Σιωπηλή, βουρκωμένη και ντυμένη στα μαύρα ήταν η Τούμπα, σε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Χιλιάδες φίλοι της ομάδας βρέθηκαν στο γήπεδο, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, για να πουν το τελευταίο «αντίο» στα επτά αετόπουλα που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία.
Στην κερκίδα, πολλοί κρατούσαν ένα κεράκι, ενώ από τα μεγάφωνα ακουγόταν διαρκώς το τραγούδι «Η πόλη της σιωπής», συνδεδεμένο με μια άλλη μαύρη σελίδα της ιστορίας του συλλόγου, την τραγωδία των Τεμπών το 1999. Οι στίχοι αντηχούσαν βαριά σε ένα γήπεδο που έμοιαζε να κρατά την ανάσα του.
«Κι αν σίγησε η φωνή σου σ’ ακούω να μου μιλάς
Μου λες στη Θύρα 4 πως είσαι εσύ με μας
Μου λες από τα αστέρια πως τώρα μας κοιτάς
Πως χαίρεσαι μαζί μας μαζί μας και πονάς»
Είκοσι έξι χρόνια μετά, η οικογένεια του ΠΑΟΚ βίωσε ξανά τον ίδιο πόνο. Πριν από τη σέντρα του αγώνα με τον Πανσερραϊκό, του πρώτου εντός έδρας μετά την τραγωδία, εκτυλίχθηκαν σκηνές βαθιάς συγκίνησης. Αρκετή ώρα νωρίτερα, εκπρόσωποι των οργανωμένων οπαδών άφησαν στεφάνια μπροστά από τα κάγκελα της Θύρας 4, τιμώντας τη μνήμη των συνοπαδών τους.
Λίγο αργότερα, διαιτητές και οι 22 ποδοσφαιριστές εμφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο φορώντας μπλουζάκια με την επιγραφή «27/01/2026 – ΑΘΑΝΑΤΟΙ» και κατευθύνθηκαν όλοι προς τη Θύρα 4, αφήνοντας στεφάνια και λουλούδια.
Το μοναδικό σύνθημα που ακουγόταν στην Τούμπα ήταν ένα: «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε». Το ίδιο σύνθημα ακούστηκε και μετά από κάθε γκολ του ΠΑΟΚ, όχι ως πανηγυρισμός, αλλά ως φόρος τιμής.
Η κορύφωση ήρθε στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης, όταν σε όλες τις θύρες του γηπέδου άναψαν χιλιάδες πυρσοί. Στις 27 Ιανουαρίου 2026 χάθηκαν τα επτά αετόπουλα και σε εκείνο το λεπτό, το σπίτι τους και τα αδέρφια τους τα τίμησαν όπως άξιζε: με σεβασμό, ενότητα και ένα σύνθημα που κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να τραγουδήσει για τέτοιο λόγο.
«Δικέφαλε μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά
όμως εγώ ακόμα εδώ πιστά
όπου πας σ’ακολουθώ
να σε λέω πως σ’αγαπώ
και για σένανε να σκοτωθώ»
