Γεια και χαρά σου πιστέ μου αναγνώστη!

Συγγνώμη για την απουσία μου την περασμένη εβδομάδα, αλλά είχα κάποιες υποχρεώσεις που δεν μπορούσα να αναβάλλω. Βέβαια ένας «καλός» φίλος μου είπε: «άσε ρε λαμόγιο… δεν έγραψες για να σε πεθυμήσει ο μοναδικός σου αναγνώστης». Αλήθεια σου λέω -στους καφέδες που έχουμε πιεί- δεν είναι έτσι, απλά δεν πρόκαμα μάνα μου! Λοιπόν άνευ άλλης καθυστέρησης βάζω καφέ να στα πω όλα…

  • Θα ξεκινήσω με ένα τηλεφώνημα το οποίο εξελίχθηκε σε παραπολιτικό και τώρα σε σαχλό κουιζάκι γιατί ένιωσα ότι άκουγα κουτσομπολιό φιλενάδων που έπιναν Aperol…

Την Πέμπτη λοιπόν, ένας φίλος και συνάδελφος με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως ένας αρχηγός (μικρού εντός Βουλής) κόμματος ήθελε να μου μιλήσει. Του είπα λοιπόν να του δώσει το τηλέφωνό μου και να με πάρει όποτε θέλει. Ετσι και έγινε… Όμως αντί του αρχηγού με πήρε ένας βουλευτής, τον οποίο πρώτη φορά άκουγα -ευγενέστατος δεν λέω- για να μου μεταφέρει τα παράπονα του προέδρου του για υπερπρωτοκλασάτο και υπερπροβεβλημένο γαλάζιο στέλεχος (δεν θα σου πω αν είναι άντρας ή γυναίκα) το οποίο τον «απείλησε» -λέει- και αυτό πρέπει να δημοσιοποιηθεί. Τον άκουσα με μεγάλη προσοχή… Μου είπε λοιπόν ότι μετά από μια τοποθέτηση του προέδρου από το βήμα της Βουλής και την αναφορά στο παραπάνω υπερδιάσημο γαλάζιο πρόσωπο, αυτό το πρόσωπο μετά το πέρας της διαδικασίας τον «απείλησε» στο διάδρομο. Και όταν ρώτησα μου είπε τον διάλογο των δύο μελών του Κοινοβουλίου. Επειδή είμαι ευγενικός άνθρωπος έκρυψα επιμελώς το γέλιο μου και το μόνο που κατάφερα να πω ήταν: «Σοβαρά τώρα;» για να συνεχίσω: «Θέλετε δηλαδή να κάνω θέμα, μια στιχομυθία δύο ενήλικων σοβαρών ανθρώπων που θα την άκουγα εύκολα από τα παιδιά μου όταν ήταν στην ηλικία των 5 ετών και να το αναγάγω σε πολιτικό θέμα;» 

Το αποτέλεσμα αυτού του τηλεφωνήματος ήταν πως εγώ καλύπτω την κυβέρνηση, αφού αρνούμαι να δημοσιοποιήσω ένα διάλογο 5χρονων! «Άλαλα τα χείλη των ασεβών» έχω να πω και κλείνω… 

  • Μετά από το τηλεφώνημα αποφάσισα να πιώ το εβδομαδιαίο μου ποτάκι με τον σύντροφο και συναγωνιστή «δικτυωμένο» με τον οποίο είχαμε για μια ακόμα φορά μια πολύ ενδιαφέρουσα παραπολιτική κουβέντούλα

Συζητούσαμε λοιπόν περί δικαιοσύνης και η κουβέντα ήρθε στον πρόεδρο του ΣτΕ Μιχάλη Πικραμένο ο οποίος έστειλε τα μηνυματάκια του σχετικά με την κατάσταση της σύγχρονης δημοκρατίας και την κρίση εμπιστοσύνης που μαστίζει τους θεσμούς. Το θέμα είναι ότι δεν ήταν μια θεωρητική προσέγγιση αλλά (όπως λένε οι γραμματιζούμενοι) «έθεσε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» για το πώς το «κρατικό φαινόμενο» πιέζεται σήμερα από την παγκοσμιοποίηση, την ψηφιακή επανάσταση και έναν ισοπεδωτικό ατομισμό. Έκανε δε σαφές ότι η πίστη των πολιτών στους θεσμούς φθίνει, όχι απαραίτητα λόγω εξωτερικών εχθρών, αλλά συχνά ως αποτέλεσμα της όξυνσης των ίδιων των αντιφάσεων της δημοκρατίας, γεγονός που ανοίγει επικίνδυνα την πόρτα σε αντιδημοκρατικές εκτροπές, όπως αυτές που παρατηρούνται διεθνώς.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ομιλίας του, ωστόσο, ήταν η αυτοκριτική διάθεση και η μετατόπιση του βάρους στους ίδιους τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Ξεκαθάρισε λοιπόν, ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν είναι ένα τυφλό συμβόλαιο ούτε κερδίζεται αποκλειστικά μέσα στις δικαστικές αίθουσες με την έκδοση αποφάσεων, αλλά σφυρηλατείται μέρα με τη μέρα στον δημόσιο χώρο, μέσα από τη συνολική στάση και τη συμπεριφορά όσων υπηρετούν τον θεσμό. 

