα σωθικά (μεταξύ μας άδικο δεν είχαν αλλά το έκαναν «λύσσα»). Τεμπέληδες μας ανέβαζαν, απατεώνες μας κατέβαζαν. Εχει όμως ο καιρός γυρίσματα και υπάρχει μια παροιμία που λόγω ΕΣΡ αδυνατώ να γράψω αλλά έχει σχέση με σεξ και φτωχούς… Επειδή είναι κακός αλλά ευγενής αυτό που έχω να πω στους Γερμαναράδες είναι ότι καλό θα ήταν να ακούσουν τον Καγγελάριό τους διότι τα καλύτερα δεν έρχονται γι’ αυτούς! (τα είπα και ξεθύμανα)
Και αφού με έπιασε η κακία μου μην πάει χαμένη. Οπότε θα ασχοληθώκαι με τον πρώην μου τον πρόεδρο Στεφάν (τον Κασσελάκη ντεεεεεεε)που μπορεί να μου λείπει αλλά τον ξεπέρασα!
Το αγόρι λοιπόν έκανε Συνέδριο (ή κάτι τέτοιο) και ως πρόεδρος (ή κάτι τέτοιο) κόμματος (ή κάτι τέτοιο) αποφάσισε και ανακοίνωσε ότι το μόνο που τον δυσκολεύει στο να μπει στη Βουλή είναι το όνομα! Οπότε πρότεινε να αλλάξει όνομα… Τι ήταν να το πει! Βγήκαν τόσο ο επικοινωνιολόγος Καραχάλιος και ο ικανότατος μουσικοσυνθέτης Μωραίτης και τον έσκισαν.
Σοβαρά τώρα;
Ο Νίκος Καραχάλιος απειλεί με αγωγές διότι λέει ότι του έφαγε το όνομα του κόμματος το οποίο είχε ευγενώς παραχωρήσει στον Ανδρέα Λοβέρδο, Ο έτερος Νίκος (νομίζω) Μωραίτης έλεγε κάτι άλλα ακατάληπτα και κάπως έτσι ο president κατάφερε για μια ακόμα φορά να παίζει με τα media… Και ξαναλέω, σοβαρά τώρα;
Σεβομαι το μεροκάματό μου οπότε θα κλείσω ασχολούμενος με -τι άλλο;- το ένδοξο ΠΑΣΟΚ (ωραία χρόνια!) μια και ελλείψει Στέφανου, έπεσα στην ανάγκη του…
Κοίτα τώρα τι γίνεται πιστέ μου αναγνώστη: Ο «θυμωμένος Νίκος» (ο Ανδρουλάκης ντεεεεεεε) την περασμένη εβδομάδα πήρε α λα μπρατσένα την Μιλένα Αποστολάκη και ανηφόρισε προς Θεσσαλονίκη για ένα «το κοπί τη πίτα»… (εδώ να πω ότι η κινητοποίηση ήταν τεράστια αλλά τα αποτελέσματα πενιχρά). Όμως λίγες μέρες πριν ο Παύλος Γερουλάνος ανηφόρισε και εκείνος ορος Κιλκίς αλλά με μια στάση στη Θεσσαλονίκη (ε, ήθελα να του πάρει -του προέδρου- τη μπουκιά από το στόμα). Βρέθηκε λοιπόν στην Θεσσαλονίκη όπου είχε διάφορες συναντήσεις Και τα πράγματα δεν πήγαν και εξαιρετικά, μια και πολύ γκρίνια αδελφέ μου! Όχι μόνο λόγω της ανύπαρκτης αντιπολιτευτικής «δράσης» του προέδρου αλλά και λόγω της επιλογής προσώπων που είναι κατώτερα των περιστάσεων (πόσο πιο κομψά να το πω;)
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο «θυμωμένος», δέχεται εισηγήσεις από τα παραπάνω πρόσωπα και σκέφτεται, να καταθέσει πρόταση μομφής κατά του Μητσοτάκη… Και επειδή εδώ θα κλείσω αυτό το πόνημα επιλέγω να παραμείνω ευγενή και θυμηθώ μόνο την παλαιά ρήση που λέει «ο γάιδαρος κι αν γεράσει, περπατησιά δεν αλλάζει»…
Πιστέ μου αναγνώστη τέλος και για σήμερα! Και αν κατάφερες να φτάσεις μέχρι εδώ τις ευχές μου με… …φιλιά στο σπίτι και καλή σταδιοδρομία!