Και εν τέλει αυτά που είπε ο πρόεδρος του ΣτΕ αποτελούν μια σαφή υπενθύμιση ότι οι θεσμοί δεν επιβιώνουν από μόνοι τους, ούτε προστατεύονται με στεγανά. Όταν η κοινωνία νιώθει αποκομμένη από το δικαστικό σύστημα, η δημοκρατία αποδυναμώνεται. Αν θες την αίσθησή μου τέτοιους λειτουργούς χρειάζεται η δικαιοσύνη

  • Και επειδή είχε ωραία βραδιά και ησυχία πιάσαμε και το αγαπημένο του θέμα που δεν είναι άλλο -πέραν του θυμωμένου Νίκου- τον… εν αναμονή πρόεδρο Αντώνη (τον Σαμαρά ντεεεεεεε)

Ο πρώην πρωθυπουργός ως γνωστόν, βρίσκεται για ακόμη μία φορά στο στόμα όλων, μια και το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος είναι ακόμα στο τραπέζι. Όμως επειδή η πίστα είναι δύσκολη το παλεύει ακόμα. Άνθρωπος από το περιβάλλον του έλεγε πως ο Μεσσήνιος πολιτικός «δεν αισθάνεται καμία πίεση χρόνου και δεν πρόκειται να παρασυρθεί σε βιαστικές κινήσεις εντυπωσιασμού». Εγώ από την άλλη έμαθα ότι μετά και την συνέντευξη του ΚΜ στην Νίκο Χατζηνικολάου ο κύριος Αντώνης είναι έξαλλος και «κλείνει το μάτι» στην 30η Ιουνίου για να ανακοινώσει το κόμμα του. Και το 30/6 δεν είναι τυχαίο μια και στις 30 Ιουνίου του 1993 είχε ιδρύσει την Πολιτική Άνοιξη… Κάτι μου λέει πως δεν θα πάει πολύ καλά αυτό…

  • Και αφού είπαμε όλα αυτά, πήραμε ένα δεύτερο ποτάκι και μπήκαμε στα «σκληρά» ήτοι στο… βάθρο της πολιτικής μας ζωής! 

ΝΔ, ΕΛ.Α.Σ και ΠΑΣΟΚ βάζουν τα πιόνια στην σκακιέρα. Βέβαια την πρώτη κίνηση την έχει η κυβέρνηση (και είναι πολύ λογικό) που προσπαθεί να ελέγξει τις κινήσεις των αντιπάλων του πριν εκείνοι την σκεφτούν και στο επίκεντρο βρίσκεται η ερώτηση του 1.000.000 για την κεντροαριστερά: «Ανδρουλάκης ή Τσίπρας»; Για το ΜΜ, η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη, καθώς η ιδανική ισορροπία τρόμου προβλέπει την παρουσία και των δύο στο προσκήνιο, με έναν απαράβατο όμως όρο, να παραμείνουν οριστικά και αμετάκλητα χωρισμένοι.

Η πολιτική επιβίωση και η κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος, βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης. Ένας ισχυρός Νίκος Ανδρουλάκης (λέμε τώρα), που οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε μια αυτόνομη πορεία, βολεύει το Μαξίμου γιατί κρατά ζωντανό το παραδοσιακό αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και στερεί από την αριστερά τη δυνατότητα μιας μεγάλης εκλογικής δεξαμενής. Από την άλλη, η σκιά ή, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα λειτουργεί ως το τέλειο σκιάχτρο για τους κεντρώους ψηφοφόρους, θυμίζοντας διαρκώς τις πολώσεις του παρελθόντος και συσπειρώνοντας το κυβερνητικό ακροατήριο.

Το πρόβλημα για το ΜΜ θα ξεκινούσε αν αυτοί οι δύο τα «βρίσκανε» κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Ετσι λοιπόν, ο εφιάλτης δεν είναι ούτε ο θυμωμένος Νίκος μόνος του, ούτε ο cool Alexis σε ρόλο εγγυητή, αλλά η πιθανότητα ενός «γάμου» αυτών των δύο… Και επειδή οι παροιμίες είναι σοφές «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται. Και από αναμπουμπούλες στην κεντροαριστερά να φάνε και τα πρόβατα!

  • Φεύγοντας, «φεύγω» από τα πολιτικά και πάω σε ένα θέμα που κάθε χρόνο μας κάνει να ανοίγουμε σαμπάνιες, αλλά μας τρομοκρατεί κι όλας. Το τουρισμό!

Τα σύννεφα λοιπόν, πάνω από τον ελληνικό τουρισμό πυκνώνουν μια και τα νέα που έρχονται από τους ανθρώπους της αγοράς δεν είναι και για σαμπάνιες. Αυτή τη φορά η ναυαρχίδα λεβεντογέννα Κρήτη φαίνεται να χάνει μέρος της περσινής της δυναμικής, προκαλώντας έντονο προβληματισμό και φέρνοντας στην επιφάνεια μια νέα, σαφώς πιο απαιτητική πραγματικότητα για τη φετινή σεζόν.

Σύμφωνα με όσα μεταφέρουν ανώτατοι εκπρόσωποι των ξενοδόχων από τον νομό Ηρακλείου, η τουριστική κίνηση μέχρι στιγμής καταγράφει μια ξεκάθαρη κάμψη, της τάξης του 8% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο οπότε αυτό θα πρέπει να προβληματίσει ουσιαστικά τόσο τους επιχειρηματίες όσο και το Υπουργείο για το τι έγινε σωστά και τι λάθος τα προηγούμενα χρόνια ώστε να προλάβουμε το κακό. 

Αυτά είχα για σήμερα πιστέ μου αναγνώστη και σε αφήνω τώρα μπας και πας σε καμιά παραλία, εκτός και αν με διαβάζεις στην ξαπλώστρα με ουζάκι! Προς το παρόν από εμένα (που δεν είμαι σε ξαπλώστρα)…

…φιλιά στο σπίτι και καλή σταδιοδρομία!